Demi over Special Forces VIPS: 'Ik ben trots, maar ik had graag langer willen blijven'
'Ik ga die vreselijke rugtas nooit meer vergeten!'
Getty Images
Influencer Demi de Boer (27) was een van de deelnemers van Special Forces VIPS en liet zich helemaal onderdompelen in de zware wereld van de commando’s. Hoe heeft ze dit ervaren? Wat was haar dieptepunt en belangrijker: welke lessen heeft ze geleerd?
Meedoen aan Special Forces VIPS
‘Ik ben maar een klein meisje van 1.63, maar ik denk altijd dat ik de hele wereld aankan’, begint Demi haar verhaal. En daarom was Special Forces voor haar ook een mooie test. ‘Ik vond het altijd al een supervet programma. Ik vind het zo bijzonder om zoveel verschillende soorten mensen te zien die zichzelf kwetsbaar opstellen. Daarbij is Special Forces een ervaring die je maar één keer in je leven zult meemaken. Ik vond het interessant om te zien hoever ik zou kunnen gaan en waar mijn grenzen liggen.’
Voorbereidingen
Na alle psychologische en medische keuringen, wist Demi ongeveer twee maanden van tevoren definitief dat ze mee zou doen aan het programma. Werk aan de winkel, dus. ‘Ik sportte van tevoren ook wel, maar ik wist dat er een tandje bij zou moeten. Vijf keer in de week ging ik aan de bak, drie keer met een personal trainer en twee keer zelf. Ook heb ik met medecursist Maria getraind. Op mijn rustdagen keek ik alle voorgaande seizoenen nog een keer terug.’
'Oke, let's go'
Demi begon zenuwachtig aan het avontuur, maar ze was van plan om het allemaal over haar heen te laten komen. 'Je weet uiteindelijk wel dat je hoogte- of wateropdrachten moet gaan doen, maar uiteindelijk is elk seizoen anders. Omdat ik echt niet wist wat er ging komen, dacht ik maar gewoon: 'Oke, let’s go.' Toch kwam de echte frustratie heel snel, want Demi kwam in gevecht met haar tas. 'In de aflevering komt het niet echt naar voren, maar toen ik die tas omdeed, kreeg ik ‘m niet strakker. Dat ding hing dus heel erg van m’n rug af aan de achterkant. Het is ook niet dat je uitleg krijgt over zo'n zware tas, het is gewoon: 'Hier heb je je tas, lopen.'
Loodzware tas
Door de frustratie, de vermoeidheid, de hitte én die loodzware tas, raakte Demi helemaal uit balans. 'Mijn lippen werden ineens helemaal wit en ik kon niet op mijn benen blijven staan. Het was net alsof alle vocht uit mijn lichaam verdwenen was. Ik schrok enorm, maar je kunt niet anders dan jezelf herpakken op zo'n moment. De staf vindt je ook echt niet zielig', vertelt ze lachend. 'Toch heb ik dit moment wel veel groter gemaakt in mijn hoofd, ik was namelijk enorm bezig met hoe de groep over mij dacht. Maar zij zeiden gewoon: 'No worries, je hebt jezelf toch gewoon herpakt?'. Dit is wel iets wat ik echt heb beseft tijdens Special Forces. Ik mag veel meer bezig zijn met mijn eigen ervaring, in plaats van altijd maar druk te zijn met wat anderen vinden.'
'Ik geef op'
Toch is dat 'druk maken om anderen' - en die vreselijke tas - wel wat Demi's ondergang was, zoals ze het zelf noemt. Ze was fysiek niet sterk genoeg, waardoor ze constant bezig was met 'ik houd de groep op' en andere doemscenario's. 'Op dat moment was stoppen de beste keuze, maar ik vind het wel heel jammer. Als ik de andere proeven nu zie, denk ik: dat had ik prima gekund. Daarnaast vond ik het heel vet om de verdrinkingsproef te doen. Dat vuur in mijn ogen, waar Erik het over had, die had ik graag nog meer willen laten zien. Ik ben wel trots, maar alsnog: ik had langer willen blijven.' Toch moest Demi de drie woorden zeggen tegen de staf: 'Ik geef op'.
Wake-up call
Afgezien van die vreselijke rugtas, die Demi nóóit meer zal vergeten, wat is haar het meeste bijgebleven van haar avontuur bij Special Forces? 'Ik heb bij Special Forces echt geleerd dat ik heel erg bezig ben met hoe andere mensen over mij denken. Als er dan iets niet goed gaat, raak ik enorm snel gefrustreerd waardoor ik overhaaste beslissingen maak. Dit was een wake-up call. De volgende keer moet ik even tien stappen terugdoen als ik merk dat ik boos word op mezelf. Daarbij heb ik ingezien dat ik meer tevreden mag zijn over mezelf. Ik hoef het niet allemaal perfect te doen, ik mag tevreden zijn met wie ik ben en wat ik tot nu toe allemaal heb bereikt in mijn leven.' En dat is ook precies wat Demi's boodschap aan jou is.