In gesprek met Vivianne Miedema: 'Op het moment dat je presteert, is de voldoening gigantisch'

Onze voormalige collega Marjolein sprak vorig jaar niemand minder dan Vivianne Miedema. Ze interviewde haar in aanloop naar de Olympische Spelen in Tokyo over haar ambities, liefde voor de sport en de opkomst van het vrouwenvoetbal. Ter ere van het UEFA Europees kampioenschap voetbal voor vrouwen - waar Miedema komende zaterdag haar terugkeer maakt nu ze hersteld is van corona - delen we het interview met deze sportvrouw graag opnieuw.

Vivianne Miedema: spits in Oranje

Vivianne Miedema staat al sinds een aantal jaar aan de top van het vrouwenvoetbal. Ze begon haar carrière bij sc Heerenveen. Momenteel is de 24-jarige spits sterspeler bij Arsenal en schittert ze uiteraard als een van de Oranje Leeuwinnen in het Nederlands elftal, waarvan ze zichzelf sinds 2019 zelfs topscorer aller tijden mag noemen.

Hoe ziet een ‘normale werkweek’ er voor jou uit?

'Doordeweeks trainen we op dinsdag, woensdag en vrijdag met het team. 's Ochtends hebben we dan training op het veld, waarna we samen lunchen op de club. In de middag gaan we de sportschool in. Dat zijn dan dagen van ongeveer 9:00 uur 's ochtends tot ongeveer 15:30 uur 's middags. Op zaterdag hebben we een kortere training, omdat het een voorbereiding is op zondag, dan is de wedstrijd. Maandag is dan de hersteltraining. Alleen op donderdag hebben we echt vrij.'

Wilde je altijd al professioneel voetballer worden?

'Ja, eigenlijk wel. Als klein meisje al. Ik kende alleen maar mannelijke voetballers, maar dat was voor mij echt geen issue. Ik dacht, ik kan ook gewoon met een man voetballen. Naarmate ik ouder werd, realiseerde ik me dat ik dat in het vrouwenvoetbal moest doen, niet in het mannenvoetbal. Profvoetballer worden is altijd mijn grootste droom geweest. Ik heb vroeger wel eens tegen mijn ouders gezegd dat ik graag brandweervrouw wilde worden, maar uiteindelijk ging er niets boven voetbal, haha.'

Wanneer realiseerde je je dat die droom binnen handbereik lag?

'Moeilijk te zeggen, maar ik denk toen ik dertien was en bij het Nederlands elftal begon. Op dat moment was de league nog niet heel groot en zo goed georganiseerd als nu. Vanaf het moment dat ik naar Bayern München in Duitsland ging, kreeg ik pas het gevoel dat ik een echte professional werd. Ik was toen zeventien, ook nog heel jong natuurlijk!'

Waarom is het Nederlands vrouwenvoetbal ineens zo gegroeid, denk je?

'Ik denk dat het mede komt door het grote succes dat we met het Nederlandse vrouwenelftal hebben gehad. Die winst in 2017 heeft het een stuk populairder gemaakt. Het begint eindelijk echt groot te worden. Niet alleen in Nederland, maar ook in de rest van de wereld. Steeds meer meisjes willen voetballen en die kans krijgen ze nu ook. Die ontwikkeling zie je nu echt op het voetbalveld.

Het interview gaat verder onder de afbeelding.

Daardoor komt het niveau een stuk hoger te liggen. Ik ben zo blij dat het nu gebeurt. We willen natuurlijk het liefst grote stappen maken en het nog meer op de kaart zetten, maar dat heeft tijd nodig. In dat opzicht loopt vrouwenvoetbal gewoon heel erg achter. We zijn die achterstand zeker aan het inhalen en dat is volgens mij heel positief.'

Wat betekent voetbal voor jou?

'Hartstikke veel natuurlijk, gezien mijn hele leven erom draait. Voetbal gaat voor mij om plezier hebben. Dat was vroeger al zo, maar dat geldt nu nog steeds. Het gaat erom dat je met vriend(inn)en op het veld mag staan en dat je als team naar een doel toewerkt. Dat is het mooie aan voetbal: het is niet iets wat je alleen doet. Op het moment dat je presteert, is de voldoening gigantisch.'

Wie zijn jouw helden?

'Vroeger was dat Robin van Persie. Hij was echt mijn grote voorbeeld en reden om te gaan voetballen. (Ja, mijn kamer hing vol posters van hem.) Nu vind ik het lastig om te zeggen, omdat ik niet echt een grote held heb waar ik ondersteboven van ben. Er zijn genoeg vrouwen in de sport die een groot voorbeeld zijn voor de hele sportwereld, zoals een Serena Williams. Ik ben natuurlijk voetbalfan, dus voetballers als Ronaldo zijn mijn voorbeelden – puur omdat ik zo van deze sport houd.'

Wat motiveert jou om door te blijven gaan? Wat hoop je te bereiken?

'Ik vind het fantastisch om onderdeel uit te maken van een team dat het beste eruit probeert te halen. Aan voetbal vind ik het zo mooi om dat samen te doen. Je werkt met z'n allen ergens naartoe en dat is waar je het iedere dag voor doet.'

Wat is tot nu toe jouw grootste uitdaging geweest?

'Ik denk dat mijn grootste uitdaging echt is geweest om als 17-jarige naar München te gaan. Ik ging voor het eerst uit huis, helemaal alleen in een ander land zonder Engels of Duits te spreken, dus dat was best wel een grote stap. Als ik daarop terugkijk, ben ik heel blij dat ik die stap heb gemaakt. Ik moest snel volwassen worden, maar ik heb er zoveel aan over gehouden.'

Van welke ervaring heb je het meest geleerd?

'Ten eerste: naar het buitenland verhuizen en heel snel volwassen moeten worden. Maar op sportgebied zou ik zeggen het WK in Canada in 2015, ook al was dat het minst succesvolle toernooi tot nu toe. Ik denk dat het voor iedereen (het vrouwenelftal) moeilijk was om met die nieuwe druk om te gaan. Het is een goed toernooi geweest om op te reflecteren en verder te groeien.'

Je stond natuurlijk ineens in de schijnwerpers.

'Als je niet bekend bent, dan wil je dat heel graag. Maar als je eenmaal in die situatie zit, dan wil je weer normaal over straat kunnen. Alle mensen vormen een mening over je en daar moet je mee leren omgaan. In Canada wist ik dat allemaal nog niet. Daar ben ik toen een stuk sterker uitgekomen. Ook al ga je er zelf niet naar op zoek, je ziet dingen over jezelf voorbijkomen. Daar moet je mee kunnen handelen en volgens mij lukt me dat nu wel.'