Kus-zangeres Fleur (39) heeft een te trage schildklier: ‘Ik was mezelf kwijt’

Er zijn momenten waarop je lichaam niet langer subtiel om rust vraagt, maar vol op de rem trapt. Voor Fleur Minjon (39) gebeurde dat midden in een tijd die er van buiten juist uit zag als één grote droom: volle zalen, optredens, videoclips, tv en zelfs een bioscoopfilm, allemaal dankzij het grote succes van de meidengroep Kus.

Voor de buitenwereld ging alles door en sjeesde ze van optreden naar optreden. Maar vanbinnen voelde Fleur zich steeds minder zichzelf. Ze sportte veel, lette op haar voeding en probeerde juist ‘gezond’ te leven. Alleen leek haar lijf steeds harder tegen te werken.

De schildklierklachten van Fleur begonnen tijdens het succes van Kus

Wie Kus zegt, hoort misschien meteen weer ergens in het achterhoofd: 'Met een blik en een kus en het topje van m'n zus...' Voor Fleur was die periode niet alleen maar glitter, optredens en volle zalen. Ze was begin twintig, het tempo lag hoog en stilstaan voelde in die wereld bijna geen optie. ‘Het was eigenlijk alleen maar gas geven,’ vertelt ze. Zeker toen er een bioscoopfilm aankwam, wilde ze zich goed voelen en er goed uitzien. Ze trainde veel met een personal trainer en lette heel bewust op haar voeding. Ze kwam uit een sportief gezin, was gewend om goed voor zichzelf te zorgen en had nooit het idee gehad dat haar lichaam haar in de steek zou laten. Maar langzaam veranderde er iets. ‘Wat me mijn hele leven makkelijk afging, ging ineens niet meer. Ik was gewoon echt heel vaak op.’

Nog meer sporten, nog strenger eten

Juist dat maakte het zo verwarrend. Want als je níet gezond leeft, kun je nog denken: oké, misschien moet ik iets aanpassen. Maar Fleur deed al wat veel mensen als ‘goed bezig zijn’ zouden bestempelen. Ze sportte, at bewust en probeerde alles onder controle te houden. Alleen voelde ze zich steeds slechter.

Dat is misschien wel het venijnige aan dit soort klachten: omdat je niet begrijpt waarom je lichaam niet meewerkt, ga je al snel aan jezelf twijfelen. Fleur voelde niet meteen: er is iets medisch aan de hand. Ze dacht eerder dat ze nóg harder haar best moest doen. ‘Ik weet nu dat rust geen luxe is, maar toen lag er zoveel druk op. Je bent eigenlijk pas succesvol als je heel erg druk bent. Dus ik dacht: ik moet nog meer sporten, nog beter op mijn voeding letten.’

Maar hoe meer ze deed, hoe duidelijker haar lichaam protesteerde. Haar haar viel uit, haar nagels braken af, haar hoofd voelde mistig en ’s nachts lag ze wakker met hartkloppingen en zweetaanvallen.

Haar lijf schreeuwde 'stop’

Voor de buitenwereld was lang niet alles zichtbaar. Haaruitval verborg Fleur met extensions en voor tv, clips en optredens werd haar haar toch vaak gedaan. Maar op foto’s ziet ze nu hoe grauw ze was. Ook haar gewicht veranderde, ondanks dat ze extreem haar best deed. Dat maakte haar onzeker. Alsof mensen dachten dat ze misschien tóch snoepte wanneer niemand het zag. ‘Dan ga je aan jezelf twijfelen. Doe ik het inderdaad niet goed? Doe ik nog te weinig?’ Tijdens meet & greets kreeg ze zelfs felicitaties van mensen die dachten dat ze zwanger was. Achteraf ziet Fleur hoe hard haar lichaam toen al aan de bel trok. ‘Mijn lijf gaf geen alarmsignaal meer. Het was inmiddels echt aan het schreeuwen: stop, hier ligt de grens.’

De twijfel slaat toe

Toen Fleur naar de huisarts ging, dacht ze in eerste instantie zelf ook aan depressieve klachten. Ze voelde zich somber, uitgeput en niet zichzelf. Daarbij speelde er privé veel. Haar vader had een herseninfarct gehad en lag een tijd in coma. Na optredens kwam ze thuis en zorgde ze voor hem. Het was veel. Te veel misschien. Maar toch voelde het niet alsof stress het hele verhaal verklaarde. ‘Ik dacht eerst ook: misschien zijn het depressieve klachten. Maar daar gaat het bij de schildklier vaak mis. Het is hormonaal.’ Ze werd meerdere keren naar huis gestuurd met het advies om meer rust te nemen. En ja, rust was nodig. Maar er speelde meer.

