Romy vond uitweg na worsteling met ADD en depressie: 'Ik ben nu 10 keer beter'
Romy
In de rubriek Women's Health 'Openhartig' delen we persoonlijke en bijzondere verhalen. Zo kunnen wij met elkaar andere lezers inspireren, informeren, motiveren en samenbrengen. Deze week vertelt de 22-jarige Romy hoe een stukje hardlopen met de hond haar leven veranderde.
Het leven van Romy leek een jaar geleden behoorlijk uitzichtloos; ze voelde zich overweldigd door allerlei veranderingen en uitdagingen, en kwam daardoor in een depressie terecht. Ook worstelde ze met haar ADD. Hier had ze zich bij neergelegd, totdat haar familie ingreep. Een bezoek aan de dokter en een wandeling met de hond brachten veel verandering teweeg. Nu ligt haar focus op sporten, voeding en structuur.
Van hot naar her
Vandaag de dag voelt Romy zich goed, maar dat was een jaar geleden nog wel anders. ‘Ik had mijn leven vorig jaar helemaal volgebouwd. Er stond een verre reis op de planning waarvoor veel geregeld moest worden, ik ging beginnen met een opleiding en had net een nieuwe baan. Ik zei tegen heel veel dingen ‘ja’ en kreeg daardoor veel op mijn dak’, legt ze uit. Deze waslijst aan veranderingen werd haar op een gegeven moment te veel. ‘Ik merkte op den duur dat het echt niet meer ging. Daar speelde mijn ADD een grote rol in. Ik leefde van hot naar her en was totaal niet meer bewust aan het leven.’
Neerwaartse spiraal
Bovendien ging Romy voor het eerst op zichzelf wonen, en ook daar kwamen uitdagingen bij kijken. ‘Ik woonde eerst bij mijn ouders. Mijn moeder deed veel in het huishouden, en dat moest ik nu zelf gaan doen. Dat viel me erg zwaar. Het lukte gewoon niet. In mijn hoofd moest er ontzettend veel gebeuren, waardoor de kleine dingen me te veel werden.’ Niets kwam van de grond, geeft ze aan. En dat viel ook haar omgeving op. ‘Mensen vroegen me regelmatig waarom het niet lukte. Dat zorgde ervoor dat ik enorm ging piekeren; ik wilde het zo graag, maar het ging niet.’
Die frustratie zorgde ervoor dat ze een vluchtroute zocht. Die leidde haar naar feestjes. ‘Als er in het weekend een feestje was, kwam ik daar als eerste aan en ging ik als laatste weer weg’, aldus Romy. Daar kwamen volgens haar ook verdovende middelen bij kijken. ‘Ik kwam in aanraking met drugs. Die middelen gaven me focus, ik kon over dingen praten. Dat begon met gebruiken voor de lol, maar veranderde in misbruiken. Er was een punt dat ik daar in doorsloeg. Ik deed alles om niet te hoeven voelen, het was me echt te veel.’
Familie voor de deur
Deze gevoelens van overweldiging en leegte werden steeds maar erger. Romy: ‘Op een gegeven moment liep het zo uit de hand dat ik niks meer kon', licht ze toe. Al kon ze op haar werk in de zorg wel de nodige rust en afleiding vinden, haar opleiding en privéleven stonden stil. ‘Ik meldde me ziek voor school, ging niet naar de voetbaltrainingen en kon alleen maar in bed liggen. Als ik sliep, voelde ik niks.’
Dit bereikte op den duur het kookpunt. ‘Op een dag stond mijn familie voor de deur. Iedereen maakte zich zorgen om me, en ik kreeg eigenlijk min of meer een interventie’, vertelt ze. ‘Zij herinnerden me eraan dat dit niet was wie ik ben. Zelf had ik op zich ook wel door dat het niet goed zat, maar had niet door dat het zó erg was. Ook wist ik niet goed waar ik moest beginnen.'
'Eigenlijk had ik mezelf er al bij neergelegd dat ik niet gelukkig was', geeft ze toe. Door de interventie van haar naasten kreeg Romy een duidelijke wake-up call. Ze kwam in actie en ging naar de dokter. Daar kwam na heel wat testen en gesprekken met de psycholoog de diagnose leegtedepressie uit.
Magisch moment
Hierna begon voor Romy de weg naar herstel. ‘Ik begon vanaf nul. Ik startte met medicatie - ook voor mijn ADD - en ik sliep weer bij mijn ouders. Ook ging mijn ex bij me weg omdat hij het niet meer aan kon. Gelukkig had ik nog een heel lieve hond.’ Een grote omslag was voor haar een eenvoudige wandeling. ‘Ik ging de hond uitlaten en begon op een gegeven moment een stukje te rennen. De hond is namelijk nog een pup, dus die moet zijn energie kwijt. Het moment dat ik ging hardlopen zal me altijd bijblijven; het voelde als een lichtmoment. Vanaf dat punt besloot ik het sporten weer op te pakken.’
Grip en structuur
Dat vertaalde zich in work-outs en een abonnement bij de sportschool. ‘Het sporten gaf me zo’n goed en zelfverzekerd gevoel’, legt ze uit. ‘Ik begon doelen op te schrijven, op mijn voeding te letten, en ben nu bijna 10 kilo afgevallen. Ritme en structuur hebben me daarbij echt geholpen. Ik heb mezelf gewoontes aangeleerd en stelde het doel om lekker met sporten bezig te zijn.’
Ook wat betreft haar ADD heeft Romy meer grip op haar leven weten te krijgen. Mede dankzij de medicatie maakt ze ervaringen nu bewuster mee. Daar heeft beweging overigens ook enorm bij geholpen. ‘De energie en impulsiviteit die bij mijn ADD komt kijken, kan ik nu inzetten tijdens het sporten. Vroeger zat het me in de weg, nu gebruik ik het in mijn voordeel.'
Romy 2.0
Romy heeft zich dus uit een diep dal omhoog weten te klimmen. Nu sport ze vijf à zes keer per week, wandelt ze dagelijks met de hond en is ze heel actief. En dat geeft haar rust en ademruimte. Uiteraard gaat niet alles zonder slag of stoot, maar ze heeft wel geleerd op haar gevoel af te gaan. ‘Als het een dag niet gaat, dan laat ik het ook even los. Gaat het juist lekker, dan daag ik mezelf uit. Eerst liep ik van mijn gevoel weg, nu luister ik er heel goed naar.’
Overigens betekent dit niet dat ze nu vies is van een feestje. ‘Nog steeds laat ik mezelf wel gaan en womdoe ik nog gekke dingen, maar dat plan ik voor mezelf in. Ik doe het wel minder dan eerst, maar als ik ervoor ga, geniet ik er volop van. Ik ben nog steeds mezelf gebleven, maar dan tien keer beter.’
Steun en toeverlaat
Die groei heeft ze niet in haar eentje doorgemaakt, haar vrienden en familie moedigden haar vanaf de zijlijn volop aan. ‘Ik ben heel dankbaar dat de mensen om mij heen hebben ingegrepen en me zo hebben gesteund’, zegt ze. ‘Doordat zij in mij geloofden, ben ik in mezelf gaan geloven.’ Aan anderen wil Romy vooral meegeven dat ze er niet alleen voor staan. ‘Merk je ook dat je worstelt met je gedrag of niet bewust aan het leven bent, dan hoop ik je hiermee te helpen. Je bent in ieder geval niet alleen.’