Gaby Blaaser over Special Forces VIPS: ‘Ik heb het zwaar onderschat’

Gaby Blaaser is één van de BN’ers die in het programma Special Forces VIPS de uitdaging aanging om in Slovenië een heftig bootcampprogramma van de commando’s te volgen. Het was het zwaarste wat ze ooit heeft gedaan en ze is zich zichzelf onwijs hard tegengekomen. Hoe kijkt zij terug op deze ultieme fysieke, mentale en emotionele uitdaging?

Let op: dit artikel kan spoilers bevatten.

In het programma laten tien BN’ers hun comfortabele leven achter zich en doen mee aan een speciale selectie voor de Special Forces die voor maar weinig mensen is weggelegd. De Special Forces bepalen wanneer, hoe en waarom zij uit hun comfortzone gaan. Hoe ver durven ze te gaan? Zijn ze in staat zichzelf te overtreffen of dat laten ze zich leiden door emotie? En hebben zij de mentale eigenschappen die Special Forces Operators ook bezitten? In de eerste afleveringen vloeiden de tranen al rijkelijk, er worden een heleboel grenzen verlegd en één deelnemer ging zelfs helemaal out.

Combinatie van fysiek en mentaal

Het is geen afvalrace, dus alleen als de deelnemers zelf opgeven mogen ze met de loodzware training stoppen. Na Hannelore Zwitserlood en Imanuelle Grives heeft ook Gaby Blaaser na drie intense dagen de woorden ‘ik geef op’ tegen de staf gezegd. Het was de eerste keer in haar leven dat ze zo intense paniek heeft gevoeld, zegt ze. Maar naast het verleggen van een heleboel grenzen, overwon ze ook angsten. ‘Je wordt echt tot het uiterste gepusht.’

Als Gaby op het avontuur terugblikt, vraagt ze zichzelf meerdere keren af waarom ze hier ook alweer aan mee heeft gedaan. Toch is ze trots op haar deelname. ‘Vooral de combinatie van fysiek en mentaal vond ik interessant. Ik was heel nieuwsgierig naar wat ik allemaal tegen zou komen. Ik dacht let’s go, ik ga het gewoon proberen.’

Hoe heb je je op dit avontuur voorbereid?

‘Ik train natuurlijk veel en ben best wel fit, maar dit is zó’n andere manier van fit zijn. Mijn vriend is personal trainer, dus die heeft me hier en daar wel een beetje op voorbereid. Maar eerlijk is eerlijk: die paar weken hebben daar in Slovenië echt niet het verschil gemaakt.’

Wat was het áller-, állerzwaarste?

‘Het fysieke gedeelte. Dat lopen op die zware kisten, met een tas van 25 kilo op je rug, met weinig slaap en weinig eten. Ja, dat brak mij wel snel op. Er werd ook geen onderscheid gemaakt tussen mannen en vrouwen, dus daar heb ik me op verkeken. Ik begrijp nu wel waarom er zo weinig vrouwen bij de Special Forces zitten. Hier in Nederland heb je in de gym je leukste sportoutfit aan, maar de outfit die je daar draagt is vreselijk onhandig. En dan is je kleding ook regelmatig zeiknat, wat het nóg zwaarder maakt. En wat het ook zwaar maakt is het non-stop gas geven en niet weten wanneer je even mag stoppen.’

In hoeverre heb je je grenzen moeten verleggen?

‘Gelijk de eerste minuut al. Ik ben een enorme controlfreak en weet altijd precies hoe laat ik waar moet zijn en wanneer ik mijn koffie drink. Daar moet je alles loslaten en heb je geen idee meer wat er gaat gebeuren. Het volgende moment word je in een helikopter gezet met een zak over je hoofd en moet je in het water springen en het andere moment lig je te slapen en moet je midden in de nacht oefeningen gaan doen. Dat is dan wel pittig, maar ik dacht bij mezelf: ieder uur dat je overleeft is mooi meegenomen.

