‘Ik ben hersteld van een eetstoornis - extreem dun is terug, en dat is gevaarlijk'

Tot Britse Women’s Health-redacteur Isabelle Knevett’s grote frustratie heeft de populariteit van extreem dun zijn - zoals dat in de jaren 2000 en begin jaren 2010 het geval was - een comeback gemaakt. Zelf heeft ze jarenlang met een eetstoornis gestruggeld, en dat onderwerp werd volgens haar te vaak in de doofpot gestopt.

Maar ook nu dun zijn tegenwoordig weer helemaal 'in' is, wordt er volgens haar nog steeds niet zorgvuldig over gepraat. En dat maakt het problematisch. ‘Het probleem is niet dat we het niet met elkaar eens zijn, maar dat we niet in staat zijn om over het extreem dun zijn te praten zonder voor één kant te kiezen: een kritische blik of radiostilte.’

In dit artikel deelt Isabelle haar blik op de verontrustende ontwikkeling.

Trigger warning: in dit artikel wordt over verstoord eetgedrag en eetstoornissen gesproken. Onderaan vind je hoe en waar je hulp kunt vinden als je jezelf of een ander in dit verhaal herkent.

Een super slank lijf als normaal

‘Van de catwalks van internationale modeweken en de rode lopers van filmpremières tot uitverkochte pop tours en Instagram-carrousels: we leven opnieuw in wat ook wel een ‘skinny apocalypse’ wordt genoemd. Een steeds slanker lijf wordt anno 2026 bijna als vanzelfsprekend beschouwd.’

‘Dit besefte ik me toen ik een video van een bepaalde zangeres op mijn feed voorbij zag komen. Ze zag er veel slanker uit dan voorheen - een beeld dat me liet stoppen met scrollen.’

‘Ik maakte de fout om naar de reacties te gaan, die vol stonden met het soort enorm uiteenlopende meningen die op dit moment aan de lopende band worden geplaatst. "Ze ziet er ziek uit!”, schreven sommigen. “Ze ziet er schitterend uit”, hadden anderen te zeggen. “We zouden geen commentaar moeten geven op hoe mensen eruitzien”, luidde een derde standpunt. “Moeten we dan maar doen alsof dit normaal is?”, vroeg weer iemand anders.’

Omgaan met de dieetcultuur

‘Dit roept de vraag op of, hoe en wanneer we de gevaren van de dieetcultuur – waaronder het normaliseren van een ongezond slank ideaal (door heel erg op eten te letten) – op tafel moeten leggen in een omgeving waarin nuance, vriendelijkheid en reflectie ontbreken. Is er een juiste manier om onze bezorgdheid te uiten over de terugkeer van maatje 32, of is het beter om het te negeren, te zwijgen en ons met onze eigen zaken te bemoeien?’

‘Die spanning komt me bekend voor. Zelf heb ik jarenlang met een eetstoornis geleefd, toen de dieetcultuur voor het laatst op zijn hoogtepunt was. Ik zag hoe mensen worstelden met het vinden van de juiste woorden om erover te praten. Misschien was het onbegrip (met name rondom mentale gezondheid), maar de term “eetstoornis” werd door de mensen om me heen eigenlijk volop genegeerd. Ondertussen werd een super slank lijf als hartstikke normaal beschouwd. Ik had de bekende uitspraak van Kate Moss als achtergrond: “Niets smaakt zo goed als slank zijn voelt”, en werd volwassen toen ‘thinspiration’ op Tumblr hot and happening was.’

Omarmen van verschillende lichamen

‘Midden jaren 2010 veranderde er iets. Body positivity kwam om de hoek kijken, samen met de “strong-not-skinny-beweging”. Lange tijd leek het er inderdaad op dat een gezond en aantrekkelijk lichaam een bredere definitie kreeg. Ashley Graham liep de catwalk voor merken als Fendi en stond op de voorpagina van Vogue, terwijl zangeres Lizzo in hitlijsten stond en op een positieve manier over haar rondingen zong.’

