Mariann (46) is wereldkampioen én moeder van twee: ‘Ik wilde mijn dromen nooit opgeven’
Martin Vinje

De Noorse Mariann Sæther (46) is tweevoudig wereldkampioen in het extreme kajakken, en (als je het ons vraagt) enórm inspirerend. Op de rivieren van Noorwegen ontdekte ze dat juist de meest uitdagende stromingen de belangrijkste levenslessen leren.
Naast haar avonturen op het water is ze een toegewijde moeder van twee kinderen. Haar belangrijkste boodschap? Je hoeft niet te kiezen tussen moederschap en je eigen dromen:
‘Dromen sterven niet wanneer je volwassen wordt, of wanneer je vader of moeder wordt… Het is oké om trouw te blijven aan jezelf en jezelf toe te staan je dromen na te jagen, naast de alledaagse kanten van het volwassen leven.’
Voor de film I FOLLOW RIVERS werd Mariann 7 jaar lang gevolgd door een cameraploeg, in haar reis naar de afdaling van een 23-meter hoge waterval. Wij mochten haar vast spreken in een exclusief interview: wat zit er achter de vrouw die zich met volle overtuiging stort in zowel het moederschap, als in haar passies?
Extreme kayaking is een vorm van wildwatersport waarbij paddelaars een rivier bevaren door krachtige, gevaarlijke stroomversnellingen, nauwe kloven en soms ook hoge watervallen.
Haar leven draait om avontuur
Hoe ziet een doorsnee dag van een extreme kayaking-kampioen eruit? ‘Mijn dagen worden op geen manier beïnvloed door mijn titel van tweemalig wereldkampioen’, stelt Mariann. ‘Ik werk, zorg voor mijn gezin, sport één keer per dag en besteed tijd aan het plannen van nieuwe avonturen – zowel op als buiten de rivier.'
'Mijn partner, Ron, is mijn favoriete maatje bij al deze avonturen, of dat nu op het land is of in de lucht.’ Deze waterrat heeft sinds kort namelijk een nieuwe passie: paragliden (maar daarover later meer).
Trainen na je 40ste: wat is er veranderd?
Sinds ze de veertig is gepasseerd, is er wel het een en ander veranderd aan haar trainingen. ‘Het herstel na een training duurt langer, en mijn coach laat me veel uitgebreidere warming-ups doen dan de jongere sporters. Ik zorg er wel voor dat ik veel rek en strek, en ik vind hardlopen heerlijk. Krachttraining is ook belangrijk, maar ik ben er niet enorm fanatiek in. Een gevarieerd dagelijks leven vol verschillende activiteiten laat me voldaan voelen, en draagt bij aan mijn gezondheid.’
© Martin VinjeMindset komt van haar eigen moeder
Het waren haar moeders opmerkingen over spijt van bepaalde levenskeuzes die voor Mariann enorme invloed hebben gehad op haar leven. ‘Mogelijkheden voor een jonge vrouw die opgroeide op het Noorse platteland waren beperkt,’ vertelt Mariann. ‘Er was in de jaren zestig en zeventig geen geld om dromen na te jagen, en er waren sterke maatschappelijke verwachtingen over wat je ‘hoort te doen’ als vrouw; een man vinden, een kind krijgen en – als je een opleiding had gedaan – misschien wat eigen geld verdienen.’
Haar moeder had die opleiding niet, maar ze wist persoonlijke obstakels te overwinnen en aan het werk te gaan. ‘Vandaag de dag, op haar zeventigste, werkt ze nog steeds’, aldus Mariann. ‘Ik ben ontzettend trots op haar vastberadenheid en doorzettingsvermogen.'
Ik wilde niet dat beperkingen in de weg zouden staan van avontuur
'Ik heb mezelf daarom voorgenomen om het leven nooit als vanzelfsprekend te beschouwen, om te zorgen voor een goede opleiding waarop ik kan terugvallen (ik heb een universitaire studie van negen jaar afgerond) en mijn dromen altijd tot het einde toe na te jagen. Ik wilde niet dat beperkingen – of die nu te maken hadden met werk, gezin of geld – in de weg zouden staan van avontuur.’
Meest actieve kind ooit?
Dat de passie voor sport en avontuur er bij Mariann al jong in zat, blijkt wel duidelijk: ‘Ik was echt een actieveling! Vanaf mijn zesde tot mijn achttiende deed ik aan majorette. Als ik nu aan dinsdagen denk, zie ik nog steeds de trainingen voor me. Ik had ook een paard sinds ik een jaar of vier had, en op mijn tiende kocht ik mijn tweede paard dat ik zelf heb getraind.’
‘In 1994 begon ik met snowboarden – ik was toen 14 en een van de slechts twee meisjes op de piste. Verder zwom ik, eerst op de normale manier en later synchroonzwemmen (twee keer per week). Ik speelde wekelijks handbal (ik was keepster!) en danste jazzballet en moderne dans vanaf mijn dertiende. Met kajakken begon ik pas op mijn vijftiende, toen ik een relatie kreeg met een kajakker uit de buurt.’
