Suzanne Schulting eerlijk over nasleep Spelen: ‘Het is nog te teleurstellend’

Na Milaan keerde schaatsster Suzanne Schulting niet met een medaille, en ook niet met een blij gevoel, naar huis. In een exclusief en openhartig gesprek vertelt ze Women's Health over teleurstelling, motivatie en de kracht om tóch weer door te gaan.

Als we elkaar ontmoeten via de Teams-meeting verschijnt Suzanne - duidelijk genietend van de eerste lentezon - in beeld. Ze oogt relaxt, maar achter haar zonnebril schuilt een olympisch toernooi dat nog altijd rauw voelt. In Milaan kwam de 28-jarige schaatsster in actie op zowel de langebaan op de 1000 meter als bij de 1500 meter shorttrack, maar behaalde ze geen medaille. De frustratie was vooral groot na de halve finale shorttrack, waar ons ex-WH covermodel naar eigen zeggen door een gat in het ijs onderuit ging.  

Automatische piloot

Na de Spelen is Schulting dan ook ‘niet met een blij gevoel’ en ‘teleurgesteld’ thuisgekomen, vertelt ze ons. ‘Ik ga ook niet onder stoelen of banken steken dat dat zo is. Ik heb me weleens beter gevoeld, maar dat lijkt me ook logisch na zo’n intensieve periode.’ Thuis vond ze steun bij haar partner, langebaanschaatser Joep Wennemars, die zelf ook een bewogen toernooi kende. ‘We steunen elkaar natuurlijk altijd. Als het slecht gaat, maar ook als het goed gaat. Het voelt soms als een gezamenlijk verlies, omdat we zoveel met elkaar delen.’ Toch moet de knop snel om. ‘Je baalt even, maar moet ook weer door. Dat hebben we allebei gedaan.’

Terugblikken op haar ritten heeft ze daarom ook nog niet gedaan. ‘Het is simpelweg nog te teleurstellend, om daar een heel…’ ze twijfelt even, en vervolgt; ‘Ik moet nu gewoon weer door, dus dat gaan we doen. Als de komende wedstrijden voorbij zijn, ga ik wel even terugblikken.’

Of ze wel motivatie haalt uit haar ervaring op de Winterspelen, om de komende wedstrijden van zich te laten zien? ‘Als ik heel eerlijk ben, vind ik dat op dit moment nog wel lastig. [De Olympische Spelen zijn] nog zo kort geleden, dat ik daar nog niet echt aan toe ben. Maar dat komt vanzelf wel weer, hoor.’ Voor nu staat haar blik gericht op het Nederlands kampioenschap van dit weekend, waar plaatsen te behalen zijn voor het WK sprint, ‘op automatische piloot’.

Niet alle kansen gekregen

Met drie keer olympisch goud in haar repertoire is Schulting een vertrouwde naam op het ijs. Door een enkelbreuk richtte ze haar pijlen na de WK Shorttrack van 2024 op het langebaanschaatsen - zo vertelde ze ons destijds ook zelf, en plaatste ze zich tijdens het OKT voor de Winterspelen in Milaan. Voor de 1500 meter shorttrack verdiende ze na haar prestaties op het NK in Leeuwarden een aanwijsplek, maar voor de relay werd ze door Bondscoach Niels Kerstholt uiteindelijk niet geselecteerd - al wilde ze dat wel heel graag.  

Daardoor heeft Schulting het gevoel dat ze bij de Winterspelen niet de kansen heeft gekregen die ze wilde. ‘Het was aan Niels om bepaalde keuzes te maken,’ begrijpt ze. ‘Maar het is natuurlijk heel frustrerend.’ Ze denkt even na, en geeft dan een bevestigende knik. ‘Nee, daar hoef ik niet heel veel uitleg bij te geven. Het is zo.’ 

De tekst gaat na de afbeelding verder.