Ik heb het wel zwaar onderschat. Het programma draait echt om de Special Forces. Zij wachten niet tot de camera’s draaien, dus het gaat gewoon 24/7 door. Op televisie zie je maar één uurtje, maar zo gaat het echt de hele tijd. Rust krijg je bijna niet en die wc’s zijn echt verschrikkelijk. Eerlijk is eerlijk: ik dacht dat er wel wat pauzes zouden zijn, aangezien dat vaak is als je televisieprogramma’s maakt. Maar zo gaat het dus écht niet.'

Hoe vond je het om jezelf terug te zien?

‘Heel spannend! Mensen zien mij op Instagram of televisie altijd als de ‘sexy Gaby’, maar ik vind het cool om nu te laten zien dat ik ook stoer én kwetsbaar ben. Iedereen heeft altijd wel een mening over mij en om die reden zet ik normaal gesproken snel een masker op. In Slovenië kon dat niet, want daar prikken ze overal doorheen. Ze gaan heel diep, waardoor ik meerdere keren in tranen uitbarstte. Ik ben blij dat ik dit stukje van mezelf met de rest van Nederland kan en mag delen, want ook dit is de echte Gaby. Wel was ik natuurlijk benieuwd naar de reacties.’

En hoe waren de reacties?

‘Zo overweldigend. Ik kreeg ontzettend veel berichtjes van mensen die het fijn vonden om te zien dat iemand zoals ik ook onzeker kan zijn. Ze herkennen zich in mijn verhaal en hebben huilend voor de tv gezeten. Dat raakt je en is bijzonder om te horen. Uiteraard zijn er áltijd mensen die er negatiefs over te zeggen hebben, maar zoals ik tijdens Special Forces VIPS heb geleerd moet je je daar niks van aantrekken. Ik doe mijn best.’

Waar ben je het trotst op?

‘Dat ik dit überhaupt heb gedaan. En natuurlijk de wijze les die ik tijdens het programma heb geleerd. Je wordt soms zo opgeslokt in het dagelijkse leven en in Slovenië werd ik even helemaal uit mijn comfortzone getrokken. Ik heb geleerd dat daar iets heel moois uit kan komen. Het was heel confronterend toen ze vroegen wie ik ben zonder social media. Je bent daar iedere dag zo veel mee bezig en mijn werk is mijn alles, dat ik oprecht ‘niks’ dacht. Natuurlijk ben je niet niks, maar dat was wel even een reality check.’

Volgens de Special Forces is het mind above muscle. Kun je je daarin vinden?

'Ja, maar dat wil ik nog steeds graag leren. Het zit allemaal in je hoofd en je moet die knop leren om te zetten. Ik probeer dat nu vaker te doen. Zo ben ik nu meer aan het hardlopen. Soms ben ik niet vooruit te branden en moet ik echt tegen mezelf zeggen: ‘Kom, je bent niet moe. Je kunt gewoon door.’ Dat is wel iets wat ik mezelf door dit programma meer in ben gaan uitdagen. Dat is ook typisch Gaby: als ik ergens niet goed in ben, wil ik er juist beter in worden.’

En groepsbelang gaat boven individuen, hoe keek je daartegenaan?

'Tijdens het lopen heb ik veel hulp gehad van de groep. Ik vond het heel moeilijk om hen op te houden. Zij waren ook hun grenzen aan het opzoeken, maar dat lukte niet omdat ze mij moesten helpen. Bovendien heb ik uiteindelijk niemand kunnen helpen, omdat het zo zwaar was. Daar baal ik achteraf wel van. Ik wilde eigenlijk helemaal niet opgeven, maar wist dat ik het voor de groep beter wel kon doen.’

Wat ging er door je hoofd toen je de woorden ‘ik geef op’ zei?

‘Heel veel. Ik vond het moeilijk om de stekker eruit te trekken. Ik wilde zo graag doorgaan, maar als er twintig keer tegen je wordt gezegd dat je de groep ophoudt en je fysiek niet sterk genoeg bent, kun je beter de eer bij jezelf houden. En dat moment met Erik van de Special Forces is een heel mooi moment. De woorden ‘ik ben niet niks’ zal ik altijd bij me dragen en ik heb het programma met opgeheven hoofd verlaten.’

Special Forces VIPS: Wie Durft Wint is iedere maandag te zien op Videoland.