'Ik onderging als alleenstaande vrouw een IVF-behandeling en het is het beste wat ik ooit heb gedaan'

Toen haar 40e verjaardag naderde, besloot Kate Shelley dat ze niet meer wilde wachten op een partner om een ​​gezin te stichten - ze wilde het in haar eentje doen. Zó verliep haar vruchtbaarheidstraject. 

Het gevoel hebben dat je jouw kans op een kind hebt gemist omdat je nooit de ‘juiste’ persoon hebt ontmoet - het zal duizenden (misschien wel miljoenen) vrouwen zijn overkomen. En dát is iets waarvan Kate Shelley (nu 44) altijd al wist dat ze dát wilde voorkomen. 

Ze beloofde zichzelf dat als ze voor haar veertigste verjaardag nog geen moeder zou zijn, ze het alleen zou doen. Dit is hoe ze niet veel later (na een vruchtbaarheidsbehandeling van meer dan 20.000 euro) haar kostbare baby in haar armen kon houden. 

De tijd tikte door…

‘Ik denk dat als ik geen kind had kunnen krijgen, ik me een beetje gebroken zou hebben gevoeld’, vertelt ze in een interview met Women’s Health. ‘Mijn grens lag bij 40, 41… maar toen ik 39 werd, realiseerde ik me dat zelfs als ik op dat exacte moment iemand zou ontmoeten, de kans dat ik binnen een jaar een baby zou krijgen, erg klein was. Toen ik dat punt bereikte, besloot ik dat ik iets moest doen om te garanderen dat ik een eigen gezin zou krijgen - en begon ik alle opties te bekijken.

Een kind met haar ex?

De eerste optie die Kate onderzocht, was zwanger worden van, en samen de opvoeding delen met, een vertrouwde, platonische vriend - een ex-partner. Het bleek echter dat dit voor geen van beiden de juiste optie was. 

Vruchtbaarheidsproblemen

Dat een kind met haar ex geen mogelijkheid was, was nog maar één van de velen tegenslagen op haar weg naar het uiteindelijke ouderschap. Ze moest namelijk ook een aantal verontrustende onthullingen over haar eigen vruchtbaarheid verwerken.

‘Verschillende artsen vertelden me dat, ondanks goede resultaten bij vruchtbaarheidsonderzoeken, ik waarschijnlijk geen kind zou kunnen krijgen met mijn eigen eicellen. Ze zeiden dat mijn kans op een zwangerschap slechts 3 procent was vanwege mijn leeftijd,’ zegt Kate. ‘Ik wist niet dat de kwaliteit van eicellen afneemt naarmate je ouder wordt, en ik wou dat ik dat eerder had geweten.’

Geschikt voor IVF

Maar na overleg met het team van de kliniek werd Kate geschikt bevonden voor IVF met haar eigen eicellen. Dit zou haar - zo hoopte ze - ook meerdere embryo's opleveren voor toekomstige pogingen, of haar de kans geven om haar langverwachte kind een broertje of zusje te geven. Maar er ontbrak nog één essentieel puzzelstukje… sperma.

Spermaprobleem

In het Verenigd Koninkrijk (waar Kate woont) moeten potentiële spermadonoren ermee instemmen dat hun toekomstige kinderen contact met hen mogen opnemen zodra ze 18 jaar zijn. Net als in Nederland is anonimiteit van de donor er niet toegestaan. Anders dan in Nederland worden er in het VK geen foto's van de mannen gedeeld, alleen informatie over hun karaktereigenschappen, hobby's, uiterlijk en overtuigingen. 

Kate wilde echter weten hoe de vader van haar kind eruitzag en meldde zich daarom aan bij drie spermabanken in de VS en Denemarken. Daar kon ze de profielen bekijken van duizenden mannen die hun DNA ter beschikking stelden - soms tegen zeer hoge kosten. ‘De eerste die ik koos was exclusief - dat betekent dat slechts één persoon zijn sperma mag gebruiken - en hij was ontzettend duur. De tweede viel af nadat mijn kliniek ontdekte dat we allebei drager waren van een aantal van dezelfde genetische aandoeningen. Het sperma dat we uiteindelijk gebruikten, was het enige van mijn shortlist dat helemaal geen drager was van dergelijke aandoeningen.

De sperma-winnaar

‘Hij was echt een verrassing voor me. Normaal gesproken koos ik voor mannen die op mij leken; wit, blauwe ogen, blond haar, maar hij is deels Filipijns/Chinees, deels wit. Er was iets aan hem dat me meteen aansprak en goed voelde.

Mijn geplande IVF-behandeling was een van de laatste voordat de fertiliteitsindustrie door Covid-19 stil kwam te liggen. Als ik die beslissing niet had genomen en niet voor hem had gekozen, had ik nog een jaar moeten wachten en was ik misschien wel nooit zwanger geraakt.’

