‘Alsof ‘gewoon’ niet meer genoeg is’ - hoe een nieuwe omgeving mijn zelfbeeld veranderde

Soms verandert er niets aan de buitenkant, maar alles vanbinnen. In deze persoonlijke column beschrijft hoofdredacteur Lara Steenvoorden hoe ze zich plotseling beweegt in een nieuwe sociale wereld - en hoe die haar ongemerkt confronteert met een stille, zelfopgelegde prestatiedruk. 

Dit is haar verhaal over vergelijken zonder het te willen, de lat die nergens vandaan komt, en wat het met je doet als “gewoon” ineens niet meer genoeg voelt.

Even zonder filter

Er is iets veranderd de laatste tijd. Niet per se aan de buitenkant, maar vooral in mijn hoofd. Ik bevind me ineens in een wereld waar namen rondlopen die ik eerst alleen van een scherm kende. Mensen die gevolgd worden, bekeken worden, beoordeeld worden. En zonder dat iemand het hardop zegt, voel ik een soort onzichtbare lat verschijnen.

Het gekke is: niemand heeft die lat daar neergelegd. Ik heb dat zelf gedaan.

En laat één ding duidelijk zijn: de mensen die ik ontmoet zijn stuk voor stuk leuk. Mooi, op hun eigen manier. Slim, met iets te zeggen. Inspirerend zelfs. Het zijn geen oppervlakkige karakters of onbereikbare types, maar juist mensen waarvan je denkt: ja, dit klopt.

Misschien is dat juist waarom het gebeurt.

Net niet genoeg

Want ongemerkt ga je vergelijken. Niet eens bewust of gemeen, maar bijna automatisch. Hoe zij praten, hoe ze eruitzien, hoe makkelijk ze lijken te bewegen in die wereld. En ergens, heel subtiel, leg ik mezelf daar dan naast. Alsof ik moet checken of ik wel meekom.

In die nieuwe omgeving betrap ik mezelf op kleine gedachten. Hoe zie ik eruit? Kom ik wel goed over? Moet ik niet net iets meer mijn best doen? Net iets strakker, net iets verzorgder, net iets… beter. Alsof “gewoon” niet meer genoeg is.

En dat is vermoeiend.

Want hoe vaker ik daarin meega, hoe verder ik van mezelf af kom te staan. Alsof ik langzaam een versie van mezelf aan het creëren ben die beter past bij de omgeving, maar minder bij mij. En ergens weet ik dat dat niet de bedoeling kan zijn.

Filter-vrij

Wat me misschien nog het meest raakt, is hoe snel het gaat. Hoe vanzelfsprekend het voelt om mee te bewegen in die druk, zonder dat ik het doorheb. Totdat ik even stilsta en denk: sinds wanneer ben ik zo streng geworden voor mezelf?

Daarom deze foto. Zonder filter. Zonder make-up. Niet als statement naar de buitenwereld, maar als herinnering aan mezelf. Dat ik niet hoef te voldoen aan een plaatje. Dat ik niet perfect hoef te zijn om hier te mogen zijn. Dat wie ik ben, zonder aanpassingen, al genoeg is.

Misschien is dat wel het moeilijkste in een wereld die zo zichtbaar is: jezelf blijven zien zoals je echt bent, zonder alle lagen die eroverheen komen.

Even zonder filter dus. Letterlijk, maar vooral figuurlijk.

Volg je Women's Health al op Facebook, Instagram en TikTok? Je kunt je ook inschrijven voor onze nieuwsbrief. Het nieuwste magazine in de brievenbus ontvangen? Word abonnee en ontvang altijd als eerste de nieuwste editie.