Lianne kreeg vier miskramen in korte tijd: 'Het leven gaat door, maar de impact blijft voelbaar'

In Openhartig delen vrouwen hun meest persoonlijke verhaal. Dit keer Lianne (39), die in twee jaar tijd vier miskramen kreeg. Ze vertelt in de nieuwste editie van Women's Health Magazine hoe ze leerde omgaan met het verdriet en de altijd aanwezige angst, én met de fysieke impact. ‘Telkens weer voelde het alsof ik moest revalideren.’

Lianne had nooit een uitgesproken kinderwens, tot ze merkte dat de tijd begon te dringen. Haar man wilde al wel langer kinderen. ‘Rond mijn drieëndertigste dacht ik: je kunt het niet eeuwig uitstellen. En toen zijn we het echt gaan proberen.’ Het duurde ruim een jaar voordat ze voor het eerst zwanger werd, in juni 2020. Kort daarna volgde een miskraam.

‘Bij die eerste miskraam kon ik nog rationeel nadenken. Het voelde alsof de natuur ingreep, en daar had ik vertrouwen in. Toch reageerde mijn lichaam anders. Het voelde als een mini-bevalling, maar je hormonen blijven je constant vertellen dat je zwanger bent. Een intense mindfuck. Vanaf de positieve test droom je over de toekomst, en dan verdwijnt alles opeens. Dat voelt als een groot verlies.’

Om dit te verwerken, gingen Lianne en haar man op vakantie naar Noorwegen. ‘We maakten de Trolltunga-wandeling, met backpacks op onze rug. We gingen wildkamperen boven op de berg. Het voelde bevrijdend: ondanks alles konden we weer ademhalen. Back on track, noemde ik het.’

Meer verlies

Maar het bleef niet bij die ene miskraam. De tweede kwam heel onverwacht in januari 2021. En kort daarna de derde, in maart 2021. ‘Bij die derde miskraam was ik acht weken zwanger. Op de echo had ik een kloppend hartje gezien en toch ging het weer mis. Dat was het breekpunt.’ 

Lianne trok zich steeds meer terug. Om zich heen zag ze mensen kinderen krijgen, maar babyshowers en kraamvisites sloeg ze over. Te pijnlijk. ‘Mensen maakten opmerkingen als ‘je moet blij zijn voor anderen’. Vast goed bedoeld, maar ze kwamen hard aan. Alsof mijn gevoel niet mocht bestaan.’

Tegelijkertijd werd haar kinderwens alleen maar sterker, maar het vertrouwen in haar lichaam nam af. ‘Dit vond ik heel moeilijk, omdat ik altijd sportief ben geweest: hardlopen, skeeleren, mountainbiken. Zo’n miskraam raakt je lichamelijk, elke keer voelde het alsof ik moest revalideren.’ Toch bleef ze bewegen. Zo fietste ze met haar vader 240 kilometer in twee dagen: van de Zeeuwse kust naar de Duitse grens. ‘Ik wilde aan mezelf laten zien dat ik nog steeds op mijn lichaam kan bouwen, dat ik dit kan.’

De tekst gaat na de afbeelding verder.

© Lianne van Hooijdonk

Geen toeval meer

In september 2021 volgde haar vierde miskraam. Toen werd duidelijk: dit is geen toeval meer. ‘Er bleek geen medische verklaring te zijn, en dat vond ik misschien nog wel het moeilijkst. Artsen wisten het gewoon niet. Een gynaecoloog zei: ‘Ik zie jullie hopelijk terug als je weer zwanger bent. Het lukt vast wel een keer.’ Dat was goed bedoeld, maar voelde alsof alles vanzelfsprekend was. Terwijl ik elke keer mentaal én lichamelijk weer helemaal werd teruggeworpen.’

Ook een gesprek met de bedrijfsarts bleef haar bij. ‘Die zei: ‘Van op de bank zitten word je niet beter.’ Ik worstelde met woorden als ‘verwerken’ of ‘een plekje geven’. In die periode begon ik me steeds vaker af te vragen: waarom is passende begeleiding zo moeilijk te vinden? Waarom moeten vrouwen hier zelf zo naar op zoek?’

