Loraine (27) leeft met uitgezaaide eierstokkanker: 'Ik voelde me verraden'

Loraine van Aalten (27) leefde voor sport. Als powerlifter, personal trainer en fanatieke sportschoolganger was bewegen een vanzelfsprekend onderdeel van haar leven. Tot ze in 2023 te horen kreeg dat ze uitgezaaide eierstokkanker had. Chemotherapie, een ingrijpende operatie en een leven dat plotseling volledig op zijn kop stond, volgden.

Maar Loraine laat zich haar liefde voor bewegen niet afnemen. Dit jaar trekt ze haar wandelschoenen aan voor de Nijmeegse Vierdaagse.

Sterker in mijn lijf

‘Ik was iemand die haar hele leven in het teken van sport zette. Wat ik ook deed, ik móést er goed in zijn. Als kind droomde ik ervan om te voetballen bij Ajax of FC Twente. Dat haalde ik niet, maar ik schopte het wel tot Vrouwen 1 van de plaatselijke voetbalclub in mijn vorige woonplaats. We speelden topklasse en daar heb ik ontzettend veel geleerd. Toen ik stopte met voetbal, ging ik op zoek naar een nieuwe uitdaging. Wedstrijd bodybuilding leek me fantastisch, maar die ambitie kwam niet vanuit een gezonde mindset. Ik worstelde sinds mijn puberteit met mijn relatie met voeding en had een verstoord zelfbeeld. 

Sport als uitlaatklep

Toen ik het powerliften ontdekte, kon ik me veel meer richten op wat  mijn lichaam kon, in plaats van op hoe het eruit zag. Dat veranderde de manier waarop ik naar mezelf keek behoorlijk. Ik werkte fulltime als personal trainer en groepslesinstructeur in een sportschool. Daarnaast trainde ik zelf vier tot vijf keer per week. Sport geeft me structuur en is mijn mentale uitlaatklep. Ik deed het vooral omdat ik me er goed door voelde. Als het powerliften goed ging, gaf me dat ook buiten de sportschool veel meer zelfvertrouwen.’ 

De diagnose

‘Na het NK powerliften ging ik in prep voor  een fotoshoot. Door het strenge diëten en droog trainen bleef mijn menstruatie een maand uit. Daarna leek alles weer normaal, behalve dat ik in de week voor mijn menstruatie enorm last kreeg van depressieve klachten. Ook ging ik naar een acupuncturist, omdat mijn buik enorm opzwol en ik gewicht verloor. Niet veel later zat ik bij de huisarts. Toen ik na onderzoek de uitslag ’s avonds laat via het patiëntenportaal las, begreep ik de medische taal niet. Ik kopieerde de tekst naar ChatGPT. En daar stond het, zwart-op-wit: eierstokkanker met uitzaaiingen naar het buikvlies. Ongeneeslijk ziek. Ik kon het gewoon niet  geloven. Hoe kon dit nou? Ik was jong, fit en altijd bezig met gezondheid en leefstijl. Ik hoopte dat het een fout was. En als dat niet zo was, dan zou ik dit wel overleven. Mijn sterke lichaam kon dit aan, toch? 

De wereld stond stil

Niels, mijn vriend, zat in de andere kamer. Ik liep naar hem toe en vertelde het zonder omwegen. Mijn ouders en zusje stuurde ik een appje in plaats van ze te bellen. Ik vind het al moeilijk om met mijn eigen heftige emoties om te gaan, laat staan met die van de mensen van wie ik hou. Het liefst had ik dit allemaal alleen gedaan. Ik wil niemand pijn doen of ellende bezorgen. Het slechte nieuws brengen is zó ongelooflijk moeilijk. Niet alleen jouw wereld stort in, maar ook die van de mensen om je heen. Drie dagen later lag ik al in het ziekenhuis. Ze haalden zes liter vocht uit mijn buik. Daarna volgden drie chemokuren, maar die sloegen niet aan. Vervolgens kreeg ik een grote operatie waarbij mijn eierstokken, baarmoeder en buikschort werden verwijderd. Bijna alles was weg.’ 

Verraden, en toch trots 

‘In het begin voelde ik me verraden door mijn lichaam. Later besefte ik dat het gewoon dikke pech was en dat ik hier niets aan kon doen. Tijdens de eerste drie chemokuren was ik erg ziek. Ze vielen ontzettend zwaar en ik was vooral aan bed gebonden. Ik had hulp nodig met eten, douchen en zelfs naar de wc gaan. Bijna niets lukte zelf, omdat ik steeds omviel. Als ik me weer een héél klein beetje beter voelde, gingen Niels en ik met de rolstoel naar buiten. Dan liep ik kleine stukjes achter de rolstoel aan. Daarna was ik uitgeput en ging ik weer zitten, waarna Niels me door het bos duwde zodat ik tenminste iets anders zag dan de muren van de slaapkamer. 