Nuchtere wereldkampioen
Het besef dat ze kans maakte om de top van extreme kayaking te bereiken, kwam tijdens een normale training. ‘Dat moment was na mijn eerste trainingsrun op het parcours, ergens in 2015’, vertelt ze. ‘Na een seizoen vol competitief slalomvaren, waarin ik probeerde me te kwalificeren voor de Olympische Spelen in Rio, was ik lean en snel. Ik vond het heerlijk om gewoon een parcours af te leggen zonder poortjes.’
Toch blijft deze wereldkampioen ondanks haar titels nog altijd nuchter: ‘Ik was natuurlijk enthousiast over mijn prestaties, maar omdat onze sport zo kleinschalig is, is wereldkampioen worden ook weer niet zo’n enorme gebeurtenis.’ Uiteindelijk werd Mariann twee keer wereldkampioen extreme kayaking; in 2015 en in 2019.
Levenslessen voor haar eigen kinderen
Dat haar kinderen opgroeien met een kajakkampioen als moeder, geeft ze levenslessen die andere kinderen misschien niet altijd meekrijgen. ‘Het was nooit bepaald makkelijk om als jong meisje een mannenwereld te betreden, zoals die van het kajakken, maar ik weigerde me door wie dan ook uit het veld te laten slaan. Ik denk dat ik mijn kinderen heb laten zien dat niemand kan bepalen waartoe je wel of niet in staat bent – dat inzicht komt vanbinnenuit.’
Trainen in de kano met baby aan de oever
Nadat Mariann in 2016 voor het eerst moeder werd, won ze in 2019 opnieuw het wereldkampioenschap. Hoewel ze na haar zwangerschap natuurlijk moest herstellen, merkte ze niet dat ze door hormonen minder risico’s durfde nemen - iets wat veel vrouwen wel ervaren. Mariann: ‘Ik heb nooit het gevoel gehad dat het moederschap heeft veranderd waar ik mentaal tot in staat ben – al komt dat in de film misschien niet heel sterk naar voren.’
Ik heb nooit het gevoel gehad dat het moederschap heeft veranderd waar ik mentaal tot in staat ben
Ze stortte zich dan ook weer volop in haar trainingen. ‘Ik had de sterke behoefte om aan mezelf te bewijzen dat ik nog steeds snel kon varen.’ Ze deed in 2019 mee aan een aantal wereldbekerwedstrijden in het slalomvaren, en besteedde veel tijd op het water om zich voor te bereiden.
‘Meestal deed ik drie tot vier keer per week intervaltrainingen op de rivier, terwijl mijn zoontje Benjamin in zijn kinderwagen aan de kant sliep – met een babyfoon erbij. Daarnaast trainde ik natuurlijk regelmatig in de sportschool.’
Na tweede kind een pittiger herstel
Het kostte Mariann meer tijd om na haar tweede kind weer in vorm te komen. ‘In 2023 woog ik nog steeds bijna 10 kilo meer dan vóór mijn zwangerschap. Toch was ik nog steeds sterk dankzij al die jaren dat ik daarvoor had gekajakt.’
Moeder én kajakker: zowel kritiek als steun
Op haar rol als moeder in combinatie met haar passie voor extreem kajakken, kreeg Mariann door de jaren heen ook kritiek. ‘De meeste mensen zijn erg ondersteunend, maar ik kreeg ook nare opmerkingen en negativiteit toen ik zwanger was van mijn eerste kind en bleef doorgaan met uitdagende kajaktochten, mountainbiken en paragliden.’
Toch wist ze zich op een gegeven moment af te sluiten van deze kritiek. ‘Uiteindelijk besloot ik om naar mijn lichaam en mijn innerlijke stem te luisteren, en alleen nog op avontuur te gaan met mijn échte vrienden – zoals Gunvor Whæle, die in Voss woont. Zij steunt me altijd door dik en dun en is zelf ook een stoere moeder.
Tijdens het WK in 2019 stonden we zelfs met meerdere moeders samen op het podium; dat was fantastisch. De sportgemeenschap steunde ons enorm en moedigde ons aan. Het was zonder twijfel een hoogtepunt in mijn carrière.’
De waterval van 23 meter hoog
Na de geboorte van haar tweede kind in 2021, daalde Mariann in 2023 als eerste vrouw de grootste waterval van Europa (23 meter !) af in Ijsland: de Aldeyarfoss. Toen ze begin jaren 2000 voor het eerst aan de rand van deze waterval stond, voelde Mariann al hoe krachtig die plek is. ‘Het is niet zomaar van een waterval af vallen – de natuur is daar rauw, krachtig en heeft de overhand.’
Mariann vervolgt: ‘Dat maakte me altijd erg bescheiden, en ik wilde de afdaling alleen wagen als ik er voor 100% van overtuigd was dat het zou lukken. 99% was nooit goed genoeg; het kostte me dus enige tijd om het perspectief te vinden dat me de mooie, open en vloeiende lijn naar de rand van de waterval liet zien.’
