Dit is waarom je altijd moet huilen bij concerten of andere groepsevenementen
Getty Images
Het maakt niet uit of de band op het podium vals speelt of loepzuiver: je voelt tranen opkomen die je niet direct kunt verklaren. Nee, het komt niet omdat je sterrenbeeld kreeft is, het heeft een naam: collective effervescence - en dit is alles wat je daarover wil weten.
Eén ding is in ieder geval wel zeker (oké, twee): je bent niet de enige, en je bent al helemaal niet gek.
Samen lachen, samen huilen
Collective effervescence (letterlijk vertaald ‘collectief bruisen’ in het Nederlands) wordt omschreven als ‘een toestand van intense, gedeelde emotionele activatie en een gevoel van eenheid dat ontstaat tijdens momenten van collectief gedrag.’ Oftewel: je wordt emotioneel op momenten waarop een grote groep mensen een emotie deelt. Deze term is bedacht in 1912 door de Franse socioloog Émile Durkheim, in de context van religieuze rituelen. Dat gebeurt zowel bij emoties van geluk, als van verdriet, en is dus hartstikke menselijk.
De sluizen gaan open
Maar die term van Durkheim kun je op veel meer manieren ervaren dan alleen in een gebedshuis. Sommige mensen huilen standaard bij het eerste nummer van een concert, anderen huilen als ze een video tegenkomen van een groep rugbyspelers die de traditionele Haka doet (guilty). Anderen huilen standaard het hardst van allemaal bij een begrafenis - ook als je diegene niet eens zo goed kende.
Misschien rollen bij jou de tranen juist over de wangen als er een fanfare langsloopt, als je op de tribune van een sportwedstrijd zit, in het theater bij de balletuitvoering van je nichtje, of tijdens het kijken van The Greatest Showman (nogmaals, guilty). Hoe dan ook, deze vrouw (en haar commentsectie) snapt je helemaal:
Wat doe je ertegen?
Wat wil je doen om je emoties onder controle te houden, als je collective effervescence ervaart? Helemaal niks, nada, noppes. Volgens Durkheim laat het effect zien dat, wanneer mensen zich in een groep begeven en een gevoel en/of mentale staat met elkaar delen, er iets heel bijzonders gebeurt: het brengt mensen samen op een manier die bijna magisch te noemen is.
Omdat we vanuit overlevingsmechanismen diep van binnen weten dat we alleen beschermd zijn tegen gevaar (vroeger waren dat beren, nu zijn het fatbikes) als we verbonden zijn met een groep mensen, deel je dus volgens Durkheim op deze manier emoties met elkaar, en voel je je verbonden met de groep. Best slim bedacht door de natuur.
Dus: de volgende keer dat je staat te janken bij een optreden van je lokale coverband: own it, want je bent nou eenmaal een mens met veel empathie.