Daar was Iris

De artsen konden slechts één embryo creëren en terugplaatsen, waardoor Kates zwangerschap nog kwetsbaarder werd. Ze bracht het grootste deel van de tijd door bij haar ouders thuis in Wales, voordat ze in de tweede week van de winterlockdown beviel van haar dochter Iris*. Toen Iris acht maanden oud was, keerde Kate terug naar Oost-Londen om officieel aan haar nieuwe hoofdstuk als 'alleenstaande moeder uit keuze' te beginnen - en hoewel ze nog steeds achter haar beslissing staat, is het zeker niet makkelijk geweest.

Iris heeft altijd al weinig slaap nodig gehad. Tot ze 18 maanden oud was, sliep ze 's nachts nooit langer dan twee uur achter elkaar door en deed ze overdag zelden een dutje van langer dan 20 minuten. Nu Iris, die bij haar in bed slaapt, 2,5 jaar oud is, gaat ze volgens Kate veel later naar bed dan je van een peuter zou verwachten.

'Het heeft me lang geduurd om daaraan te wennen,' zegt ze. 'Ze gaat nu rond half tien naar bed en wordt dan om zeven uur wakker, wat fijn is. 's Nachts wordt ze misschien drie keer wakker, maar ik geef haar nog steeds borstvoeding, dus het is makkelijk om haar te voeden, me om te draaien en weer verder te slapen. Als ik een partner had, zou dit veel moeilijker zijn.'

De tekst gaat na de afbeelding verder.

© Women's Health UK

Alles alleen moeten doen

Continue zorg voor een kind en voeding op verzoek, met zo weinig slaap: veel stellen doen dit als een team, maar Kate heeft dit alleen moeten doorstaan ​​- en dat terwijl ze ook nog haar eigen bedrijf runt. Kate geeft toe dat het moeilijk was om geen echt zwangerschapsverlof te hebben, omdat ze al moest bellen toen Iris nog maar twee weken oud was. Maar ze vindt dat ze als eigen baas meer 'speelruimte' heeft. Hoewel de druk van de kinderopvang net zo groot is, heeft ze zichzelf de flexibiliteit kunnen gunnen die je niet in elke werkomgeving vindt.

Geen last van andere meningen

Wenst ze wel eens dat ze Iris niet alleen hoeft op te voeden? 'Ik denk dat je als alleenstaande moeder, uit vrije wil, natuurlijk uitgeput raakt, maar er zijn minder negatieve gevoelens,' zegt ze. 'Ik ben niet boos op mijn partner of diens familie, ik ben niet verbitterd omdat ik thuis voor de baby moet zorgen terwijl mijn partner naar de kroeg gaat. Ik heb niet de frustratie die ontstaat als iemand dingen niet op jouw manier doet, of je routine verstoort. Ik heb het geluk dat ik 90 procent van de tijd heel gelukkig ben. Alles draait om mij en mijn dochter, in plaats van om iets externs of een buitenstaander.'

Kate vindt het heerlijk dat ze alles rondom de opvoeding op háár manier kan doen: ‘Ik heb veel meningen over kinderopvang en de manier waarop je kinderen opvoedt, en ik ben een groot voorstander van hechtingsgericht ouderschap. Ik geef nog steeds borstvoeding en slaap samen met mijn kind in één bed, dus als ik een partner zou hebben die daar op tegen is of het niet met me eens is, zou dat heel moeilijk zijn.’

It takes a village

En als ze met iemand wil sparren of steun nodig heeft, weet ze dat ook te vinden. ‘Ik gebruik mijn moeder en vriendinnen als klankbord, maar het is een enorm voordeel dat er niemand is die zegt: “Zó moet je het doen”, en dat ik alle beslissingen en keuzes voor mijn kind zelf kan maken, hoewel het ook overweldigend kan zijn. En hoewel het fijn is om te denken dat er iemand is die helpt en steunt, doet niet elke man dat. Dat is een droom, geen realiteit.’

Kate hoopt ooit weer te gaan daten, maar tot die tijd heeft haar gezin van twee een indrukwekkend ondersteunend netwerk van familieleden, de parttime nanny die voor Iris zorgt sinds ze 9 maanden oud was, en andere alleenstaande moeders uit de buurt die Kate via Facebookgroepen heeft leren kennen. ‘We hebben een enorm netwerk van alleenstaande moeders die bewust voor het moederschap hebben gekozen en we hebben veel contact met elkaar,’ zegt Kate. ‘Net als Iris hebben de kinderen daar een heel verschillende etnische achtergrond.’