Pas toen ze bij een vervangend huisarts kwam vanwege haar heftige klachten, werd er bloed geprikt. Daar kwam uit dat haar schildklier te traag werkte. Voor Fleur voelde dat bijna als opluchting. ‘Ik was zo blij toen er iets uitkwam. Ik dacht: zie je wel, ik ben niet gek.’

Waarom schildklierproblemen zo makkelijk gemist worden

Schildklierklachten zijn soms lastig te herkennen, omdat ze kunnen lijken op stress, somberheid of overbelasting. Juist daarom kan bloedonderzoek nodig zijn om duidelijkheid te krijgen.

Een traag werkende schildklier betekent dat je schildklier te weinig schildklierhormoon maakt. Die hormonen helpen je lichaam om energie uit eten te halen en spelen dus een rol in je stofwisseling. Volgens SchildklierNL kun je daardoor onder meer moe worden, het koud hebben, aankomen of last krijgen van obstipatie. De behandeling bestaat vaak uit medicatie met schildklierhormoon. Toch past niet iedereen netjes in het standaardplaatje. En dat is precies wat Fleur graag wil benadrukken. Veel mensen denken bij een trage schildklier aan iemand die duidelijk veel is aangekomen. Maar zo simpel is het niet. ‘Mensen zeggen dan: maar je bent helemaal niet dik, hoe kun jij een trage schildklier hebben? Terwijl het ook haaruitval, darmproblemen, brain fog, hartkloppingen en altijd op zijn kan zijn.’

Leven met een trage schildklier

Na de diagnose begon Fleur met medicatie. Dat gaf eindelijk lucht: meer energie, minder kilo’s en vooral het gevoel dat ze zichzelf niet had aangesteld. ‘Die medicatie gaf een enorme stap vooruit. Dan denk je: oh ja, zo voelde het leven dus hiervoor.’ Toch was ze er niet meteen. ‘Ik moest er nog steeds hard voor werken om stabiel te worden.’

Herstel betekende voor haar ook opnieuw leren luisteren naar haar lichaam. Niet alles oplossen met nóg harder sporten of strenger eten, maar kijken naar slaap, voeding, beweging en balans. ‘Ik heb geleerd dat mijn lijf geen machine is. Vroeger dacht ik: harder werken, harder sporten. Nu weet ik dat rust en balans net zo belangrijk zijn.’

Ziek zijn zonder dat je het ziet

Wat haar het meest is bijgebleven, is hoe eenzaam een onzichtbare klacht kan zijn. Voor de buitenwereld was ze gewoon Fleur van Kus: haar gedaan, make-up erop, optreden en doorgaan. Maar achter de schermen zag niemand hoeveel moeite dat kostte. ‘Je ziet het niet aan iemand. Ik kon er prima uitzien, maar na een paar drukke dagen was ik zó leeg dat ik dagen moest bijkomen. Dat maakt het heel eenzaam.’

In die tijd voelde ze zich vaak schuldig naar de andere meiden uit de groep, terwijl ze achteraf vooral ziet hoeveel roofbouw ze pleegde op zichzelf. ‘Ik voelde me zo ongelukkig in een lijf dat niet van mij voelde. Je staat op tv, neemt videoclips op en staat in grote zalen, maar ondertussen ben je jezelf kwijt.’

Wanneer moet je met schildklierklachten naar de huisarts?

Fleur wil niemand bang maken na één slechte week, maar structureel uitgeput zijn, niet opladen na slaap, haaruitval, brain fog, stemmingswisselingen, hartkloppingen of het gevoel dat je niet jezelf bent, zijn signalen om serieus te nemen. ‘Als je een goede nacht hebt gehad en je voelt je nog steeds hetzelfde, dan kan er meer aan de hand zijn.’

Haar belangrijkste boodschap: trek eerder aan de bel. ‘Je hoeft niet aan het eind van je Latijn te zijn voordat je voor jezelf gaat zorgen.’ Doorgaan klinkt soms stoer, maar je klachten serieus nemen is minstens zo sterk. Zeker als je lichaam al een tijdje probeert duidelijk te maken dat er iets niet klopt.

Meer weten over schildklierproblemen? Op schildklier.nl vind je extra achtergrondinformatie.

Beeld: Rai Zoeter fotografie

Volg je Women's Health al op Facebook, Instagram en TikTok? Je kunt je ook inschrijven voor onze nieuwsbrief.

Wil je bijdragen aan ons onderzoek naar eetgedrag, lichaamsbeeld en mentale gezondheid? Hier vind je de enquête!