‘Ik was een baby toen het eerste lesbische stel óóit trouwde, niet wetende dat zij de baan voor mij vrijmaakten’

Vandaag is 1 april: de dag van de moppen, uiteraard, maar ook van een hele bijzondere mijlpaal. Het is namelijk 25 jaar geleden dat Nederland het eerste land was waar het huwelijk universeel werd; naast heterokoppels mochten hier nu ook stellen met hetzelfde geslacht trouwen. WH-redacteur Sanne (25) vertelt wat dit jubileum met haar doet.

25 jaar, vijf-en-twintig, een getal dat zowel groots als minuscuul voelt. Als ik in de spiegel kijk, zie ik ook 25. Ik was nog maar een paar maanden oud, toen twee vrouwen elkaar voor het eerst (officieel) het ja-woord gaven. Niet wetende dat ik, vijfentwintig jaar later, zou hopen ooit ook ‘ja’ te mogen zeggen tegen de vrouw van wie ik hou. A diva was born in het juiste tijdperk, zal ik maar zeggen. 

Trots op pride

Voor mij en velen anderen in de lhbtiq+-gemeenschap betekent deze mijlpaal meer dan een jubileum. Ik voel geluk en dankbaarheid dat ik ben geboren in een land en tijd waarin ik hardop kan houden van, dat het antwoord op mijn coming-out van vrienden en familie voornamelijk was: ‘Wanneer samen naar pride?’.

Mijn opa draagt op dagen zoals deze nog altijd met trots het rubberen bandje van paarse vrijdag dat ik hem tien jaar geleden gaf - al wist ik destijds nog niet eens dat ik op vrouwen val. 

De tekst gaat na de afbeelding verder.

© Sanne Roes

Amsterdam Pride 2025

Harde realiteit

Tegelijk besef ik me dat de acceptatie van homoseksualiteit in ons land drastisch daalt. Met de manosfeer in de opmars, bleek deze week uit onderzoek van de Universiteit van Amsterdam dat maarliefst 41% van de middelbare scholieren zegt dat mensen met een andere seksualiteit niet gelijk zijn. Daarnaast zegt 35% dat mensen niet zelf mogen bepalen op wie ze verliefd worden (bron: NU). 

Liefde is sterker dan haat

Mijn gemeenschap kenmerkt zich door haar standvastigheid, het je-niet-laten-vertellen van hoe je moet en mag zijn - wetende dat het buiten de ‘norm’ minder veilig is, maar kiezen voor geluk. Of dat nou betekent dat je opkomt voor je rechten met borden op straat, of juist gelijkenissen probeert te vinden met je buurvrouw, om elkaar wat beter te leren begrijpen. Haat en onbegrip klinkt ons niet vreemd in de oren, net als angst en ‘misschien kan ik hier toch beter je hand loslaten’. 

In die 25 jaar zijn we ver gekomen, maar we zijn er nog láng niet. Want 25 jaar geleden is dichterbij dan het lijkt. Ik bedoel; de frontale kwab van mijn hersenen heeft zich pas net volledig ontwikkeld. Laat staan dat de eerste film van Bridget Jones’ Diary ook 25 jaar geleden uitkwam (oef, we worden oud, meiden). Het onbegrip en de haat die destijds klonk, omdat twee mannen en twee vrouwen in het huwelijksbootje stapten, klinkt nog steeds - door luidsprekers - in onze maatschappij. Ik hoop (en weet) dat de liefde in al haar kleuren nóg luider zal zijn. 

Ik zet het het nummer Pink Pony Club van Chappell Roan vandaag weer lekker op volume dak eraf, hoor. 

Volg je Women's Health al op Facebook, Instagram en TikTok? Je kunt je ook inschrijven voor onze nieuwsbrief.