We waren pas anderhalf jaar samen toen ik ziek werd. We leefden een onbezorgde tijd en keken vol vertrouwen naar de toekomst. In de eerste anderhalf jaar van een relatie is alles leuk en avontuurlijk, maar deze diagnose bracht ons in één klap van nul naar honderd. Ik weet nu heel goed wat ik aan hem heb, al had ik dat liever niet op deze manier ontdekt. Niels zorgt zo goed voor me. Zonder zijn steun had ik niet zo hard kunnen vechten. Natuurlijk brengt zoiets ook uitdagingen met zich mee, maar onze liefde is sterk genoeg. 

Langzaam weer opbouwen

Zodra ik me na een chemokuur weer iets beter voelde, ging ik rustig krachttrainen om mijn spieren zo goed mogelijk te behouden. Na de operatie mocht ik zes weken helemaal niet sporten. Dat was een hel. Daarna pakte ik het  langzaam weer op en na de laatste drie chemokuren begon ik opnieuw aan een powerlift- schema. Soms was het moeilijk dat ik helemaal opnieuw moest beginnen, zonder te weten hoever ik ooit nog zou komen. De arts zei ook dat het niet realistisch was om te verwachten dat ik mijn oude niveau weer zou halen. Maar twee jaar later zit ik alweer aardig in de buurt. Helemaal aan het begin had ik bloedarmoede. Na de eerste chemokuur was ik zo ziek dat ze zeiden dat ik een bloedtransfusie zou krijgen als mijn Hb nog verder zou zakken. Maar mijn lichaam loste het zelf op. Dat gaf me weer een beetje vertrouwen in mijn lijf. Het heeft de behandelingen uiteindelijk best goed doorstaan. Daar ben ik trots op.’ 

Dicht bij de dood 

‘Ik deed mee aan het tv-programma Over mijn lijk, daar leerde ik Tycho kennen. Hij had uitgezaaide darmkanker. Een jaar voor de afleveringen werden uitgezonden, gingen we met de hele groep lunchen. Tycho en ik hadden meteen een goede klik. Humor was voor ons allebei een manier om met de situatie om te gaan. We maakten de donkerste grappen, van die grappen die je alleen kunt maken met mensen die precies hetzelfde doormaken. Op Koningsdag stuurde ik hem een appje. Ik kreeg geen reactie. Op dat moment dacht ik nog niet meteen dat het mis was. Je leeft soms in een soort illusie dat je, ondanks dat je ongeneeslijk ziek bent, toch steeds weer door artsen wordt opgelapt en verder kunt. Toen ik later het telefoontje kreeg, stortte ik volledig in. 

De dood voelt soms heel ver weg, maar is tegelijk zo dichtbij. Dat besef heb ik niet altijd. Vorig jaar hebben we vier uitvaarten gehad. Vier keer zo’n harde realitycheck. En hoe bizar is het om op een uitvaart te staan van iemand van je eigen leeftijd, die dezelfde ziekte heeft als jij.’ 

Veranderde vriendschappen 

‘Veel van mijn vriendschappen zijn veranderd, en ik zelf ook. Ik voel sterk dat ik mijn cirkel kleiner wil houden. Ik ben van nature een sociaal en extravert persoon, maar sinds mijn kanker is dat veranderd. Sommige vriendschappen zijn sterker geworden, andere zijn verwaterd of zelfs helemaal gestopt. Hoe gek het ook klinkt: daar ben ik oké mee. Ik heb een aantal lotgenoot-vriendinnen bij wie kanker onder andere de verbindende factor is, naast gelukkig ook andere dingen. Zo heb ik twee vriendinnen: één met dezelfde kanker en één die borstkanker heeft gehad. Ze houden ook van sport en festivals, dus het gaat zeker niet alleen over kanker. Ik noem ze daarom gewoon vriendinnen, niet lotgenoten. 

Hoop houden

Het feit dat we dit delen, maakt de vriendschap op een ander niveau wel bijzonder: we hebben vaak weinig woorden nodig om elkaar te begrijpen. Als vriendinnen zwanger worden, voel ik enorme blijdschap voor hen, maar ook verlies voor mezelf. Ik had stiekem willen weten hoe het is om zwanger te zijn en te bevallen. En hoe een kind, uit liefde van Niels en mij, eruit had gezien. Zou het op hem lijken, of op mij? Ook een huis kopen was altijd een grote droom. Nog steeds eigenlijk. Soms denk ik: misschien lukt dat ooit nog. Ik houd hoop. Een echt grotemensenhuis, met een tuin en een schuur. Ik fantaseer daar vaak over.’ 

