‘Ik moet lachen als iemand zegt: ‘Je werkt bij WH? Dan ben jij vast zo’n fitgirl’’

Hoe blijf je gemotiveerd om te (blijven) sporten, als je helemaal niet atletisch bent aangelegd? Redacteur Sanne vertelt in de nieuwste editie van WH’s tijdschrift hoe ze als ‘midgirl in een wereld vol fitgirls’ toch haar weg weet te vinden - en haar column lees je hier. 

Met mijn handen en voeten semi-stevig op de yogamat geplant hoor ik de instructeur aftellen. ‘Vijf... vier...’ De seconden voelen ineens twee keer zo lang.  ‘Drie... Als je aan het trillen bent, is dat een goed teken!’ Ik kijk in de spiegel en zie dat ik als een soort Bambi on crack sta te wankelen. Eén windvlaag en ik lig. ‘Twee... blijf staan!’

De andere vrouwen in de les staan als standbeelden. Ik kijk weer naar beneden en focus op mezelf. Die benen mogen het niet begeven.

Midgirl in een wereld vol fitgirls

Als ik vertel dat ik bij Women’s Health werk, hoor ik vaak: ‘O, dan ben jij vast zo’n fitgirl.’ Stiekem moet ik lachen. Er zijn mensen bij wie sport door hun aderen lijkt te stromen – die worden geboren met abs en voor hun eerste verjaardag zo een Hyrox zouden kunnen doen.

Ik ben niet zo’n mens. Atletisch talent en mijn lijf zijn als water en vuur. Mijn moeder zette me vroeger op dansles ‘om wat sierlijkheid aan te leren’. Tevergeefs. Waar mijn beste vriendin op school moeiteloos in de touwen klom, stond ik achterin grassprieten te tellen.

Wat is winst? 

Winnen was voor mij nooit vanzelfsprekend. Sportieve doelen stellen heb ik mezelf later pas aangeleerd. Want hoe vind je je plek in een wereld die draait om presteren, als ‘presteren’ nooit in je woordenboek stond? 

Toch was ik goed in één sport: paardrijden. Daar stopte ik mijn hart en ziel in. Daar voelde ik me zelfverzekerd over wat mijn lijf kon. Misschien juist omdat ik altijd het sportieve buitenbeentje was, kon ik prima omgaan met een vierde plek. En genoot ik extra hard als ik wél een prijs won. 

Plezier boven prestatie

Voor mij draaide sporten om plezier, persoonlijke groei en rust in mijn hoofd – iets wat ik als ADHD’er hard nodig heb. Dus toen ik in mijn studententijd een sportschoolabonnement nam, beloofde ik mezelf één ding: sport draait voor mij niet om medailles, prestaties of het perfecte lijf. Sport moet me laten voelen dat ik goed in mijn vel zit en stevig – al dan trillend – in mijn schoenen sta. 

‘Eén... en ontspan’, zegt de instructeur. ‘Lekker bezig, meiden.’ Ik knik tevreden. Dit is de enige oefening waarbij ik nog tril. Ik word sterker. Ik ben écht lekker bezig.

Deze column komt uit het nieuwste magazine van Women's Health met Vivian Hoorn op de cover. Haal 'm in de winkels of bestel het magazine makkelijk online. Een abonnement op WH is trouwens ook zo geregeld, als cadeau of lekker voor jezelf.

Volg je Women's Health al op Facebook, Instagram en TikTok? Je kunt je ook inschrijven voor onze nieuwsbrief.