De nachten zijn voor mij #1: 'Hij staat over de wieg en schreeuwt: 'Houd je bek!''

De zomer is perfect voor lang tafelen, mooie vakanties en ontspannende stranddagen. En wat is nu beter dan op zo'n zwoele zomeravond meegevoerd worden in een meeslepend verhaal? Hoofdredacteur Lara schreef leesverhaal 'De nachten zijn voor mij' - een stuk over liefde, verlies en hoe iets wat ooit vanzelfsprekend voelde langzaam kan veranderen in een breekpunt...

In het gloednieuwe zomerboek met Julia Heetman op de cover lees je van A tot Z hoe dit verhaal afloopt. Hieronder vind je het eerste deel, en de komende weken zullen we ook de andere delen met je delen.

Let op: dit verhaal bevat elementen van huiselijk geweld. Merk je bij jezelf dat de spanning oploopt? Of zie je signalen bij mensen om je heen? Bel bij direct gevaar altijd direct 112 of vraag (anoniem) advies bij Veilig Thuis: ze zijn telefonisch bereikbaar via 0800-2000.

Terug naar twee ontmoetingen

Lena ligt wakker met haar baby. Naast haar slaapt een man die zich morgen niets zal herinneren van vannacht. Haar gedachten dwalen af naar twee ontmoetingen met hem, jaren van elkaar verwijderd.

Verstoorde dromen

14 februari, 2026. Zijn huid is buitenaards mooi in het licht van ons karige nachtlampje. Het is alsof iemand een zeefdruk heeft gemaakt van de sterrenhemel en die zachtjes op zijn gezicht en schouders heeft gestempeld. Met mijn vinger trek ik denkbeeldige lijnen om de tientallen puntjes met elkaar te verbinden, net zolang totdat hij bijna in slaap valt. Meestal eindig ik bij de Poolster, die altijd op dezelfde plek te bewonderen is, een donker moedervlekje schuin boven zijn scherpe lippen. Voorzichtig druk ik er een kus op en ongewild, verstoor ik zijn reis naar dromenland. De frons op zijn voorhoofd creëert een scheur in het voor mij perfecte hemelgewelf. Zijn ogen schieten open. ‘Wat doe je?’ bromt hij verstoord.

Zonder naar mij om te kijken, werpt Kasper zijn lichaam in een moeite de andere kant op en trekt zijn koptelefoon en een oranje boxershort van het nachtkastje. Hij noemt het zijn ‘slaaptenue’: alle tools om ongestoord de nacht door te komen. Of het echt werkt moet nog blijken.

Omdat ik borstvoeding geef, is het voor mij niet verstandig om met een koptelefoon op en een onderbroek over mijn ogen te gaan slapen. Wat als ik Joep niet hoor? Kasper vindt het blijkbaar ook niet nodig om de lokroep van Finn, die op zolder slaapt, te kunnen horen ’s nachts. De nachten zijn voor mij. Als mijn verlof eindigt en ik stop met borstvoeding, kijken we wel weer verder, zei hij laatst. Voordat ik mijn ogen sluit, gniffel ik nog om hoe belachelijk hij er eigenlijk bij ligt.

'Houd je bek!'

Drie uur later word ik bruut uit mijn droomwereld getrokken door een harde kreet: ‘Houd je bek!’ Ik ben meteen terug in onze donkere slaapkamer en doe mijn best het tafereel dat zich naast mijn kant van het bed afspeelt scherp te krijgen. Kasper staat naast me met de koptelefoon om zijn nek en de onderbroek nog half op zijn hoofd over de wieg van onze twee maanden oude zoon gebogen. Hij schreeuwt nogmaals dat hij zijn bek moet houden, dit keer meer staccato: ‘Houd. Je. Bek!’

De toon van Joeps gehuil vertelt mij dat hij honger heeft, hij maait krampachtig met gebalde vuistjes door de lucht, alsof hij een geblinddoekte jarige is die de piñata vol lekkers probeert te raken. Kasper verplaatst zijn blik van de wieg naar mijn hoofdkussen. Zijn rooddoorlopen ogen spuwen wanhoop, doen me denken aan De schreeuw van Edvard Munch. Dan steekt hij plots een vinger naar me uit: ‘Als jij dat kind niet stil houdt, gooi ik hem uit het raam.’