Rouwen om mijn oude lichaam 

‘Ruim een jaar geleden ben ik gestopt met de hormoontherapie. Die bracht me kunstmatig in de overgang en de bijwerkingen waren heftig. Ik werd heel depressief, lag alleen nog maar in bed en maakte ruzie met iedereen. Gelukkig begreep mijn oncoloog die keuze. Ik leef liever kort en gelukkig dan lang en ongelukkig. Mijn kanker is vooralsnog stabiel. Voor mij is dit misschien wel het moeilijkst: ik mis mijn oude lichaam. Hoe het eruitzag en wat het kon. Ik heb daar zó hard voor gewerkt. Als ik nu foto’s of filmpjes van vóór de kanker terugzie, denk ik vaak: meid, hoe de hel kon je niet tevreden zijn met je lichaam? Je zag er fantastisch uit. Ik zou zó graag terug willen naar toen. En naar alle energie die ik vroeger had. Ik rouw daar nog steeds om. 

Mijn lichaam opnieuw leren te waarderen

Aan de ene kant  ben ik trots op hoe het de chemo’s en de operatie heeft doorstaan. Aan de andere kant vind ik de veranderingen ontzettend zwaar. Ik hoop dat ik daar ooit wat meer vrede mee krijg. Powerliften is een sport waarin je je lichaam tot het uiterste pusht om sterker te worden. Wat had ik toch met dat grenzen opzoeken? Dopamine, haha. Ik vind het gewoon ontzettend fascinerend waartoe een lichaam in staat is. Sterker worden, beter worden, kijken hoever je kunt gaan. Ja, dat vind ik mooi. Kracht is natuurlijk meer dan alleen zware gewichten tillen, dat weet ik ook wel. Maar mijn valkuil blijft dat ik mezelf nooit sterk genoeg vind. Ik wil altijd meer.’

Stap voor stap

‘Ik stel mezelf nog steeds doelen, want dat geeft me iets om voor te leven. Soms voel ik me verdrietig, omdat ik nog zó veel wil, maar mijn tijd en energie zijn beperkt. Daar kan ik ontzettend van balen. Vaak helpt het dan om gewoon even te huilen, te praten en met Niels te knuffelen. En hoe graag ik ook een oplossing zou willen: soms is de enige oplossing oefenen met loslaten. Dit jaar loop ik de Nijmeegse Vierdaagse. Het doel is niet een snelle tijd neerzetten, maar sterk zijn. Fysiek én mentaal. Het wordt niet makkelijk, dat weet ik. Maar aan doorzettingsvermogen heb ik geen gebrek. Ik ben al zo vaak opgestaan en weer doorgegaan. Niet één keer, maar keer op keer. Dat maakt de Vierdaagse voor mij zo symbolisch. Hoe moeilijk het onderweg ook wordt: stap voor stap kom je vanzelf bij de finish. 

Als ik dertig word, geef ik een groot feest. Terwijl ik helemaal niet hou van feestjes organiseren voor mezelf. Ik kan me nu al druk maken over wie ik wel en niet moet uitnodigen. Net als bij mijn uitvaart, haha. Misschien maak ik wel een open uitnodiging en laat ik mensen zelf voelen of ze erbij willen zijn. Wat ik door mijn ziekte over mezelf leerde? Dat ik misschien toch meer van het leven hou dan ik altijd dacht. Soms voelde ik me mentaal zo slecht dat ik dacht: ik ben er klaar mee. Maar dat ben ik helemaal niet. Het leven is meestal nog veel te leuk.’

Verder de diepte in

Nieuwsgierig naar meer van dit soort inspirerende verhalen? In de nieuwste editie van Women's Health, met met Iris Enthoven, Martijn Manschot en Niels Oosthoek op de cover, lees je leuke interviews plus nog veel meer inspirerende verhalen over sport, gezondheid en lifestyle.

Het tijdschrift met Iris Enthoven, Martijn Manschot en Niels Oosthoek op de cover ligt nu in de winkels - en hier kan je 'm online bestellen. Wees er snel bij, want op = op! Het magazine liever in de brievenbus ontvangen? Word abonnee en ontvang altijd als eerste de nieuwste editie van WH. 

Volg je Women's Health al op Facebook, Instagram en TikTok? Je kunt je ook inschrijven voor onze nieuwsbrief.

Onder de Cover is de podcast van Women's Health. Nieuwe afleveringen verschijnen op Spotify, Apple en via Podimo. Tip: zet je notificaties aan, en vergeet niet te abonneren!

Volg je Women's Health al op Google Discover?

Mis nooit meer een artikel over mentaal en fysiek in beweging blijven, voeding of vrouwengezondheid in Google Discover. Volg Women's Health via deze link en klik op 'Volgen op Google'.