Voorwoord

'Ik ben 37, single mom en ambitieus en daten voelt als een tweede baan’

Hoofdredacteur

Foto: Fiby Delsen

Foto: Fiby Delsen

Daten in je dertiger jaren is vermoeiend. Er is een moment waarop je beseft dat het niet het daten zelf is dat vermoeit, maar de constante onderhandeling over wie je mag zijn. Over hoe groot je mag leven, hoe zichtbaar je ambities mogen zijn, en hoeveel ruimte je kinderen innemen voordat iemand afhaakt. Women’s Health hoofdredacteur Lara Steenvoorden schreef er een editorial over.

Daten als extra baan

We praten veel over zelfliefde, over weten wat je waard bent, over geen genoegen nemen met minder. Maar eerlijk? Soms is het vooral vermoeiend. Ik ben 37. Moeder van twee kinderen. Ik heb een goede, drukke baan waar ik trots op ben. Mijn dagen zitten vol, mijn leven is gevuld. En toch voelt daten soms als een extra baan die ik er eigenlijk niet meer bij kan hebben. Niet omdat ik geen liefde wil, maar omdat ik moe word van het idee dat ik mezelf steeds opnieuw moet uitleggen voordat iemand echt nieuwsgierig wordt. 

Als je leven ‘te veel’ lijkt

Soms zie ik bijna gebeuren wat er in het hoofd van de ander omgaat zodra ik vertel dat mijn werk belangrijk voor me is. Dat ik ambitieus ben. Dat ik niet altijd spontaan kan afspreken, omdat mijn kinderen voorrang hebben. Het is subtiel, maar voelbaar. Alsof mijn volle leven iets is waar ze zich geen raad mee weten. Alsof het intimiderend is, of gewoon onhandig. 

Van gesprek naar afhaakmoment

En dan zijn er de gesprekken die geen gesprekken zijn. Ik stel vragen. Ik luister. Ik toon oprechte interesse. Maar zodra ik zeg dat ik twee kinderen heb, lijkt de energie soms weg te vloeien. Alsof ik in een andere categorie val: minder mysterieus, minder aantrekkelijk, minder ‘vrij’. Laatst omschreef journalist Hendriëlle de Groot in Metro dat gevoel als heterofatalisme: de datingmoeheid die ontstaat als je keer op keer investeert in mannen die niet leveren wat je hoopt te vinden, zoals gelijkwaardigheid, nieuwsgierigheid en emotionele volwassenheid. Het is geen bitterheid, maar constatering. Een zucht. 

Jezelf niet kleiner maken voor liefde

Tegelijkertijd zie ik covermodel Vivian Hoorn. 33, succesvol, bewust bezig met haar gezondheid en toekomst. Ze koos ervoor haar eicellen in te vriezen. Niet uit paniek, maar uit regie. Ze zegt: ‘Ik pas mezelf niet meer aan om liefde te verdienen.’ Die zin bleef hangen. Want misschien zit daar de kern. Niet in het feit dat daten soms tegenvalt, maar in de verleiding om jezelf kleiner te maken zodat iemand anders zich groter kan voelen. Minder ambitieus klinken. Minder druk. Minder moeder. Minder vol. Maar ik wíl mijn leven niet kleiner maken. Mijn werk doet ertoe. Mijn kinderen zijn geen bijzaak, maar mijn fundament. En ik ben klaar met het idee dat ik mezelf moet verzachten om gekozen te worden. Ik weet inmiddels wat ik waard ben. Dat mijn leven geen tussenfase is tot er iemand naast me staat. Dat mijn relatiestatus niets zegt over mijn waarde. Wie schrikt van een vrouw met verantwoordelijkheid en ambitie, past waarschijnlijk niet bij mij. 

Misschien is daten soms vermoeiend. Maar het maakt ook iets helder: graag of helemaal niet.

Liefs,
Lara

Deze editorial komt uit het nieuwste magazine van Women's Health met Vivian Hoorn op de cover. Haal 'm in de winkels of bestel het magazine makkelijk online. Een abonnement op WH is trouwens ook zo geregeld, als cadeau of lekker voor jezelf.

Volg je Lara al op Instagram? Ook Women's Health vind je op InstagramFacebook en TikTok.