Hockeyer Freeke Moes over prestatiedruk: 'Als ik faalde voelde ik me onzichtbaar'
Foto: anneveenendaal.photo
Als topsporter ben je al jong gewend om door te gaan. Ook als het schuurt of pijn doet. Hockeyer Freeke Moes (27) vertelt hoe prestatiedruk haar mentale gezondheid vormde. En waarom zelfzorg voor haar geen eindpunt is, maar een proces.
Opgroeien in een harde sportwereld
Freeke begint al jong met hockey en speelt al snel op het hoogste niveau. Daarbij hoort een duidelijke boodschap. Topsport is hard en wie wil winnen, moet incasseren. ‘Discipline is alles, je moet altijd doorgaan en vooral geen zwakte laten zien’, vertelt ze. Als iemand die van nature harmonie zoekt, voelt die mentaliteit niet vanzelfsprekend. Toch past ze zich aan. Ze leert dat haar best doen altijd de norm is, nog voordat ze weet wie ze zelf eigenlijk is.
Je eigenwaarde koppelen aan prestaties
Selecties voelen als bevestiging. Niet geselecteerd worden voelt als falen. ‘Haalde ik een selectie, dan voelde ik me even gezien’, zegt Freeke. Maar dat gevoel is tijdelijk. Er volgt altijd een volgend doel, een nieuw toernooi, een nieuwe meetlat. Zo raakt Freekes identiteit steeds meer verweven met wat ze laat zien op het veld. Een patroon dat veel sporters vast herkennen en dat diep kan doorwerken in hoe je naar jezelf kijkt.
De kritische stem in je hoofd
Langzaam ontstaat er een kritische stem. Alles moet perfect, fouten zijn onacceptabel. Ook buiten de sport. ‘Daar kon ik echt ongelukkig van worden’, biecht ze op. In gesprekken met psychologen en coaches leert Freeke een belangrijk onderscheid maken: ‘Hockey is mijn beroep, maar niet mijn identiteit.’ Het is een besef dat tijd kost, maar wel de basis vormt voor een gezondere relatie met zichzelf.
Een hersenschudding die alles stilzet
In april 2025 loopt Freeke tijdens een training een zware hersenschudding op. Het herstel is grillig en lastig te sturen. Prikkels zijn te veel, vooruitgang is moeilijk zichtbaar. ‘Je hebt een blessure aan je hoofd en zit tegelijkertijd opgesloten in je hoofd’, aldus Freeke. Ze stelt deadlines voor zichzelf, schuift ze op en voelt teleurstelling als haar lichaam niet meewerkt. Pas wanneer ze leert loslaten, ontstaat er ruimte voor herstel.
Eerst mens, dan sporter
Met hulp van coaches en fysio’s bouwt ze haar belastbaarheid langzaam weer op. Eerst als mens, daarna pas als hockeyer. Die volgorde maakt het verschil. ‘Ik check vaker bij mezelf in. Hoe voel ik me, wat heb ik nodig?’ Ze wordt zachter voor zichzelf, maar ook bewuster in hoe ze met haar energie omgaat.
Vandaag de dag ziet Freeke mentale gezondheid als een doorlopend proces. Structuur helpt haar daarbij. Wandelen, vaste momenten om te piekeren en juist ook aandacht voor zichzelf als het goed gaat. ‘Preventief aan jezelf werken geeft zekerheid en vertrouwen.’
Doorbreek de stilte
Haar boodschap is duidelijk. Praat over wat je bezighoudt en zoek hulp als je dat nodig hebt. ‘Wat in je hoofd groot voelt, wordt vaak kleiner als je het deelt.’ Volgens Freeke maakt mentale ondersteuning sporters niet zwakker, maar sterker. In de sport en daarbuiten.
Wie is Freeke?
Freeke Moes (27) is hockeyer en speelt als aanvaller bij AH&BC in Amsterdam in de Hoofdklasse Dames. Sinds 2019 maakt zij deel uit van het Nederlands elftal, waarmee ze goud won op de Olympische Spelen van Parijs. Naast haar topsportcarrière studeert ze psychologie.
Dit artikel is een samenvatting van de rubriek My fit journey met Freeke Moes uit het nieuwste magazine met Femke Kok op de cover.