Judith kampte met onverklaarde onvruchtbaarheid: ‘De kinderwens oversteeg alles’

Waar we met Moederdag extra aandacht aan de moeders schenken, staat vandaag - Wensmoederdag - in het teken van vrouwen met een onvervulde kinderwens. Daarbij staan we stil bij de pijn die vruchtbaarheidsuitdagingen met zich meebrengen. 

Wil je graag zwanger worden en wil dit niet lukken, dan kan dat een enorme impact hebben. Een traject gaat namelijk niet alleen gepaard met ziekenhuisbezoeken en injecties, maar ook met een hele hoop teleurstelling en frustratie. De 37-jarige Judith Delewi-Koster ervaarde dit zelf:  ‘Ik leefde van stukje hoop naar stukje hoop, en had niet door wat ik mentaal allemaal meedroeg.’

Sterke kinderwens

Judith heeft vandaag de dag drie kinderen op de wereld gezet. Al heeft ze daarmee haar grootste wens - moeder worden - vervuld, hier ging een behoorlijk ingrijpend traject aan vooraf. ‘Ik was vrij jong toen ik een actieve kinderwens kreeg en stopte op mijn 25e met anticonceptie. Maar pas na zeven jaar werd ik zwanger van onze eerste dochter.’

In die zeven jaar is er nooit een verklaring boven water gekomen. 'Ze noemden het onverklaard onvruchtbaar’, legt ze uit. Judith zette alles op alles om zwanger te raken. ‘Ik heb iedere behandeling geprobeerd en zo'n vijf ziekenhuizen in vijf verschillende landen heb bezocht. En ook in het secundaire circuit heb ik hulp gezocht.’ Haar kinderwens was voor haar zó sterk, dat ze maar door bleef gaan. ‘De wens was allesbepalend; hij oversteeg alles.’

Geen controle

De medische molen waar ze in terechtkwam kon ze nog redelijk goed doorstaan. Voor haar was met name de mentale impact ontzettend zwaar. ‘Dat vond ik ondraaglijk’, zegt ze. Met name de eenzaamheid vond ze erg lastig. ‘Puntje bij paaltje doe je het alleen; je partner voelt niet jouw hormonen, jouw drang of je verdriet op onbewaakte momenten. Je familie en vrienden kunnen nog zo dichtbij je staan, tóch voel je je eenzaam.’ 

Daarnaast voelde ze sterk dat ze geen controle had over de situatie. ‘Ook vond ik het lastig dat overgeleverd was aan het lot en de artsen; het lag buiten mijn kunnen en bereik.’ Wat je ook probeert, uiteindelijk heb je het volgens haar niet zelf in de hand. ‘Je gaat allerlei dingen proberen, en dat is prima’, stelt Judith. ‘Maar uiteindelijk ligt het niet echt binnen je macht.’

Blij, met een rem

Als ze op deze periode terugkijkt, beseft ze zich hoe erg ze op het traject gefocust was. ‘Ik was continu bezig met de volgende stap. ‘In die tijd heb ik drie miskramen gekregen. De volgende dag ging ik gewoon weer naar mijn werk en was ik alweer bezig met het spuiten van hormonen de volgende maand.’ Ze ging alsmaar door, en had ondertussen niet in de gaten wat het mentaal met haar deed. ‘Ik leefde van stukje hoop naar stukje hoop, en had niet door wat ik allemaal meedroeg.’ Toen het eenmaal wél lukte om zwanger te raken, merkte ze dat ze zich nog steeds angstig voelde. De ingrijpende gebeurtenissen van die periode bleven hangen. ‘De onbevangenheid van een zwangerschap was ik verloren; ik was blij, maar met een rem.’ 

Open gesprek

Wat haar vooral door deze lastige periode heen heeft geholpen, was onder andere psychische hulp. ‘Dat was prettig, al merkte ik wel een kloof tussen mij en de psycholoog - zij was geen ervaringsdeskundige.’ Daarnaast hield ze ook een dagboek bij en bleef ze er altijd open over. ‘Ik had twee of drie vriendinnen die iets vergelijkbaars mee maakten, dus daar had ik veel aan. Het lastige is dan wel weer dat het zwanger worden bij de één wel lukte en de ander niet. Toch had ik er tijdens het proces veel steun aan. Zij kenden de teleurstellingen, de pijn en de onmacht.’

Houd het niet achter

Haar boodschap aan andere vrouwen die hiermee te maken krijgen: zoek contact op - binnen je eigen kring of met een professional. ‘Al had ik niet altijd zin om erover te praten, het heeft er wel voor gezorgd dat ik geen opgekropte emoties of frustraties achterhield.’

Ze ervaarde deze periode als enorm ingrijpend, maar ze verwondert zich ook over hoe krachtig ze is geweest. ‘De eenzaamheid die je kunt voelen is immens. Als ik de pijn teruglees, kan mijn hart nog steeds breken. Maar het maakt me ook trots om te beseffen hoeveel veerkracht een mens heeft, dat ik dit allemaal heb doorstaan.’

Worstel(de) jij net als Judith met vruchtbaarheidsuitdagingen, weet dan ieder geval dat je niet alleen bent. En dat Wensmoederdag jou de ruimte biedt om je verhaal te delen.

Volg je Women's Health al op Facebook, Instagram en TikTok? Je kunt je ook inschrijven voor onze nieuwsbrief. 

Wil je bijdragen aan ons onderzoek naar eetgedrag, lichaamsbeeld en mentale gezondheid? Hier vind je de enquête!