Monica liet haar eierstokken en borsten verwijderen - nu is ze op haar 52e sterker dan ooit

Voor de 52-jarige Monica lag het krijgen van borstkanker, door haar familiegeschiedenis, jarenlang op de loer. Maar dit liet ze niet op haar afkomen; ze wilde er alles aan doen om het risico zo veel mogelijk te verkleinen. Op haar 40e nam ze dan ook de ingrijpende beslissing om haar eierstokken te laten verwijderen. 

Die operatie zorgde ervoor dat ze vervroegd in de menopauze kwam, en dat merkte ze. Ze sliep slecht, kwam 9 kilo aan en ervaarde een tal van andere symptomen. Toen hormoontherapie deze klachten verminderde, kwam de volgende uitdaging de hoek om kijken. Ze onderging een operatie om haar borsten te amputeren, om de kans op borstkanker zo nog verder naar beneden te halen. 

Al zorgden deze ingrijpende stappen voor flink wat impact, het heeft er niet voor gezorgd dat ze zwakker werd - integendeel. Nu, op 52-jarige leeftijd, staat ze sterker en fitter dan ooit in haar schoenen. 

Dit is hoe ze daar is gekomen.

Onder het mes

Voor Monica hing die verhoogde kans op borstkanker, door haar familiegeschiedenis, jarenlang boven het hoofd. ‘Mijn moeder had voor haar vijftigste twee keer borstkanker gehad, en ook mijn oma kreeg het toen ze nog heel jong was.’ Het hogere risico zat al in haar genen. Ze zette dan ook verschillende stappen om dat risico zo laag mogelijk te krijgen. Het verwijderen van haar eierstokken (ook wel een ovariotomie genoemd) was daarin de eerste proactieve zet (het kan het risico op kanker volgens een studie met maar liefst 50 procent laten afnemen als je dit vóór je veertigste doet). 

Maar het bleef niet alleen bij het weg laten halen van haar eierstokken. ‘Daarmee verminderde ik wel het risico, maar het nam het niet volledig weg - borstkanker lag nog steeds op de loer. Mijn artsen adviseerden een tweede preventieve maatregel: een preventieve borstamputatie.’ Toch besloot ze dit op dit moment niet te doen. ‘Toen mijn eierstokken werden verwijderd, was ik nog niet klaar om ook die stap te zetten.’

Een tweede ingreep

Tien jaar later liet ze haar borsten toch verwijderen. ‘Ik had veel onderzoeken gelezen en met artsen gesproken.’ Om die operatie stond ze niet erg te springen, maar één ding wist ze zeker: ‘Ik kon niet weer terug naar de menopauze van eerder, dat voelde destijds onmogelijk.’ Ze had hard gewerkt om haar hormoonbalans op de rit te krijgen. Dat had haar welzijn compleet veranderd. ‘Ik was van mijn symptomen af en eindelijk weer mezelf. Dat wilde ik nu absoluut niet weer kwijtraken.’

Harder trainen

In aanloop naar haar operatie nam ze haar sportroutine onder handen. ‘Van anderen begreep ik dat hoe fitter je een operatie in gaat, hoe fitter je er ook weer uit komt.’ Ze deed al aan krachttraining en trainde twee keer per week met een trainer, maar dat was meer om haar lijf te onderhouden. ‘Toen ik besloot om de operatie te ondergaan, wilde ik ook mijn trainingen wat opkrikken.’

‘In die periode sprak ik een vrouw die dezelfde operatie had ondergaan. Ze vertelde me dat ze een jaar later fitter was dan ooit. Dat is me bijgebleven.’ In januari 2024 onderging ze de operatie, en in juni datzelfde jaar volgde nog een reconstructieve ingreep. ‘In november tilde ik mijn krachttraining naar een hoger niveau.’

Herstellen op haar manier

De operatie viel haar zwaar, zowel fysiek als mentaal. ‘Ik had niet helemaal ingecalculeerd hoeveel tijd het in beslag zou nemen; de operatie zelf, daarvan herstellen, nog een ingreep, en weer herstellen. Ik ben als moeder en echtgenote gewend om voor anderen te zorgen, en vond het moeilijk om die controle nu uit handen te geven en zélf verzorgd te worden.’

Voor haar scheelde het wel dat ze op afstand werkt. Ze hoefde haar baan dus niet compleet links te laten liggen. ‘Ik koos er bewust voor hoe ik wilde herstellen en hoe ik mijn leven vanaf dat moment wilde inrichten. Ik wilde sterker en gezonder worden, en pakte mijn gezondheid aan op een manier die ik anders nooit had gekozen.’

Tijdens haar herstel implementeerde ze deze gewoontes:

• Ze begon direct na haar operaties met fysiotherapie. ‘Ook richtte ik me op mijn hormoonbehandeling voor de overgang. Dat heeft me enorm geholpen.’
• Ze liep elke ochtend een uur met de hond en sprong 20 minuten op de mini-fitnesstrampoline. ‘Ik zette een afspeellijst aan met dansmuziek uit de jaren 70 en sprong erop los.’
• Ze bleef twee keer per week met een trainer trainen (en dat doet ze nu nog steeds). ‘Ik besefte me dat het opbouwen van spiermassa heel belangrijk is om te voorkomen dat we kwetsbaar worden naarmate we ouder worden. Dat betekende dat ik zwaar moest gaan tillen en consequent moest blijven trainen. Ik wil er zeker van zijn dat ik voldoende spiermassa bezit.’ 
• Voeding en herstel werden een prioriteit. Toen ze in november 2024 serieus begon te trainen, ontdekte ze dat haar bloeddruk was gestegen - en dit niet verbeterde. Het was voor haar een wake-up call: ‘Ik wilde mijn metabole gezondheid even goed onder de loep nemen.’ Ze begon met het slikken van medicatie om de ontstekingen na haar operatie te verminderen en ook haar metabole gezondheid te verbeteren. Dat werkte heel goed samen met de hormoontherapie. 

Geen midlife crisis, maar een midlife reset

Haar belangrijkste boodschap aan vrouwen in dezelfde fase: de middelbare leeftijd hoeft geen aftakeling te zijn, maar waarin je juist een heleboel kunt doen en onder handen kunt nemen. 

‘Ik verhuisde naar een ander land, zette een bedrijf op en begon met krachttraining. Op dit moment in je leven heb je een heleboel ervaring opgebouwd, je kennis enorm verrijkt en hopelijk ook meer tijd voor jezelf. Dit is de tijd waarin je kunt voorkomen dat je zwakker wordt en ook de kans op chronische ziekten inperkt.’

Dit is een syndication van Women's Health US.

Volg je Women's Health al op Facebook, Instagram en TikTok? Je kunt je ook inschrijven voor onze nieuwsbrief.