Golfer Pasqualle (29) bereikte dieptepunt door prestatiedruk: ‘Ik gunde mezelf weinig ruimte om mens te zijn’

Pasqualle Coffa (29) dacht dat golf een kakkersport was. Tot ze verslaafd raakte aan dat ene perfecte contact met de bal, én aan het idee dat alles in haar eigen handen lag. In WH’s nieuwste editie deelt Pasqualle in de rubriek 'My fit journey' haar verhaal.  

Jarenlang leefde ze voor prestaties. Totdat 2025 alles liet wankelen, en ze ontdekte dat winnen iets anders betekent dan ze dacht.

Kakkersport

'De eerste keer dat ik een golfclub vasthield, moest ik vooral heel hard lachen. Ik dacht echt: wat zijn we in godsnaam aan het doen? In mijn hoofd was golf zo’n typische kakkersport. Dat imago, die sfeer, dat hele wereldje... daar zag ik mezelf totaal niet tussen staan. Toch bleef ik terugkomen. Niet omdat ik meteen verliefd was op de sport, maar omdat er één moment was dat me niet meer losliet: die bal raken precies zoals je het wilt. 

Als dat lukt, voelt het zó lekker. Ik merkte dat ik daar echt verslaafd aan raakte. En hoe langer ik ermee bezig was, hoe meer ik begreep waarom golf bij mij paste. Het ligt namelijk volledig aan mezelf. Ik ben degene die het in handen heeft en niemand anders. Geen teamleden, geen excuses. Alleen ik.’ 

Alles in eigen handen 

‘Ik was vroeger nooit de slimste op school en wist vaak niet goed wat ik later wilde doen. Als ik bij mijn opa en oma mijn rapport moest laten zien, zakte ik het liefst door de grond. Mijn oma zei dan altijd: ‘Lieverd, jij gaat echt iets vinden waar je goed in bent en waar je je passie in vindt.’ En ze had gelijk. Golf voelde alsof ik eindelijk iets gevonden had wat echt bij mij hoorde.'

Pony’s en putters

'In die tijd zat ik ook nog vol in de paardensport. Tot er een omslag kwam. Mijn moeder was op een gegeven moment klaar met het gesjouw met trailers en ons overal naartoe brengen voor een paar minuten in de ring. Toen werd mijn vader degene die me overal naartoe bracht, haha. Hij is ook degene die mij in aanraking heeft gebracht met golf. Na een hartinfarct kreeg hij van de dokter het advies om iets actiefs te doen dat ook ontspanning geeft. 

Gek genoeg had ik er vanaf het begin al vertrouwen in dat ik dit kon. Mensen om me heen zeiden: ‘Pas, jij hebt hier echt gevoel voor.’ Dat gaf me zo’n boost dat ik all in ging. Pony’s werden verkocht en ik focuste volledig op hoe ik beter kon worden.’ 

De tekst gaat na de afbeelding verder.

© Bianca Asher

Van vertrouwen naar verwachtingen 

‘Vanaf het moment dat mijn vader ook inzag dat ik goed was, kwamen er verwachtingen bij. Met alle goede bedoelingen, maar ik voelde: nu wordt er iets van me verwacht. Scores neerzetten. Presteren. Om die druk weg te halen, besloot ik dat ik niet meer door mijn vader gesponsord wilde worden. Dan was het echt mijn eigen ding. Dat was voor mij een belangrijke stap: ownership nemen. 

Een ander moment dat ik nooit vergeet, was toen Anne van Dam (golfprofessional, red.) mij meenam. Ik zag toen pas echt hoe het niveau was en hoe het leven eruitziet als je op dat punt zit. Dat trok me enorm aan. Ik dacht alleen maar: hier wil ik zijn. Ik zag ook dat ik niet onderdeed voor andere speelsters. Dat gaf me meteen zelfvertrouwen.'

Vol voor de winst gaan

'Mijn eerste grote wedstrijd was in Zuid-Afrika. In het begin voelde het nog wat makkelijker om met fouten om te gaan. Je eerste jaar draait om ervaring opdoen. Maar eerlijk is eerlijk: ik gunde mezelf weinig ruimte om gewoon mens te zijn. Slapen, trainen, toernooien. En dat on repeat. Een sociaal leven had ik nauwelijks. Ik vertrouwde blind op mijn coach. We veranderden zelfs mijn grip. Dat is echt alsof je opeens linkshandig moet leren schrijven. Mega ongemakkelijk. Ik zei nog: schrijf me maar uit voor de toernooien, dit gaat niet lukken. Dat jaar werd juist mijn beste jaar ooit.’ 

Woede en ongeloof 

‘In december behaalde ik mijn halve kaart voor de Ladies European Tour. Dat voelde als bevestiging. En dat terwijl ik privé al een moeilijke periode achter de rug had. Juist daarom gaf het me een extra zetje. Ik dacht: als ik dit kan terwijl ik niet lekker in mijn vel zit, dan wil ik niet weten hoe goed ik ga spelen als alles straks weer klopt. 

Ik begon het seizoen met veel zelfvertrouwen. Ik voelde me fitter, sterker, energieker. Alsof ik in mijn glow-up zat. Maar toen miste ik zeven cuts op rij. Na de zevende gemiste cut was ik er echt helemaal klaar mee. Pure woede en ongeloof. Hoe kan het dat ik me zo goed voel, maar speel als een bange hond zodra het toernooi begint?

Hoge verwachtingen

Ik merkte hoeveel frustratie er in mij zat. Ik ging nóg meer sporten. Gym, rennen, kickboksen, zwemmen. Het was mijn uitlaatklep. Tegelijkertijd begon ik ook weer balans te zoeken. Wel naar feestjes, wel een drankje, gewoon weer leven. Jarenlang had alles in het teken gestaan van golf. Full focus, altijd discipline, altijd streng zijn. Maar hoe harder ik werkte, hoe meer ik ook van mezelf verwachtte. En hoe harder de teleurstelling binnenkwam als het niet lukte.’

Verder lezen? Doe je zó

Benieuwd wat die moeilijke periode voor haar was, waar ze het over had? En wil je weten wat Pasqualle nodig had om haar mindset te veranderen? Je leest er alles over in het hele interview, dat in de nieuwste Women’s Health staat. Het tijdschrift met Vivian Hoorn op de cover ligt nú in de winkels - en je bestelt ‘m hier online. Wees er snel bij, want op = op! 

Het nieuwe nummer liever in de brievenbus ontvangen? Word abonnee en ontvang altijd als eerste de nieuwste editie. 

Volg je Women's Health al op Facebook, Instagram en TikTok? Je kunt je ook inschrijven voor onze nieuwsbrief.