Onveilig gevoel

In december 2021 werd Lianne opnieuw zwanger, kort na de laatste miskraam. Rond kerst kreeg ze bloedingen, waarna ze progesteron ging gebruiken. ‘Dit is iets wat destijds in Nederland niet standaard werd voorgeschreven, maar ik begreep dat het in Duitsland wel kon. Een arts raadde het aan, het was het proberen waard.’

De zwangerschap stond volledig in het teken van angst. Genieten durfde ze nauwelijks. ‘Ik leefde van echo naar echo.’ Pas toen ze haar dochter echt voelde bewegen, durfde ze een beetje te ontspannen. Na de twintigwekenecho begon ze voorzichtig te geloven dat dit kindje misschien wel bij hen zou blijven. ‘De bevalling eindigde in een spoedkeizersnede. Na de geboorte werd haar dochter even bij me weggehaald. Dat moment raakte me meer dan ik had verwacht. Ik voelde me net zo kwetsbaar als tijdens de miskramen.’

Ook al was haar dochter gezond, plotseling merkte Lianne hoeveel impact die eerdere miskramen hadden gehad. Slapen durfde ze nauwelijks; het aanhoudende gevoel van onveiligheid bleef. ‘Achteraf realiseerde ik me dat ik mijn hele zwangerschap vooral bezig was geweest met volhouden. De echte verwerking van de afgelopen jaren begon pas daarna.’

De tekst gaat na de afbeelding verder.

© Lianne van Hooijdonk

Terug in balans

Uiteindelijk zocht Lianne hulp. ‘Daar besefte ik hoe diep de emotie zat, ook al had ik mezelf steeds verteld dat ik gewoon door moest.’ Langzaam voelde ze zich weer meer zichzelf. ‘Mijn dochter is nu drieënhalf en het gaat goed met haar. Pas nu durf ik te zeggen dat ik weer echt in balans ben.’

Wat Lianne misschien nog het meest raakte, is hoe weinig passende begeleiding er is voor vrouwen die dit meemaken. Het lijkt alsof het hoofdstuk automatisch gesloten wordt, terwijl de impact vaak nog lang voelbaar blijft. Daarom volgt ze nu een opleiding om lotgenoten te begeleiden. ‘Ik heb gemerkt hoe belangrijk het is dat iemand je écht begrijpt, zonder de situatie te bagatelliseren of groter te maken dan het is.’

Laten we dat taboe doorbreken

De spanning rondom zwangerschap blijft een beladen onderwerp, ook bij de wens voor een tweede kindje. ‘We hebben besloten daar geen druk op te zetten, de tijd zal het leren.’ Lianne wil vooral meegeven dat geen enkele miskraam hetzelfde is en dat er geen ‘juiste’ manier is om ermee om te gaan. Voor haar was stilstaan bij het rouwproces belangrijk, sporten werd een houvast om langzaam weer veerkracht op te bouwen. Voor een ander kan dat iets heel anders zijn.

‘Ik hoop dat mijn verhaal bijdraagt aan het doorbreken van het taboe rond miskramen. Vrouwen mogen zich minder alleen voelen, en er moet ruimte zijn voor nuance: het hoeft niet in de doofpot en het hoeft niet dramatisch, maar het mag er wél zijn.’

Nog meer lezen

Dit interview komt uit de nieuwste editie van Women's Health magazine, dat nu in de winkels ligt! Benieuwd naar nog meer indrukwekkende verhalen, lekkere recepten, en het interview met covermodel Vivian Hoorn? Je bestelt het blad hier online, en je leest hier alvast wat je erin zult lezen. Wees er snel bij, want op = op!

Volg je Women's Health al op Facebook, Instagram en TikTok? Je kunt je ook inschrijven voor onze nieuwsbrief.