Tennisser Lexie Stevens moest topsport opgeven: 'Stoppen voelde als rouwen'

Tennisser Lexie Stevens (27) staat op haar zeventiende al op jeugd-Grand Slams en het EK. Maar achter die prestaties smeult een stille strijd: met druk, met pijn en met grenzen die ze keer op keer overschrijdt. Tot haar lichaam zegt: nu is het genoeg. ‘Voor mij voelde stoppen met tennis als rouwen.’

In de rubriek My Fit Journey in het gloednieuwe zomerboek van Women's Health - met Julia Heetman als covermodel - deelt ze hoe ze door een blessure niet meer verder kon met haar grote liefde: tennis.

Een stapje terug

Lexie Stevens tennist al sinds haar zesde. Op haar veertiende reist ze internationaal, op haar zeventiende staat ze op jeugd-Grand Slams en het EK. Voor de buitenwereld leeft ze de droom. Maar van binnen voelt het lang niet altijd zo. ‘Ik miste mijn sociale leven enorm. School, vrienden, familie, gewoon in Nederland zijn.’ De sport waar ze zo van houdt, voelt in die periode meer als een verplichting dan als een roeping.

Ze neemt afstand. Niet voorgoed, maar lang genoeg om iets te ontdekken wat ze daarvoor heeft gemist: waarom ze überhaupt op de baan staat. Ze wisselt van trainer, bouwt haar routine opnieuw op en ontdekt pas rond haar twintigste wat echte liefde voor de sport betekent. ‘Ik deed alles wat nodig was, zonder tegenzin. Daardoor bereikte ik mijn hoogste niveau en mijn mooiste resultaten.’

Het vertrouwen in zichzelf groeit langzaam, mede dankzij haar nieuwe trainer, die bij hun eerste ontmoeting simpelweg zegt: ‘Ik geloof in jou.’ Lexie lacht als ze het vertelt. ‘Ik weet niet of het zo werkt, maar voor mij werkte het.’

Gelukkigste periode van haar leven

Wat volgt, is de gelukkigste periode van haar leven. Ze reist dertig weken per jaar, met haar moeder als reiscoach. Haar vader komt af en toe mee. Dat helpt, want heimwee is altijd haar grootste vijand geweest. Waar ze vroeger na een verloren wedstrijd meteen naar huis wilde, blijft ze nu juist nog even hangen en plakt ze er een toeristisch dagje aan vast. ‘Ik zag meer dan alleen het hotel, het vliegveld en de tennisclub.’ Ze staat relaxter op de baan, en de resultaten volgen vanzelf.

Maar topsport is een 24/7-baan, ook als het goed gaat. De druk is er altijd, van buitenaf maar vooral van binnenuit. Haar mentale trainer noemt haar daarom ‘Steven Spielberg’, vanwege haar talent voor het bedenken van doemscenario’s. ‘Ik dacht te weten wat mijn omgeving zou denken als ik verloor of zakte op de wereldranglijst. Die verwachtingen vulde ik zelf in.’ Langzaam leert ze daarmee omgaan, door te accepteren dat druk erbij hoort en daar iets tegenover te zetten: een tactisch focuspunt, een concreet plan. ‘Je leert die spanning te omarmen. En zodra je voelt dat je daar controle over hebt, kan die druk zelfs lekker gaan voelen.’

Wil jij zelf beginnen met tennissen? In dit artikel deelt Lexie Stevens haar beste tips.

Te veel pijnstillers

Maar dan begint het af te brokkelen. In de laatste maanden voor haar gedwongen stop heeft ze enorme pijn aan haar voet. Het is midden in het zomerseizoen, een periode vol toernooien en kwalificatiemomenten voor het Nederlands team. Maar ze zwijgt. Bewust. ‘Ik liet aan mijn omgeving niet merken hoeveel pijn ik had, omdat ik wist dat ze zouden zeggen dat ik moest stoppen.’ Ze slikt pijnstillers, stiekem en in steeds hogere doses. Wat ze niet weet: daar moet ze eigenlijk maagbescherming bij nemen.

Uiteindelijk slikt ze zes diclofenac per dag. Haar lichaam geeft signalen af die niet meer te negeren zijn. Heftige maag- en darmklachten. Teennagels die uitvallen door slechte doorbloeding. Als haar vader, zelf arts, het ziet, trekt hij direct aan de bel. Midden in de zomer stopt ze abrupt. Zonder goede resultaten, zonder inkomsten en zonder plek in het Nederlands team. ‘Ik had mijn grenzen vaak opgezocht, maar dit keer was ik er ver overheen gegaan.’

Dat ene telefoontje

Acht maanden revalidatie, twee operaties en nauwelijks vooruitgang. Minder dan één procent in al die tijd. Dan belt de arts. Hij vraagt of ze ooit kinderen wil. ‘Heel graag’, zegt ze. ‘Twee het liefst, een jongen en een meisje.’ Zijn antwoord is duidelijk: als je ooit met je kinderen wilt kunnen spelen, moet je nu stoppen met tennissen voordat je alles permanent kapot maakt. Twintig minuten lang zit ze huilend aan de telefoon. Er worden geen woorden meer gewisseld. Ze kan het simpelweg niet geloven. Toch probeert ze hem nog een paar weken zijn ongelijk te bewijzen, maar de pijn neemt de overhand. En alsnog duurt het ruim een half jaar voordat ze het definitief tegen de buitenwereld durft te zeggen. Lexie: ‘Misschien klinkt het overdreven, maar voor mij voelde stoppen met tennis als rouwen.’

