Net als zingen, is sport voor Emma Kok een uitlaatklep: ‘Ik ga zo’n vijf keer per week naar de sportschool’

Zangeres Emma Kok (18) staat voor volle zalen, maar leeft met gastroparese, een zeldzame ziekte waardoor haar maag nauwelijks werkt. ‘Ik kan best veel, maar er zijn ook veel dingen die ik níét kan.’

Voor onze rubriek Openhartig in het WH magazine - waarin vrouwen hun meest persoonlijke verhaal delen - spraken wij Emma over de impact van deze ziekte. Haar mindset en de manier waarop ze zich inzet om anderen te helpen zijn bewonderenswaardig.  

Zingen is haar droom

Emma’s muzikale carrière begon in 2021, toen ze op twaalfjarige leeftijd het televisieprogramma The Voice Kids won. ‘Eigenlijk deed ik daarvoor nog niet zo veel met zingen. Mijn zus zat in een kinderkoor en daar ben ik ook bij gegaan. Dat vond ik meteen superleuk. Daarna vroeg ik aan mijn ouders of ik op zangles mocht en uiteindelijk heb ik me opgegeven voor The Voice Kids. Het ging eigenlijk allemaal best snel.’ 

Op dat moment wist ze nog niet dat zingen haar toekomst zou worden. ‘Dat besef kwam eigenlijk pas nadat ik The Voice had gewonnen. Toen dacht ik: dit is écht wat ik wil doen, dit is mijn droom.’ 

Voilà, viraal

In 2023 deed Emma mee aan het programma Ministars. Kort daarna werd ze ontdekt door André Rieu. ‘In de zomer van 2023 stonden we samen op het Vrijthof met het nummer Voilà. Daarna is het ontploft. Het optreden ging viraal en werd miljoenen keren bekeken. Dat was echt bizar.’ 

Optreden met André Rieu maakte grote indruk op Emma. ‘Hij staat in enorme arena’s, soms voor wel twaalfduizend mensen. Als je daar als vijftienjarige deel van bent, voelt dat heel onwerkelijk.’ 

Altijd sondevoeding 

Inmiddels heeft Emma een volgende stap gezet in haar carrière: een eigen solotour. Maar haar verhaal gaat over meer dan muziek alleen. Als ze niet op het podium staat, heeft ze dagelijks te maken met haar ziekte: gastroparese, een zeldzame, chronische aandoening waardoor haar maag nauwelijks functioneert. ‘Ik heb al sondevoeding sinds ik een paar maanden oud was’, vertelt ze. ‘Eigenlijk heb ik nog nooit normaal kunnen eten.’

Als baby had Emma ernstige reflux. ‘Alles wat ik binnenkreeg, kwam er meteen weer uit. Daardoor groeide ik niet goed en verloor ik veel gewicht.’ Artsen besloten daarom sondevoeding te geven, zodat ze voldoende voedingsstoffen binnenkreeg. ‘Ik heb ook drie operaties gehad vanwege de reflux. Toen dachten artsen dat ik later wel zou leren eten. Maar dat is nooit gebeurd.’ Pas toen Emma tien jaar oud was, kwam de echte diagnose. ‘Uit onderzoek bleek dat mijn maag verlamd was.’ 

Dagelijkse impact

De ziekte heeft grote gevolgen voor haar dagelijks leven. Ze is een groot deel van de dag afhankelijk van sondevoeding via een pomp. Toch probeert ze zich daar zo min mogelijk door te laten beperken. ‘Ik kan best veel dingen, maar er zijn ook dingen die ik niet kan. Daar moet ik altijd rekening mee houden.’ 

Gepest op school 

Emma’s ziekte maakte haar jeugd niet altijd makkelijk. Vooral op de basisschool had ze het zwaar. ‘Ik werd veel gepest vanwege mijn sonde. Daardoor besef je al heel jong dat je anders bent dan anderen.’ Volgens Emma realiseren pesters zich vaak niet wat hun gedrag met iemand doet. ‘Ook nu ik ouder ben, merk ik dat ik nog tegen dingen aanloop.’ Vooral vertrouwen hebben in anderen kan soms lastig zijn: ‘Me volledig openstellen of echt vertrouwen hebben in mezelf, dat zijn dingen die ik moeilijk vind.’ 

Emma kreeg jarenlang begeleiding van een psycholoog. ‘Ik heb ongeveer zes jaar therapie gehad. In het begin ging het vooral om de vraag: hoe accepteer ik mijn ziekte? Maar uiteindelijk kom je erachter dat je dat eigenlijk nooit helemaal kunt. Je wordt er elke dag mee geconfronteerd.’ 

