Lieke Anna (37) had pijn tijdens haar keizersnede: 'Ik dacht dat ik de enige was'

In de rubriek Women's Health ´Openhartig´ delen wij persoonlijke en bijzondere verhalen. Zo kunnen wij met elkaar andere lezers inspireren, informeren, motiveren en samenbrengen. Deze week spreken we met Lieke Anna.

Ondanks de ruggenprik ervaren duizenden Nederlandse vrouwen ieder jaar (extreme) pijn tijdens hun keizersnede, zo berichtte Nieuwsuur eind november dit jaar. Een schokkend hoog getal, zeker als je bedenkt dat vrouwen hier (tot nu toe) niet van op de hoogte werden gebracht. Het nieuws werd gebaseerd op internationaal onderzoek, waaruit bleek dat zo’n 10 tot 15 procent van de vrouwen pijn heeft bij de ingreep. Omdat er nog geen Nederlands onderzoek is, denken deskundigen dat het hier bij zo’n 1 op de 10 vrouwen voorkomt. Per jaar worden er in Nederland ongeveer 30.000 baby’s geboren via een (spoed-)keizersnede, wat rond de 17 procent van de bevallingen omvat.  

Bij het horen van dit nieuws vonden veel vrouwen lotgenoten online, door hun verhaal te delen. Hier ervaarden ze voor het eerst dat ze niet alleen zijn met deze ervaring; zo ook Lieke Anna (37). Begin dit jaar beviel ze middels een spoedkeizersnede van haar zoon, waarbij ze veel pijn voelde. ‘Ik was alleen maar bezig met overleven.’

Met spoed naar de OK

‘Twee dagen was ik al bezig met de bevalling, toen de gynaecoloog ‘s avonds zei dat het niet op de natuurlijke manier ging lukken. Direct werd ik door een groot team uit mijn rustige kamer weggereden naar de OK. Het stond daar vol met mensen, het was er koud, er hingen grote TL-lichten en ik hoorde overal piepjes. De ruggenprik was ‘s ochtends al gezet, en bij de test met kou, warmte en prikjes voelde ik niks. 

Bij mijn hoofd stonden twee mannen, ik denk een operatieassistent en een anesthesist, die continu mijn vitale functies in de gaten hielden en vroegen of ik pijn of ongemak ervaarde. Bij het openen van mijn buik kon ik wat ongemak ervaren, en wat geduw en getrek voelen, zeiden ze. Pijn moest ik echter niet voelen. 

Tuurlijk voelde ik in het begin wat geduw en getrek, er moest immers een heel kind uit gehaald worden. Ik probeerde me te focussen op mijn ademhaling, maar vond het moeilijk om aan te geven wanneer iets pijn was, en wanneer het ongemak was. Als de baby er is, komt alles weer goed, dacht ik. Maar dat bleek toch anders te verlopen.’ 

Een zeldzaam geval

‘Terwijl ze door de verschillende lagen heen werkten, tikte de gynaecoloog ergens op. Dat spatte uit elkaar, waardoor er een hele plas bloed bij de voeten van mijn man belandde, die aan het hoofdeinde stond. Dat was heel intens voor hem, omdat het er heel heftig uitzag. Even heeft hij gedacht dat ik en onze baby het niet zouden overleven. Wat bleek? Ze had mijn blaas geraakt, die blijkbaar al mijn hele leven al op de verkeerde plek zit - een geboortedefect dat enorm zeldzaam is. 

Daardoor heb ik een uur langer op de OK gelegen. De details hierover las ik pas later, in het verslag, want ik heb er zelf destijds niks van meegekregen. Op foto’s die zijn gemaakt zie je mijn man met onze baby in zijn armen naast me zitten, terwijl ik heel afwezig ben in mijn eigen bubbel; op overlevingsmodus. De pijn werd namelijk steeds voelbaarder, dus ik probeerde me zo rustig mogelijk te houden.’

Uitschreeuwen van de pijn

‘Ondanks dat ik meer anesthesie toegediend kreeg, bleef de pijn. Toen ze stukjes huid aan het dichtbranden waren (daar ga ik vanuit, zo klonk het in ieder geval wel) schreeuwde ik het uit van de pijn. Zelfs morfine hielp niet meer. Een verpleegkundige die erbij kwam, die we toevallig een beetje kennen, gaf toen aan dat het zo niet meer ging. 

De tekst gaat verder onder deze afbeelding.

© Lieke Anna

Lieke Anna met haar kindje

Daarom ben ik de laatste zeven minuten onder narcose gebracht. Het allerlaatste wat je wil is van je man en kind gescheiden worden, maar de pijn was ondragelijk. Gelukkig is alles uiteindelijk helemaal goed gekomen. Een dag later kwam iemand van maatschappelijk werk langs om aan te geven dat zij altijd klaarstond om erover te praten. Ook de gynaecoloog kwam langs, en de verpleegkundige zei dat alles was genoteerd - inclusief mijn pijnervaring -  in mijn dossier.’ [Iets wat voorheen in vele gevallen niet gebeurde, waardoor onderzoek doen naar pijn tijdens keizersnedes tot nu toe vrijwel onmogelijk was, red.] 

‘Het traject daarna en de gesprekken hebben mij wel geholpen om het een plekje te kunnen geven. Maar ik moet zeggen dat het ook wel een soort van angst inboezemt. Stel ik zou ooit een tweede kind willen, wat dan? Wat kan ik dan verwachten? Hoe pak je dat dan aan? Want ze zeggen weleens dat je die pijn vergeet, en dat is tot zekere mate ook wel zo, maar die herinneringen en die traumatische beleving zitten wel in je lichaam genesteld.’ 

Delen is helen

‘De reden dat ik me online heb uitgesproken over het nieuws, is omdat ik hoop dat minder vrouwen hoeven te ervaren wat ik heb meegemaakt. Pijnvrij hoeft het niet te zijn, want een bevalling is nooit pijnvrij. Het mag denk ik best ongemakkelijk zijn, dat kan ook niet anders bij zo’n grote ingreep. Maar er is een groot verschil tussen ongemak en bijna out gaan van de pijn. 

Ik dacht dat ik een unicum was, dat ik de enige was met deze pijnlijke ervaring. Door de reacties die ik kreeg online, voelde ik me een stuk minder eenzaam. 

Er zit al een stigma op pijnbeleving bij vrouwen, we worden denk ik vaak minder serieus genomen - dan zit het ‘tussen onze oren’. Daarom kan ik me voorstellen dat vrouwen angstig zijn om hun ervaring te delen. Ik vind het heel stuitend en verdrietig dat er nog nooit onderzoek was gedaan naar pijn tijdens keizersnedes. Daarom vind ik het des te belangrijker dat er onderzoek wordt gedaan, en dat ik met mijn verhaal hopelijk een steentje kan bijdragen aan de bewustwording. 

Wil jij jouw verhaal ook met ons én de lezers van Women's Health delen? Stuur dan een mailtje met een korte motivatie naar redactie@womenshealthmag.nl. Gebruik de onderwerpregel ‘Openhartig’, en wie weet nemen wij binnenkort contact met je op!

Volg je Women's Health al op Facebook, Instagram en TikTok?