© Corona Cero

Toch trots

Dat ze zich plaatste voor de 1000 meter langebaan kwam niet alleen voor het publiek, maar ook voor Schulting als een blije verrassing. ‘Elke schaatser die de hele zomer heel hard traint, heeft het doel om zich te plaatsen voor de Spelen - ik niet anders. Natuurlijk is dat het doel, maar ik was niet echt een favoriet.’ Dat ze voor het eerst de olympische langebaan heeft gereden, voelt goed. ‘Dat was heel vet. Ik ben er heel trots op dat ik voor twee disciplines op de Spelen mocht uitkomen. Dat is iets wat in de weg naar het OKT niet in de lijn der verwachting lag. Vooral omdat het daarvoor gewoon niet echt heel goed ging. Dus ja, dat is natuurlijk heel mooi. En ik ben blij dat sponsoren zoals Corona Cero/AB InBev dit mogelijk maken voor me.’ 

Terug bij shorttrack

Afgelopen zomer vreesde ze door haar enkelblessure nog voor haar carrière. ‘Ik was bang dat ik niet meer zou kunnen shorttracken.’ Ze probeerde die gedachte te accepteren. ‘Soms zijn dingen zoals ze zijn. Dan kun je er lang over huilen, maar dat heeft geen zin.’ Oftewel: blik vooruit. ‘Ik begon het langzaam een beetje te accepteren, en me een beetje afsluiten voor het shorttrack. Het deed anders te veel pijn om me daar echt diep in te mengen.’

Langzaam kwam het vertrouwen terug, na aanloop van het OKT. ‘Ik dacht: misschien is er tóch een mogelijkheid om het NK te rijden.’ Toen dat goed ging, wist ze genoeg. ‘Toen ik daar stond, had ik wel in de gaten: dit kan gewoon weer.’ De eerste pijnvrije trainingen maakten haar gelukkig. ‘Dat ik ooit weer zonder pijn kon schaatsen had ik niet verwacht.’

Haar plek in het team 

De afgelopen maanden werd het shorttrackteam regelmatig gepresenteerd als hechter en stabieler dan voorheen. Volgens Suzanne Schulting ligt dat echter genuanceerder. ‘Er is niet echt veel veranderd’, zegt ze. ‘Er is natuurlijk een heel nieuw team opgestaan met nieuwe coaching en staff. Maar het is niet opeens een veel hechter team dan toen ik vier jaar geleden naar de Spelen ging, zoals veel mensen suggereren.’ Dat verklaart volgens haar ook haar eigen plek in dit team. ‘Ik hoorde alleen niet bij deze groep, omdat ik de processen niet heb meegemaakt.’

Volgens Schulting wordt vergeten dat de basis al eerder werd gelegd. Ze verwijst naar voormalig bondscoach Jeroen Otter. ‘Vier jaar geleden en acht jaar geleden was het team ook heel erg hecht. Toen stonden we op dezelfde manier op de kussens te juichen als iemand een medaille won.’ Dat de huidige staf daarop voortbouwt, vindt ze logisch. ‘Ze zijn geïnspireerd geraakt door Jeroen. Hij is een beweging gestart op het gebied van teambuilding, en Niels heeft dat heel goed doorgezet. Maar het is niet anders dan vier, zes of acht jaar geleden.’ 

Hoe ziet de toekomst eruit?

Online kritiek laat ze grotendeels langs zich heen glijden. ‘Er zijn altijd drie mensen vanuit duizend reacties die negatief zijn, en dat is wat het is,’ zegt ze nuchter. ‘Dat zijn vooral mensen die vanaf de bank heel veel dingen vinden.’

Op de vraag waar we haar de komende jaren zien, reageert ze met een lach: ‘Misschien dat ik skispringen ga doen ofzo, lijkt me ook wel leuk.’ Serieus vervolgt ze: ‘Dat kan ik echt niet zeggen.’ De komende weken richt ze zich nog op het NK sprint en mogelijke WK’s, maar daarna volgt pas echt de balans.

Volg je Women's Health al op Facebook, Instagram en TikTok? Je kunt je ook inschrijven voor onze nieuwsbrief.