Het gemis van sociale aspecten

Ook sociaal heeft de ziekte impact. ‘Eten is eigenlijk het grootste sociale aspect dat er is’, zegt Emma. Voor haar ligt dat anders. ‘Ik kan wel mee naar een restaurant, maar zelf kan ik niets eten. Dat is voor mij niet leuk, maar ook voor de ander niet. Dus veel spontane uitjes moet ik overslaan.’ 

Soms zit het verdriet in kleine dingen. ‘Mijn oma maakt bijvoorbeeld altijd chocoladetaart als iemand jarig is. Maar ik heb nog nooit chocoladetaart geproefd. Soms denk ik: ik zou alles doen om dat gewoon eens te kunnen ervaren.’ 

Twee Emma’s 

‘Zingen is mijn uitlaatklep’, vertelt Emma. ‘Als ik zing, voel ik me vrij.’ Als ze zich slecht voelt, kijkt ze juist uit naar het moment dat ze weer op het podium staat. ‘Dan kan ik alles loslaten en het er letterlijk uit zingen.’ 

Op het podium voelt ze zich ook anders dan in het dagelijks leven. ‘Ik zeg altijd dat Emma Kok en Emma twee verschillende personen zijn. Emma Kok is op het podium heel zelfverzekerd en krachtig. Maar als ik niet op het podium sta, ben ik gewoon Emma, die heel onzeker kan zijn en elke dag worstelt met haar ziekte. Als ik zing, voelt het alsof ik de hele wereld aankan. Dat gevoel wil ik ook vasthouden als ik weer van het podium af ben.’ 

Sport als houvast

Ondanks haar ziekte probeert Emma goed voor haar lichaam te zorgen. ‘Ik ga best vaak naar de sportschool’, vertelt ze. ‘Ongeveer vijf keer per week.’ Ze startte daarmee toen ze deelnam aan het televisieprogramma Stars on stage. ‘We wisten dat dat fysiek best intensief zou worden, dus toen ben ik begonnen met trainen. Ik wilde zo sterk mogelijk meedoen.’ Sindsdien is sporten een vast onderdeel van haar routine. ‘Ik merk dat het me sterker maakt. En het is ook een uitlaatklep. Even je koptelefoon opzetten en volledig focussen.’ 

Hoewel Emma zelf niet kan eten, krijgt ze via sondevoeding alle voedingsstoffen binnen die ze nodig heeft. ‘Ik moet erop vertrouwen dat dat voldoende is. Dit is wat mijn lichaam kan verdragen.’ 

Hoop houden 

Emma wil haar bekendheid ook gebruiken om aandacht te vragen voor haar ziekte. Daarom richtte ze de Gastrostars Foundation op. Het idee ontstond toen ze meedeed aan Ministars. ‘Iemand vroeg wat we met het prijzengeld wilden doen. Ik zei meteen dat ik graag een stichting wilde oprichten. Gastroparese is namelijk nog relatief onbekend. Hoe onbekender een ziekte is, hoe minder aandacht en onderzoek er is.’ 

Met de stichting wil ze daar verandering in brengen. ‘We hopen meer bewustzijn te creëren en onderzoek mogelijk te maken. Misschien kunnen we in de toekomst zelfs bijdragen aan een oplossing.’ 

Allergrootste droom

Ondanks alle uitdagingen blijft Emma positief vooruitkijken. ‘Ik heb heel veel dromen’, zegt ze lachend. ‘Misschien wel te veel.’ Een van haar grootste ambities is deelname aan het Eurovisiesongfestival. Daarnaast zou ze graag in een musical spelen en een eigen album uitbrengen. ‘Ik vind alles leuk. Dat is een beetje het probleem.’ 

Ook op persoonlijk vlak blijft hoop belangrijk. ‘Op dit moment is er nog geen oplossing voor mijn ziekte. Maar mijn ouders hebben me altijd geleerd om hoop te houden.’ Tot die tijd blijft Emma vooral doen wat haar gelukkig maakt. ‘Als ik zing, voelt het alsof alles even wegvalt. Dan ben ik gewoon vrij.’

Nog meer leesvoer

Dit artikel staat in de nieuwste editie van Women's Health magazine. Dit tijdschrift met Marijn Kuipers op de cover ligt nu in de winkels - maar je bestelt ‘m hier alvast online. Wees er snel bij, want op = op! Het nieuwe nummer liever in de brievenbus ontvangen? Word abonnee en ontvang altijd als eerste de nieuwste editie. 

Volg je Women's Health al op Facebook, Instagram en TikTok? Je kunt je ook inschrijven voor onze nieuwsbrief.

Wil je bijdragen aan ons onderzoek naar eetgedrag, lichaamsbeeld en mentale gezondheid? Hier vind je de enquête!

Volg je Women's Health al op Google Discover?

Mis nooit meer een artikel over mentaal en fysiek in beweging blijven, voeding of vrouwengezondheid in Google Discover. Volg Women's Health via deze link en klik op 'Volgen op Google'.