Aan mannelijke rolmodellen geen gebrek

Hoewel er geen 'vader' in het gezin is, heeft Kate ervoor gezorgd dat er genoeg mannelijke rolmodellen zijn voor Iris, naast haar opa en oom, en de twee mannelijke huisgenoten met wie het gezinnetje in Oost-Londen woont. 'De twee mannen met wie ik samenwoon zijn fantastische rolmodellen', zegt ze. 'Ze zijn er gewoon op de achtergrond en praten dagelijks met haar. En mijn broer doet al die stoere dingen die mijn huisgenoten en mijn vader niet zouden doen.'

Maar ondanks de sterke aanwezigheid van mannen in het leven van haar dochter, geeft Kate toe dat Iris een 'grote interesse in vaders' heeft ontwikkeld, en zelfs andere kinderen vraagt ​​of zij er een hebben.

'We praten veel over gezinnen, en ze merkt het op en heeft interesse in vaders in het algemeen. Ze vraagt ​​andere kinderen of ze een vader hebben en vertelt ze dan dat zij er geen heeft, maar wel een opa.' Soms wijst ze naar mannen op straat of in de winkel en vraagt ​​ze: "Is hij een papa?", wat best gênant kan zijn!’

De tekst gaat na de afbeelding verder.

© Women's Health UK

Open over IVF

Kate heeft veel boeken met Iris gelezen, dus ze weet hoe ze is ontstaan, vertelt Kate. ‘Dan legt ze uit: 'Mijn mama wilde een baby, en daar heb je een zaadje en een eicel voor nodig, dus mijn mama ging naar de dokter en kreeg het zaadje om mij te kunnen maken.' Ze heeft foto's van zichzelf als embryo gezien en daar praten we over.’ 

Ze praat met haar over verschillende gezinnen, ‘zodat ze nooit het gevoel heeft dat ze iets mist. Ik vertel haar dat sommige gezinnen één mama hebben, sommige gezinnen een mama en een papa, en sommige gezinnen twee mama's of twee papa's.’

Geen gemis

Kate gelooft ook dat de angst dat je kind "iets gemist" heeft door geen gezin met twee ouders te hebben, kan leiden tot het idee dat je kind minder heeft of dat zijn of haar situatie minder waardevol is. Ze zegt: ‘Soms ervaren alleenstaande ouders een gevoel van verlies, het gevoel dat ze iets gemist hebben omdat ze niet getrouwd zijn of geen vaste relatie hebben. Als ouders moeten we accepteren dat het oké is, zodat onze kinderen zich niet slecht voelen omdat ze geen vader hebben.’

‘Daarnaast houd ik er altijd rekening mee dat als er wél een vader in hun leven is, maar hij niet zo goed is, dat schadelijker kan zijn dan helemaal geen vader hebben. Op dit moment heeft niemand ervoor gekozen om haar niet te krijgen of haar niet te zien. 

Regels voor spermadonors

Als een man in het Verenigd Koninkrijk zijn sperma doneert, moet hij ermee instemmen dat het kind in de toekomst contact met hem zou kunnen opnemen. Naarmate Iris ouder wordt, zal ze ongetwijfeld meer vragen hebben, vooral over haar achtergrond, waar etniciteit een rol speelt, vertelt Kate. 'Mensen vragen veel naar haar, naar haar mooie huid en ogen', zegt Kate, en ze voegt eraan toe dat ze manieren zal vinden om haar afkomst te eren, bijvoorbeeld door te praten over Kate en de Welshe kant van de familie.

'Ik ben me ervan bewust dat ze zich misschien een beetje anders voelt', zegt ze. 'Maar ze groeit op in Oost-Londen met andere kinderen met verschillende etnische achtergronden, familiedynamieken en culturen. 

Waar is hij?

Natuurlijk zullen er grotere vragen komen, zegt Kate. Wie is mijn vader? Hoe is hij? En waar is hij? 'Ik denk dat het hele idee achter spermadonatie is dat je iets wilt doen om een ​​ander gezin te helpen, maar ik moet heel voorzichtig zijn met hoe ik met Iris over hem praat. Ik zeg niet dat hij een "aardige man" of een "vriendelijke man" is, want ik ken hem niet.'

‘Ik weet dat de ouders van Iris' donor allebei arts waren, zijn moeder is fertiliteitsarts, en dat is de reden dat hij zich heeft aangemeld. Zijn moeder hielp anderen, en hij vond ook een manier om te helpen. Maar eerlijk gezegd, ondanks de vele informatie in het profiel, blijven we vreemden voor elkaar.’

Maar hoewel Kate niet veel weet over de man die haar indirect heeft geholpen haar droom van moederschap te verwezenlijken, weet ze wel dat het moederschap als alleenstaande moeder de beste beslissing van haar leven is geweest.

*De naam van Iris is veranderd wegens privacyredenen.

Dit is een syndication van Women's Health UK, originele auteur: Emma Gritt.

Volg je Women's Health al op Facebook, Instagram en TikTok? Je kunt je ook inschrijven voor onze nieuwsbrief.