Wie is Lexie?

Gelukkig heeft Lexie zichzelf nooit alleen als tennisser gezien. ‘Ik was altijd gewoon Lexie. Het meisje met de blonde krullen dat van tennis hield, verslaafd was aan pindakaas, Feyenoord-fan was en van jarenzestigmuziek hield. Wie ik was, beleef hetzelfde.’ Maar wat ze daarna zal gaan doen, weet ze nog niet.

De moeilijkste momenten komen niet op de zwaarste dagen, maar juist in kleine, onverwachte flitsen. Zoals die keer in de IKEA in Delft, op zoek naar een kast voor haar nieuwe huis, terwijl ze in gedachten ergens op een zonnige tennisbaan in Spanje staat. ‘De tranen stroomden zomaar over mijn wangen. Opeens besefte ik: ik sta hier een kast uit te kiezen, terwijl ik eigenlijk daar had moeten zijn.’ Rond de Grand Slams en de Billie Jean King Cup stapelen dat soort momenten zich nog altijd op. ‘Die weken doen altijd net iets meer pijn.’

Ook praktisch gezien is het herstel compleet nieuw terrein. Meer dan vijftien jaar leefde ze volgens vaste routines en discipline. Die structuur was haar houvast. Nu valt dat allemaal weg. ‘Het voelde alsof ik weer op nul moest beginnen.’

Het balletje gaat rollen

Tijdens haar revalidatie begint ze tennisfilmpjes te posten op TikTok. Haar tenniscollega’s moeten erom lachen. Zelf trekt ze zich daar weinig van aan. Al snel groeit haar bereik en wordt ze opgemerkt door het social mediateam van het Libéma Open, dat haar vraagt content te maken voor hun kanalen. Haar allereerste video wordt, zonder dat ze het doorheeft, een interview met voormalig nummer één van de wereld Naomi Osaka. ‘Er ging een nieuwe wereld voor me open.’ Verschillende sportkanalen zien haar die week, en sindsdien is het balletje niet meer gestopt met rollen.

De topsportmentaliteit neemt ze onbewust mee. ‘Als ik die vertaal naar mijn werk, zie je dat terug in mijn doortastendheid. Ik wacht niet af tot kansen naar mij toe komen. Ik ga er zelf op af, hoe spannend dat soms ook is. Afwijzing schrikt mij niet af.’ Maar ze leert ook loslaten. In de topsport heb je dezelfde dag nog een fysio-afspraak als er iets is. In het zakenleven kan een e-mail dagen onbeantwoord blijven. ‘Dat was compleet nieuw voor mij. Ik kan me daar nog steeds aan ergeren.’

Gebroken hart

Het kantelpunt in haar verwerking zit niet in één groot moment. Het is een optelsom van kleine momenten waarop ze beseft dat haar verdriet er gewoon mag zijn. Ze besluit eerlijker te zijn, ook op camera. ‘Als mensen vroegen hoe het ging, zei ik niet automatisch ‘goed’. Ik zei dan: ik heb een gebroken hart, maar ik moet door. Werk is werk.’ Door dat hardop te zeggen ontstaat ruimte om te verwerken, in plaats van alles weg te stoppen. Haar mentale trainer Willem van Kleeff, met wie ze al haar hele leven werkt, speelt daarin een cruciale rol. ‘Hij geeft om mij als persoon, niet alleen als sporter. Hij heeft me mentaal sterker gemaakt, én me geleerd hoe het brein werkt en hoe je met bepaalde gedachten en situaties omgaat. Zonder hem was ik een heel ander mens geweest.’

Ze blijft presenteren en interviewen

Lexie weet nog niet precies wat de eindbestemming is in deze nieuwe fase. Wel dat het iets is binnen presenteren en interviewen in de sport, met de grootste sporters aan tafel. En dat ze content wil maken waar ze zelf plezier uit haalt. ‘Ik ben nog een groentje in de mediawereld. In tennis voelde alles vertrouwd. Hier ben ik nog zoekende.’ Maar één ding weet ze wél zeker: ze is trots op zichzelf. Op de keuzes die ze heeft gemaakt. Op hoe snel ze zich heeft aangepast. En dat ze niet in een zwart gat is beland, ook al was dat niet gek geweest. ‘Ik weet hoe het voelt om te moeten loslaten wat je het liefst doet. Maar ik weet ook wat ervoor nodig is om weer op te staan, zelfs als je het gevoel hebt dat je al onder de bodem zit.’

Over de vraag wat ze haar jongere zelf zou willen meegeven, hoeft ze niet lang na te denken. Het antwoord komt direct, zonder aarzeling: ‘Blijf lekker jezelf en alles komt goed, wijffie. En zo niet, ook goed.’

Nog meer leesvoer

Benieuwd naar nog meer inspirerende verhalen, verkoelende recepten of handige trainingen? het allernieuwste zomerboek van Women's Health met Julia Heetman op de cover ligt nú in de winkels! Je kunt 'm hier ook online bestellen. Het nieuwe nummer liever in de brievenbus ontvangen? Word abonnee en ontvang altijd als eerste de nieuwste editie. 

Volg je Women's Health al op Facebook, Instagram en TikTok? Je kunt je ook inschrijven voor onze nieuwsbrief.

Volg je Women's Health al op Google Discover?

Mis nooit meer een artikel over mentaal en fysiek in beweging blijven, voeding of vrouwengezondheid in Google Discover. Volg Women's Health via deze link en klik op 'Volgen op Google'.