Marieke blikt terug op Expeditie: 'Bij terugkomst at ik dagen alleen maar oesters'
Jasper Suyk
Terwijl de dagen hier in Nederland steeds kouder worden, kun je op televisie en Videoland nog volop kijken hoe de kandidaten zich bij Expeditie Robinson in het zweet werken. Niet alleen door de hitte, maar ook door de zware proeven. Afgelopen aflevering verliet actrice en casting director Marieke Westenenk het programma. Zij besloot na dagenlang last te hebben van buikpijn het vliegtuig naar huis te pakken. Wat vond zij van dit avontuur?
Van kampvuur naar vragenvuur: dit zijn 12 vragen aan kandidate Marieke over haar deelname aan Expeditie Robinson.
12 vragen aan Marieke: zo ervaarde ze Expeditie Robinson
Waarom besloot je mee te doen aan Expeditie Robinson?
‘Meedoen met de expeditie was al jaren een droom van mij! Het leek me een fantastische uitdaging. Ik was erg benieuwd hoe ik mezelf staande zou houden onder zulke zware omstandigheden. Die drang om mee te doen werd nog groter toen mijn vader drie jaar geleden overleed, voor mij was hij namelijk een echte Robinson. Hij was heel autonoom, super handig en wist altijd iets te maken van niets. Hij heeft me geleerd krabbetjes te vangen! Ik wilde aan mezelf bewijzen dat ik die Robinson-genen ook in me heb.’
Wat was je reactie toen je ervoor gevraagd werd?
‘Ik stond te trillen op m'n benen! Ik kon niet wachten het avontuur aan te gaan, maar werd ook overwhelmed door angst. Ik dacht: "Wat nou als ik dit helemaal niet kan?!" en: "Oh nee, nu moet ik echt flink aan de bak". '
Hoe heb je je fysiek op dit avontuur voorbereid?
‘Ik heb geprobeerd meer te trainen, maar wist pas kort van te voren dat ik mee mocht. Ik had dus niet zo veel tijd. Ik heb veel gezwommen, heb ook geprobeerd mijn conditie op te krikken (die was echt 0,0) en heb daarnaast oefeningen voor mijn evenwicht gedaan.’
Hoe heb je je mentaal op dit avontuur voorbereid?
‘Ik heb vooral veel zitten dagdromen over hoe het zou zijn, haha! Mijn man en ik hebben het veel gehad over de juiste strategieën en de beste manier om groepsopdrachten in te steken.’
Heb je voorafgaand aan Expeditie Robinson juist veel vrienden en familie gezien, of was je meer op jezelf?
‘Ik heb niet meer of minder afgesproken met vrienden en familie dan ik normaal zou doen, ook omdat ik bang was dat ik iets zou verklappen. Mijn man en ik hebben wel samen een soort 'laatste avondmaal' gehad. We gingen heerlijk uiteten en dronken veel wijntjes. Ik wilde even goed genieten van al het lekkers dat ik zou gaan missen.’
Wat nam je allemaal mee in je koffer? (kleding, spulletjes etc.)
‘We mochten natuurlijk niet veel spulletjes meenemen, maar wat ik heel dicht bij me droeg waren wat foto's en twee briefjes die mijn man aan me had meegegeven. Eentje had hij geschreven voor het moment vóórdat ik wegging - om me moed in te praten, de ander voor wanneer ik terug zou keren in de bewoonde wereld. Omdat je niets mee mocht nemen naar het eiland, heb ik op mijn trui een afbeelding van een Wolf gestreken (vanwege de naam van onze hond) om zo toch iets van thuis bij me te hebben. Heel zoetsappig, I know, maar zo zijn wij!’
Was je erg gespannen toen je naar het eiland afreisde?
‘Ik voelde vooral goede spanning, zoals je vroeger had voor je verjaardag. Ik vond het op dat moment vooral spannend wie mijn medekandidaten zouden zijn. De rest heb ik gewoon over me heen laten komen.’
Hoe voelde het om daar zonder enige luxe te moeten overleven?
‘Het was echt een eye opener dat ik ook prima kan leven zonder luxe, al kon ik niet wennen aan de pijnlijke heupen van slapen in het zand. Dat ligt toch wat harder dan je zou denken. Maar het leven zonder telefoon vond ik heerlijk!’
Hoe fysiek uitdagend vond je de proeven?
‘Ik keek van te voren daar het meest tegenop omdat ik fysiek niet de sterkste ben. Elke keer als we de proef voor ons zagen opdoemen dacht ik: “Oh, dit kan ik écht niet!” Toch bleek ik het meestal wél gewoon te kunnen, dan voelde ik me heel sterk - al was ik natuurlijk helemaal kapot. Alleen tijdens de proef waarbij we kokosnoten moesten gooien had ik zoveel last van de bloedhitte dat alle kracht uit m'n lijf was verdwenen. Ik viel bijna flauw. Dat was echt een verschrikkelijke afgang…’
Wat deden de proeven mentaal met je?
‘De proeven gaven me kracht! Ik onderschat mezelf standaard. Toen ik het me alsnog lukte, voelde het als een enorme overwinning. Elke keer dat we onderweg waren naar een proef, deelde ik een onderonsje met de zee. Mijn vader hebben we uitgestrooid over zee, dus ik vroeg hem telkens om me kracht te geven voor de opdracht. We gingen de uitdaging samen aan. Iedere keer dat we een proef wonnen, had ik hieraan voorafgaand een teken uit de zee gezien, bijvoorbeeld vliegende vissen of dolfijnen zijn. Toeval of niet, voor mij was dat heel dierbaar.’
Vond je het avontuur vooral fysiek of mentaal zwaar? (of allebei)
‘Ik vond het mentaal juist verhelderd. Ik ging terug naar mezelf, naar de natuur en naar de basis. Daardoor voelde ik de spirit van m'n vader heel dichtbij. Het afscheid van mijn vader was blijkbaar iets waar ik nog mee zat, en dit heeft me geholpen met de verwerking. Fysiek waren de proeven zwaar, maar ik had eigenlijk meer last van alle beten en muggenbulten. Ook werkt mijn buik nog altijd niet zoals het hoort, haha!’
Wat heb je tijdens Expeditie Robinson het meest gemist?
‘Ik heb mijn man en hond het meest gemist! We hadden met elkaar afgesproken dat ik elke zonsondergang een zoen en liefde toe stuur. Hij zou dan op dat tijdstip ook naar de zon kijken en antwoorden. Dat was elke dag een heel fijn momentje. Het eten miste ik niet zo. Geloof het of niet: toen ik terugkwam in Nederland heb ik een paar dagen alleen maar oesters gegeten!’