'Ik (28) stopte na 14 jaar met anticonceptie, en dit is wat er gebeurde'

Twee keer achter elkaar ongesteld, een non-existent libido en hormonale klachten alom. Na bijna twaalf jaar een Implanon, een hormoonstaafje, in haar bovenarm te hebben gehad, vond redactiestagiair O'Neill (28) het welletjes. Ze wilde weten hoe ze zich zonder hormonen zou voelen. Tijd dus om dat ding eruit te laten halen, dus.

Inmiddels weet ze één ding zeker: haar cyclus is een stuk minder saai dan ze dacht.

In dit artikel schrijft ze wat ze precies aan haar lichaam merkte.

Niets aan de hand... toch?

Jarenlang dacht ik eigenlijk niet na over mijn anticonceptie. Toen ik net een Implanon had, was er niets aan de hand. Geen klachten, geen bijwerkingen en drie jaar lang beschermd: a dream.

Toch begonnen al vrij snel na het plaatsen van mijn derde hormoonstaafje de klachten. Mijn hormonen leken steeds meer op en neer te gaan en beetje bij beetje werden de klachten erger. Zo voelde het alsof ik de helft van de maand in mijn luteale fase zat. Ik werd steeds twee keer kort na elkaar ongesteld. Daarbij voelde ik me vaak somber en vermoeid en had ik weinig energie.

Het begon mijn dagelijks leven steeds meer te beïnvloeden. Ik vroeg me dan ook steeds vaker af: ligt het aan mij, of aan dat ding in mijn arm?

Mijn libido was ver te zoeken

Ook merkte ik dat mijn libido enorm was gedaald. Dit besprak ik met mijn huisarts, want het hield me steeds meer bezig. Het zorgde voor spanning in mijn relatie en ik werd er onzeker door. Dit voelde voor mij niet als iets wat bij iemand van midden twintig hoorde. Mijn huisarts gaf aan dat dit hormoonschommelingen te maken kan hebben en dat het Implanon daar mogelijk een rol in kan spelen.

Door alle klachten begon ik zelfs te twijfelen of ik niet gewoon in de overgang zat - dát was gelukkig niet het geval. Toch wist ik wel dat er iets moest veranderen. Uiteindelijk zag ik nog maar één oplossing: geen hormonen meer.

Eruit met dat ding!

Zo gezegd, zo gedaan. In overleg met mijn huisarts ging mijn Implanon er vervroegd uit. Hij vroeg me of ik zwanger wilde worden of misschien de minipil wilde proberen. Op beide was het antwoord nee. Ik wilde gewoon even niks.

Ik vond het ergens wel spannend. Omdat een kinderwens niet aan de orde was, en ook omdat ik niet wist wat voor menstruatie ik ervoor terug zou krijgen. Ik had bijna twaalf jaar een hormoonstaafje gehad en daarvoor kort de anticonceptiepil. Geen hormonen meer was voor mij dus echt iets nieuws.

Waar bleef mijn cyclus?

Mijn huisarts had me gewaarschuwd dat het even kon duren voordat mijn eigen cyclus weer op gang kwam. Toch werd ik ongeduldig. Ik probeerde ondertussen alles te linken aan het verwijderen van mijn Implanon. Was mijn libido alweer hoger? Had ik minder buikpijn? Was mijn brain fog minder? Bij iedere pukkel die op mijn gezicht verscheen, gaf ik mijn cyclus de schuld. Niet de chocolade die ik had gegeten, natuurlijk.

Na bijna drie maanden nog steeds niet ongesteld te zijn geworden, begon ik me zorgen te maken. Wat als ik onvruchtbaar was? Of wat als er iets anders aan de hand was? Ik nam contact op met de huisarts. En wat denk je? Een dag later begon mijn eerste menstruatie; daar was mijn cyclus.

Een half jaar zonder hormoonstaafje

In het begin was ik vooral gefocust op alle veranderingen en klachten. Maar na een tijdje verdween dat vanzelf naar de achtergrond. Nu, bijna een half jaar later, merk ik veel verschil. 

Ik was bang voor heftige pijnklachten en acne, dat las ik namelijk overal online. Maar bij mij gebeurde dat niet. Ik heb zelfs juist veel minder last van rug- en buikpijn dan voorheen. Ook de hevige bloedingen waar ik bang voor was, bleven uit. Mijn menstruatie is licht en duurt maar twee à drie dagen.

Ineens voel ik alle fases van mijn cyclus

Ook mijn cyclus voelt heel anders aan. Ik dacht altijd dat mijn anticonceptie weinig invloed had op de verschillende fases van mijn cyclus en op hoe ik me voelde. Nu ik mijn eigen cyclus weer ervaar, begin ik daar toch anders over te denken. Ik merk nu veel duidelijker verschil tussen de verschillende fases: de folliculaire fase, de ovulatie, de luteale fase en mijn menstruatie. Voorheen ging dat allemaal in elkaar over. Nu kan ik veel beter herkennen wanneer ik in welke fase zit.

Zo voel ik me energiek en zelfverzekerd tijdens mijn folliculaire fase, vermoeid tijdens mijn menstruatie en heb ik een hoger libido rondom mijn ovulatie. Maar die luteale fase? Dat is waar ik nu het grootste verschil voel. In die periode voel ik me eerlijk gezegd waardeloos: moe, leeg, geen zin om te sporten en weinig behoefte aan sociale contacten. Dan moet ik mezelf er echt aan herinneren dat ook dit weer voorbijgaat.

Ik moet nog leren meebewegen

Het zijn dingen waar ik nog steeds mijn draai in probeer te vinden. Ik heb verschillende boeken over de menstruatiecyclus aangeschaft en houd mijn cyclus bij in een app. Mijn volgende doel is om nog meer mee te bewegen met de verschillende fases van mijn cyclus en mijn schema daarop aan te passen. Nieuwe dingen plannen tijdens mijn folliculaire fase bijvoorbeeld. En tijdens de luteale fase moet ik gewoon wat minder streng zijn voor mezelf.

Maar sommige dingen hebben tijd nodig. Misschien is dat wel het grootste verschil: ik leer steeds beter luisteren naar mijn lichaam en mee te bewegen met de verschillende fases van mijn cyclus. En dat is een verandering die me absoluut veel goeds doet.

Volg je Women's Health al op Facebook, Instagram en TikTok?  Je kunt je ook inschrijven voor onze nieuwsbrief.

Onder de Cover is de podcast van Women's Health. Nieuwe afleveringen verschijnen op Spotify, Apple en via Podimo. Tip: zet je notificaties aan, en vergeet niet te abonneren!

Volg je Women's Health al op Google Discover?

Mis nooit meer een artikel over mentaal en fysiek in beweging blijven, voeding of vrouwengezondheid in Google Discover. Volg Women's Health via deze link en klik op 'Volgen op Google'.