Joyce (37) heeft borstkanker en moet haar borst laten amputeren
Kim Roxs Fotografie
Vorig jaar zomer voelde Joyce een paar knobbeltjes in haar borst. Omdat ze destijds pas 35 jaar was, maakte ze zich niet direct zorgen. Toch besloot ze een bezoek aan de huisarts te brengen. Ook hij dacht er niet veel van. Met de boodschap dat het waarschijnlijk gezwollen klieren zijn, werd ze weer naar huis gestuurd. Toch bleef ze de knobbels voelen en haar gevoel zei dat er weleens meer aan de hand kon zijn. Helaas gingen er verschillende ziekenhuisbezoeken en vele maanden overheen voordat Joyce daadwerkelijk de gevreesde diagnose kreeg: kwaadaardige borstkanker.
Kwaadaardige cellen
'Ik zou een borstbesparende operatie krijgen waarbij ook de poortwachtersklieren werden verwijderd,' vertelt Joyce. Een scenario dat er in eerste instantie positief uitzag. Toch was de werkelijkheid een stuk minder rooskleurig toen enkele weken na de operatie bleek dat de snijranden niet schoon waren. Er waren cellen gevonden die wezen op een voorstadium van borstkanker en het advies dat volgde kwam als een klap: om het risico op terugkeer zo klein mogelijk te maken, kon ze het beste haar hele borst laten verwijderen.
Een rouwproces
'Ondanks de klap wilde ik niet bij de pakken neerzitten en besloot ik dat ik de operatie zo snel mogelijk achter de rug wilde hebben,' vertelt Joyce. Hoewel ze zich krachtig en sterk voelde, kwam afgelopen zomer toch het besef: 'ik zou echt mijn borst verliezen.' Iets wat de nodige emoties met zich meebracht. 'Ik merkte dat ik minder goed voor mezelf begon te zorgen en dat ik mentaal alle kanten opging. Het ene moment voelde ik helemaal niks en het volgende moment werd ik overspoeld door mijn emoties. Omdat ik bang was om in een depressie te belanden, besloot ik hulp te zoeken bij de praktijkondersteuner van mijn huisarts. Zij liet me inzien dat ik eigenlijk in een soort rouwproces zat. Dat besef gaf me meer ruimte om mijn gevoelens te begrijpen.'
Zo fit mogelijk de operatie in
In de sportschool vindt Joyce haar uitlaatklep. 'Sporten helpt me om mijn hoofd leeg te maken en geeft me het gevoel dat ik zo fit mogelijk de operatie in ga. Bovendien denk ik dat mijn fitheid me helpt om sneller te herstellen. Het geeft me afleiding, structuur en een goed gevoel achteraf. Sla ik een dag over, dan merk ik meteen dat ik me minder prettig voel. Daarom probeer ik elke dag te bewegen, al is het maar even.'
Intenser genieten van kleine dingen
Hoe moeilijk deze periode ook voor haar is, de diagnose heeft haar ook mooie dingen gebracht. 'Waar ik vroeger altijd op zoek was naar meer en het maximale uit het leven wilde halen, kan ik nu veel beter tevreden zijn met wat er is. Ik merk dat ik intenser geniet van de kleine dingen, zoals simpelweg samen zijn met mijn kinderen. Het heeft me doen inzien dat het leven zo voorbij kan zijn en dat je echt meer in het moment moet leven.'
De amputatie
De amputatie blijft voor Joyce een lastig onderwerp. 'Je wordt voor een keuze gesteld, maar eigenlijk voelt het als kiezen uit kwaden. Wil je een siliconen prothese, een reconstructie met eigen weefsel of helemaal niks? In eerste instantie dacht ik: ik wil niks, dan maar plat. De plastisch chirurg gaf zelf de voorkeur aan herstel met eigen weefsel, omdat dat vaak natuurlijker aanvoelt. Maar het is wel een zwaardere ingreep, de operatie duurt langer en er zitten meer risico’s aan vast. Uiteindelijk heb ik toch voor die optie gekozen. Ik ben nog relatief jong en zonder herstel zou ik elke dag met de amputatie geconfronteerd worden. Voor mijn gevoel als vrouw is dit de meest fijne oplossing. Tegelijk blijft het moeilijk dat er iets van je wordt afgenomen. Het gevoel zal nooit meer hetzelfde zijn, want de huid die je ervoor terugkrijgt heeft geen gevoel. Een ideale oplossing is er dus niet.'
Leer je eigen lichaam kennen
Op de vraag waar jonge vrouwen op kunnen letten, antwoordt Joyce: 'Het belangrijkste is dat je je eigen lichaam goed kent, ook al ben je nog jong. Als je weet hoe je borsten normaal voelen, merk je sneller wanneer er iets niet klopt. Volg daarbij altijd je gevoel en laat je niet zomaar wegsturen. Ik was zelf ook nog relatief jong en juist daarom hadden artsen het niet verwacht. De kans is klein, maar hij is er wel. Laat je dus niet wegsturen totdat echt alles is uitgesloten. En heel belangrijk: controleer je borsten regelmatig, zo vergroot je de kans dat je er op tijd bij bent als er iets mis is.'
© Kim Roxs FotografieJoyce