Het is oké

Ik weet dat hij het niet meent. Ik weet het zoals ik weet dat de zon morgen opkomt en dat de melk in de koelkast over twee dagen zuur ruikt – het zijn feiten waarover ik niet meer hoef na te denken. Toch slaat mijn hart een stompe slag over, alsof het even de tijd nodig heeft om dezelfde conclusie te bereiken als mijn hoofd.

Ik schuif overeind, mijn lichaam zwaarder dan het zou moeten zijn voor iemand die net drie uur heeft geslapen, en til Joep uit de wieg. Zijn gehuil verandert meteen van toonhoogte, wordt iets minder wanhopig, meer een klacht dan een noodsignaal. ‘Het is oké’, zeg ik, tegen wie weet ik niet precies. Tegen Joep. Tegen Kasper. Tegen mezelf, waarschijnlijk het hardst. Kasper laat zich terugzakken op het bed, de onderbroek glijdt van zijn hoofd en landt ergens tussen de lakens. Hij zegt niets meer, draait zich om en binnen een paar minuten hoor ik zijn ademhaling weer vertragen tot het ritme van iemand die slaapt zoals alleen mensen kunnen slapen die geen idee hebben wat er ’s nachts werkelijk gebeurt in hun eigen huis.

Ik leg Joep aan en voel de bekende mix van opluchting en uitputting door me heen golven terwijl hij drinkt. Zijn kleine handje tegen mijn borst gedrukt als een zeester die zich vastklampt aan een rots. Buiten is het stil, op het zachte geruis van de wind door de eiken in de tuin na. Ergens in de verte blaft een hond, één keer, en dan niets meer.

Een kind en een keukentafel

Er was een tijd dat ik mezelf andere dingen voorhield, dingen die nu klinken als berichten uit een leven dat niet helemaal van mij was. Ik zou reizen, had ik gezegd, ergens rond mijn dertigste, een jaar weg met een rugzak en weinig plannen. Ik zou een talenstudie afmaken die ik halverwege had laten liggen. Ik zou – en dit is het deel waar ik nu het meest om moet lachen, een lach zonder veel vreugde – nooit, maar dan ook nooit, ‘een van die moeders’ worden die hun hele identiteit laten opgaan in een kind en een keukentafel. En kijk me nu, denk ik, met Joeps adem warm tegen mijn huid, zijn gewicht een vertrouwd anker in mijn armen.

Het vreemde is dat ik niet eens spijt voel, niet echt. Het is meer een soort verbazing over hoe geruisloos die andere versie van mij is verdwenen, zonder afscheid, zonder dat ik er iets tegen heb kunnen doen. Alsof ze gewoon op een dag de deur uit is gelopen terwijl ik sliep. Ik kijk naar Kaspers rug, de contouren ervan amper zichtbaar in het donker. Ik denk aan de man die ik zeven jaar geleden voor het eerst zag, lang voordat hij dit werd. Aan hoe onschuldig die eerste keer was. Aan hoe ik destijds nog geloofde dat liefde een soort vanzelfsprekendheid was, een rivier die zijn weg wel zou vinden zolang je hem maar liet stromen. Nu lijkt het meer op een dam die op springen staat.

Binnenkort meer

Zit je op het puntje van je stoel? Geen zorgen, binnenkort zul je het vervolg op het verhaal op onze site lezen! En kun je nu echt niet wachten, dan lees je 'm in één keer helemaal - samen met nog heel veel andere inspirerende verhalen en artikel over sport, gezondheid en meer - in de nieuwste editie.

Het tijdschrift met Julia Heetman op de cover ligt nu in de winkels - en hier kan je 'm online bestellen. Wees er snel bij, want op = op! Het zomerboek liever in de brievenbus ontvangen? Word abonnee en ontvang altijd als eerste de nieuwste editie van WH. 

Volg je Women's Health al op Facebook, Instagram en TikTok? Je kunt je ook inschrijven voor onze nieuwsbrief.

Volg je Women's Health al op Google Discover?

Mis nooit meer een artikel over mentaal en fysiek in beweging blijven, voeding of vrouwengezondheid in Google Discover. Volg Women's Health via deze link en klik op 'Volgen op Google'.