‘Ik geef mijn kinderen pas een smartphone als ze zestien zijn’ zeg ik als Gen Z’er zonder kinderen’

Over veel onderwerpen staan we tegenwoordig vaak lijnrecht tegenover elkaar. Maar als het over smartphonegebruik op jonge leeftijd gaat, ziet WH-redacteur Sanne Roes dat haar generatie het over één ding verrassend vaak met elkaar eens is: 'Onze kinderen krijgen geen telefoons.' Waar komt deze gedachtegoed - bij de groep die zelf zo chronisch online is - toch vandaan?

‘Ik geef mijn kinderen pas een smartphone als ze zestien zijn’, zeg ik – nog láng niet toe aan kinderen en zelf met een veel te hoge schermtijd – aan de lunchtafel. Na een korte stilte zegt iemand: ‘Mijn dochter zou me háten als ik dat deed.’ Ik knik. ‘Geloof me, daar weet ik alles van.''

De eerste smartphonetieners - met alle gevolgen van dien

Ik kom uit 2000, en hoor dus bij de ‘oudere’ Gen Z – ook wel Zillennials. We groeiden op zonder smartphone, kunnen ons 9/11 niet herinneren, luisterden naar K3 en Destiny’s Child, hadden Hyves (geen MSN) en kregen pas in de brugklas een telefoon. Ik kreeg de oude Samsung van mijn moeder: traag als wat, maar mét social media. Instagram was net een ding en iedereen dook erop. 

Strenge regels

Alleen: bij ons thuis ging dat nét even anders. Mijn ouders hadden vanaf dag één zicht op wat ik deed. Ze wilden weten wie ik volgde en met wie ik appte. Vréselijk vond ik dat. Toen ik meedeed aan een trend waarbij meiden elkaar cijfers gaven op basis van uiterlijk en populariteit, werd mijn telefoon afgepakt. Hoe lang weet ik niet meer, maar het voelde als een eeuwigheid. 

Als dertienjarige is er weinig erger dan teruggefloten worden terwijl je klasgenoten wél meedoen aan online hypes. Ik voelde me een buitenbeentje. En misschien was ik dat ook wel. 

O, zo dankbaar

Nu, een paar jaar (en wat zelfinzicht) later, kan ik mijn ouders er niet genoeg voor bedanken. Leeftijdsgenoten die wél vrij spel kregen, hebben de meest verschrikkelijke dingen gezien. Ze zijn misbruikt via anonieme chats, kregen video’s van onthoofdingen en verkrachtingen doorgestuurd en zijn soms zó heftig gepest dat hun zelfbeeld voor altijd beschadigd is. 

Terwijl ik in mijn dagboek schreef hoe vreselijk mijn ouders deden, beschermden ze me tegen dingen waarvan ze nog niet eens wisten dat ze bestonden. En ja, inmiddels weten we meer over de impact van social media. Maar de nare verhalen zijn er nog steeds. Misschien wel meer dan ooit. 

Dus pap en mam: dankjewel dat ik jullie soms zo stom mocht vinden. Want geloof me: ‘Ik haat je, mam’ komt wel weer goed. Maar wat je online ziet, neem je altijd met je mee.’

Nog meer leesvoer

Deze column van Sanne staat in de nieuwste editie van Women's Health magazine - en daarin lees je nog veel meer leuke, ontroerende, bijzondere en inspirerende verhalen. Het tijdschrift met Marijn Kuipers op de cover ligt nu in de winkels - maar je bestelt ‘m ook hier online. Wees er snel bij, want op = op! Het nieuwe nummer liever in de brievenbus ontvangen? Word abonnee en ontvang altijd als eerste de nieuwste editie. 

Volg je Women's Health al op Facebook, Instagram en TikTok? Je kunt je ook inschrijven voor onze nieuwsbrief.

Wil je bijdragen aan ons onderzoek naar eetgedrag, lichaamsbeeld en mentale gezondheid? Hier vind je de enquête!

Volg je Women's Health al op Google Discover?

Mis nooit meer een artikel over mentaal en fysiek in beweging blijven, voeding of vrouwengezondheid in Google Discover. Volg Women's Health via deze link en klik op 'Volgen op Google'.