Imanuelle over Special Forces VIPS: ‘Het was nog 10 keer erger dan je op tv zag’

In het loodzware programma ‘Special Forces VIPS: Wie Durft Wint' krijgen tien bekende Nederlanders twee weken lang de zwaarste militaire training waarbij ze zichzelf harder dan ooit tegenkomen. Eén van de deelnemers is Imanuelle Grives. Hoe kijkt zij terug op deze ultieme fysieke, mentale en emotionele uitdaging?

Let op: dit artikel kan spoilers bevatten.

De tien BN’ers laten hun comfortabele leven achter zich en doen mee aan een speciale selectie voor de Special Forces die voor maar weinig mensen is weggelegd. De Special Forces bepalen wanneer, hoe en waarom zij uit hun comfortzone gaan. Hoe ver durven ze te gaan? Zijn ze in staat zichzelf te overtreffen of dat laten ze zich leiden door emotie? De vraag is: beschikken zij over mentale eigenschappen die Special Forces Operators ook bezitten? In de eerste afleveringen vloeien de tranen rijkelijk, er worden een heleboel grenzen verlegd en één deelnemer ging zelfs helemaal out.

Paniekaanvallen

Stoppen of afvallen kunnen ze niet, behalve als de deelnemers er zelf voor kiezen om op te geven.

In de tweede aflevering lijkt het moment dat Imanuelle de woorden ‘ik geef op’ zegt redelijk uit het niets te komen, maar niets minder waar. ‘Meid, dat lijkt misschien. Die heftige opdrachten duren wel tien of twintig keer zo lang als dat het er in de montage uitziet. Het sjouwen van die boot en het peddelen in de modder hebben we wel zeven keer moeten doen. Je zag me trillen, maar ik heb ook paniekaanvallen gehad, want de kou sloeg op mijn longen. Ik heb niet zomaar opgegeven.’

Achter de schermen

En mocht je denken dat het voor de deelnemers achter de schermen vast wel mee viel. Hell no! De BN’ers werden 24/7 gefilmd, dus het maken van snode plannetjes was er niet bij. Ook had je alleen vrije tijd om even wat te eten. ‘En zelfs dan sta je nog onder druk, want ze kunnen élk moment zeggen: we gaan weer het water in’, vertelt Imanuelle. ‘Er is geen achter de schermen, dus als je naar de wc moet is de realiteit gewoon het bos in en door je knieën.’ In de eerste afleveringen zie je Imanuelle bewust niet veel praten. ‘Ik dacht alleen maar: ik ga mijn energie sparen. Ik wil nu niet gezellig gaan praten, want straks heb ik mijn energie nodig voor weer een bizar lange wandeling met een rugzak van 20 kilo op je rug.’

Kortom: het was een pittige strijd voor Imanuelle. Daarom vragen we haar het hemd van haar lijf en komen we achter een paar juicy details.

Hoe heb je je op dit avontuur voorbereid?

‘Ik zweer het je, ik had echt geen idee wat me te wachten stond. Ik wilde het heel graag over me heen laten komen. Letterlijk en figuurlijk in het diepe springen. Als ik teveel informatie heb, ben ik teveel bezig met wat er komen gaat. Ik wilde ervaren hoe het is om de controle volledig uit handen te geven en steeds verrast te worden. Nou, dat verrassen is een understatement. Ik was redelijk in shock toen ik geblinddoekt werd gekidnapt en ineens uit een helikopter het water in moest springen. Vanaf het eerste moment waren mijn grenzen al verlegd. Ik heb het zwaar onderschat.’

Hoe vond je het pushen en het geschreeuw van de Special Forces?

‘Dat was eigenlijk nog niet eens zo erg. Het ziet er op tv misschien heel denigrerend uit, maar ze leggen uit waarom ze alles doen. Dat schreeuwen en pushen heeft een functie. Het gevecht was eerder met je eigen weerstand dan met de staf.’

Hoe vond je het om jezelf zo terug te zien?