‘Toch zijn we de afgelopen jaren weer wat stappen achteruit gegaan. Afslankmedicijnen zijn in omloop, en die personen die eerst zo duidelijk voor die verschillende soorten lichamen opkwamen, houden zich steeds stiller. Slanke tailles en prominente botten waren dan ook populaire onderwerpen bij opiniestukken in de krant of Substack-berichten.'

Beelden in de media hebben effect

‘Ik kan niet anders dan geschokt zijn, en toch is het niet makkelijk om die verandering te erkennen. Sommigen vinden dat we helemaal niet over andermans lichamen zouden moeten praten – we weten namelijk helemaal niet wat er achter zit. Maar het probleem dat er vervolgens bij komt kijken, is dat het vermijden van zulke aannames verandert in het zwijgen over zorgwekkende veranderingen in lichamen die we in de media voorbij zien komen. Lichamen die, of bekendheden dat nu willen accepteren of niet, effect hebben op het leven van miljoenen mensen. We negeren dat zo’n mager postuur een duidelijk zichtbaar teken kan zijn van een eetstoornis, en het gebeurt voor onze ogen.’

‘Ik weet maar al te goed hoe allesoverheersend een eetstoornis kan zijn. Tijdens mijn schooltijd lette ik enorm op wat ik at, en in mijn twintiger jaren kon ik hier maar lastig vanaf komen. Het kostte jaren therapie, talloze terugvallen en de liefde van mijn kring vrienden en familie om te herstellen.’

‘Nu vind ik het belangrijk om aandacht te besteden aan de impact van super dunne lichamen op eetstoornissen. Eetstoornissen kunnen namelijk door factoren in je omgeving ontstaan - via vriendengroepen, werkplekken, online communities en zeker ook de celebrity-cultuur.’

Laten we het échte probleem zien

‘Inzoomen op het uiterlijk van iemand in de media en het aankaarten van cultrele trends zijn twee verschillende dingen. Op dat laatste zouden we ons meer moeten focussen. Zo vertelde Kerri Fleming, hoofd bij een liefdadigheidsorganisatie voor eetstoornissen, me dat men voortdurend wordt verteld welke lichamen wél mooi zouden zijn, en welke niet. En wordt dat ideaalbeeld steeds specifieker, dan kan dat voor een negatief lichaamsbeeld zorgen.’

‘We worden overspoeld met beelden die alarmbellen laten rinkelen, en toch wordt er niets aan gedaan. Al weten we niet wat erachter zit als een celebrity een bepaald beeld plaatst, we moeten vooral niet vergeten dat degenen die het grootste risico lopen worden geconfronteerd met het idee dat dunner nog steeds beter is. En ondertussen doet iedereen of z’n neus bloedt.’

Vraag om hulp

Struggle jezelf of iemand in je omgeving met verstoord eetgedrag of een eetstoornis? Je kunt hulp vinden bij:

• Hulplijn MIND: 0900-1450 > je kunt bellen, chatten, WhatsAppen of mailen met een hulpverlener
• Informatie-, advies- en steunpunt (ook als je een naaste bent) Stichting JIJ: 010-7370847
• Stichting Kiem helpt ouders, naasten en professionals om signalen eerder te herkennen, zodat mensen sneller passende hulp krijgen. Op stichtingkiem.nl/hulp vind je informatie over eetstoornissen en waar je terechtkunt voor hulp.

Dit is een syndication van Women's Health UK.

Volg je Women's Health al op Facebook, Instagram en TikTok? Je kunt je ook inschrijven voor onze nieuwsbrief.

Volg je Women's Health al op Google Discover?

Mis nooit meer een artikel over mentaal en fysiek in beweging blijven, voeding of vrouwengezondheid in Google Discover. Volg Women's Health via deze link en klik op 'Volgen op Google'.