Niet voor de camera’s
Ze vertelt dat haar grootste uitdaging in haar hoofd zat - alleen niet vanwege het risico voor haar gezin, zoals de film wel benadrukt. ‘Ik heb altijd veel respect gehad voor deze waterval, omdat bekend is dat mensen er gewond kunnen raken. Dat dat in de film niet genoemd wordt, stelt haar enigszins teleur. ‘Het laat namelijk zien dat ik die waterval nooit wilde afdalen voor de media of de camera’s, maar uitsluitend wanneer ik me er 100% zeker bij voelde. Daarom twijfelde ik zo lang, en ik vind dat mijn kant van het verhaal ook verteld mag worden.’
Tijdens de reis naar IJsland heeft ze dan ook hard gewerkt, ‘om stap voor stap weer vertrouwd te raken met het afdalen van steile randen, het vinden van balans in de lucht tijdens het kajakken, en het geleidelijk ontdekken van mijn ideale route. Ik had gewild dat de producent mijn veerkracht en doorzettingsvermogen had laten zien, in plaats van zo zwaar de nadruk te leggen op mijn aarzeling om die waterval van 23 meter af te dalen.’
© Martin VinjeNiet zonder angst, maar ondanks angst
Marianns benoemt haar afdaling van de waterval als een van haar grootste prestaties ooit. Hoe ze zo moedig kan zijn, is een vraag die ze vaak krijgt. Ze wil daarom laten zien dat moed niet het afwezig zijn van angst is, maar het besluit dat iets anders belangrijker is dan die angst:
Ik stort me niet zomaar blindelings over de rand van een waterval
‘Belangrijker is de vrijheid om voor 100% aanwezig te zijn in je eigen leven, in het besef dat wat je doet – het afdalen van watervallen – een bewijs is van doorzettingsvermogen, veerkracht en hard werken. Ik stort me niet zomaar blindelings over de rand van een waterval; ik vaar door een heel weloverwogen leven, waarbij ik volledig in het hier en nu leef.’
Balans tussen vrijheid en verantwoordelijkheid
Twintig jaar lang droomde ze van Aldeyjarfoss. De film stelt de vraag hoe we een balans vinden tussen vrijheid en verantwoordelijkheid. Heeft ze het antwoord inmiddels gevonden? ‘Ik heb mijn antwoord gevonden, ja – en dat antwoord vond ik al vele, vele jaren geleden’, vertelt Mariann, ‘toen ik op mijn 24e een stuk land kocht in Futaleufú, Chili (Patagonië), zonder toegangsweg, buren of elektriciteit…’
Het huisje in Zuid-Amerika
Elke dag peddelde ze de rivier op (5 km) en weer terug (stroomafwaarts), dwars door stroomversnellingen van de zwaarste categorie (klasse 5), om in het dorp boodschappen te doen. ‘Er is geen wrijving tussen vrijheid en verantwoordelijkheid als je jezelf toestaat om simpelweg jezelf te zijn – wanneer je accepteert dat verschillende mensen gelukkig worden van verschillende dingen.’
Er is geen wrijving tussen vrijheid en verantwoordelijkheid als je jezelf toestaat om simpelweg jezelf te zijn
‘De rivier en haar stroming hebben me decennialang gelukkig gemaakt. Tegenwoordig is het paragliden, maar het gevoel vanbinnen is precies hetzelfde. Door mijn dromen waar te maken en in vrijheid te leven, kies ik voor een bestaan buiten de gangbare normen en verwachtingen van de samenleving – ik sta mezelf simpelweg toe om… mezelf te zijn.’
Deze waterrat heeft vleugels gekregen
Tegenwoordig heeft Mariann dus een nieuwe passie: paragliden. ‘De rivier zal altijd een bijzondere plek in mijn hart houden, maar de vreugde van het leren van iets nieuws – zoals paragliden – is fantastisch na al die jaren aan de top van een sport.’
‘In de lucht ervaar ik een enorme vrijheid, en het feit dat ik dit kan delen met Ron – hij is een piloot van wereldklasse en mijn allerbeste maatje in het leven – is echt geweldig. Ik ben erg dankbaar voor Ron, voor de soms hobbelige weg die we samen hebben afgelegd (wat je ook ziet in de film), en voor de oneindige liefde tussen ons en voor onze kinderen.’
I FOLLOW RIVERS
De film 'I FOLLOW RIVERS' wordt op dit moment getoond bij de European Outdoor Filmtour (EOFT 2026), bij verschillende bioscopen in Nederland. Lijkt het jou leuk om met je sportmaatje/zus/bestie/partner/moeder naar dat evenement te gaan? Houd onze Instagram dit weekend dan goed in de gaten, misschien maak jij wel kans op tickets...
Volg je Women's Health al op Facebook, Instagram en TikTok? Je kunt je ook inschrijven voor onze nieuwsbrief.
Onder de Cover is de podcast van Women's Health. Nieuwe afleveringen verschijnen op Spotify, Apple en via Podimo. Tip: zet je notificaties aan, en vergeet niet te abonneren!
Volg je Women's Health al op Google Discover?
Mis nooit meer een artikel over mentaal en fysiek in beweging blijven, voeding of vrouwengezondheid in Google Discover. Volg Women's Health via deze link en klik op 'Volgen op Google'.


