'Het is een beetje een mindfuck. Ik zit te kijken, maar ik kijk eigenlijk als derde persoon. Er is een bepaalde afstand tot jezelf. Ik dacht wat alle kijkers ook dachten: waarom doe je hier in hemelsnaam aan mee? Wat ik wel tof vind, is dat je als kijker een soort vlieg aan de muur bent die stiekem mag meekijken hoe het er bij de Special Forces aan toe gaat. Niks wordt opnieuw opgenomen. Dat maakt het programma heel integer. Ik heb nog meer respect gekregen voor defensie.’

Wat was het áller- állerzwaarste?

‘Dat je niet weet wat er gaat gebeuren. Je moet continu op scherp staan. De verwachting dat ieder moment iets ergs kan gebeuren, vraagt veel energie. Daarnaast was die verdrinkingssimulatie ook echt niet mals, maar diep van binnen weet je dat ze je niet echt laten verdrinken. Begrijp me niet verkeerd: ik vond het heel heftig, maar dat geloop de hele tijd vond ik erger. In het echt duurde dat steeds 1 à 2 uur. Lopen in een looppas met zo’n tas van 20 kilo is echt killing.’

En was het bijzonderste wat je tijdens dit avontuur hebt meegemaakt?

‘Op een gegeven moment kom je in een meditatieve stand. Er is dan geen verleden en geen toekomst, alleen het hier en nu. Dat gebeurt alleen als je je helemaal overgeeft aan de situatie. In de tweede aflevering zie je heel kort een shot dat wij peddelen in een rivier. Die opdracht heeft úren geduurd. We moesten door mos en modder heen en het was ontzettend zwaar. Door het koude water kon ik ieder moment weer een paniekaanval krijgen, maar op dat moment ben je alleen maar bezig met slag, slag, slag. Dat vond ik heel bijzonder, want ik ben iemand die altijd bezig is met wat er komen gaat. Het is fijn om dat ervaren te hebben, want nu kun je dat gevoel makkelijker opzoeken.’

Volgens de Special Forces is het mind above muscle. Kun je je daarin vinden?

‘Zeker, maar dat moet je wel echt leren. Eén van de mannen van de Special Forces vroeg mij ook hoever ik wilde gaan. Je fysieke pijn is gewoon een leugen, zei hij. ‘Zou je ook stoppen als je hier een miljoen voor krijgt? Dus stop met zeiken, het zit allemaal in je hoofd.’ Dat was wel pittig, maar fair enough! Voor een miljoen zou ik inderdaad harder zwemmen.’

Je moest ook een afscheidsbrief voor het thuisfront maken. Hoe was dat moment voor jou?

‘Ik zal je iets verklappen: toen ik die brief aan het schrijven was, kwam ik tot het besef dat ik daar helemaal niet wilde zijn. Ik wilde gewoon bij mijn familie zijn. Wat doe ik hier, dacht ik. Ik ben mijn hele leven spanning en adrenaline op aan het zoeken. Steeds maar hogere en moeilijkere doelen aan het stellen. Misschien moet ik even stoppen met vluchten van mezelf. Dat was wat in mijn afscheidsbrief naar boven kwam. Waar ben ik in hemelsnaam mee bezig?’

Wat ging er door je heen toen je de drie woorden ‘ik geef op’ zei?

‘Ik was blij en opgelucht. Ik had al laten zien dat als ik het écht wilde, ik het ook kan. Maar na enkele dagen was ik vooral een innerlijke strijd over mijn motivatie aan het voeren. Diep in mijn hart wil ik altijd doorgaan en altijd een winnaar zijn, maar daar was ik ineens helemaal klaar mee. Ik wil mezelf niet meer overschreeuwen. Dan denken mensen maar dat ik niet dapper ben. Laat hen maar lekker in de modder peddelen. Na twee uur in koud water te hebben gezeten, sta je op de brug gigantisch te trillen. Artsen kwamen onze temperatuur meten en ons onderzoeken. Deze artsen zijn bij iedere oefening aanwezig om erop toe te zien dat alles veilig verloopt. En dan, nét op het moment dat je niet meer zo hard trilt, word je in het water gegooid voor de simulatie van verdrinkingsdood. Ik dacht bij mezelf: waarom wil je jezelf zo pijn doen? Wees lief voor jezelf. Ik hoef me aan niemand meer te bewijzen.’

Special Forces VIPS: Wie Durft Wint is iedere maandag te zien op Videoland.