Wetenschap onthult: is het erger om geghost of gedumpt te worden?

Stel dat iemand je moet afwijzen, hoe heb je het liefst dat ze dat doen? Met de klassieker ‘het ligt niet aan jou, maar aan mij’? Recht voor z’n raap: ‘Dit werkt niet, punt’? Of toch de struisvogelaanpak: compleet genegeerd worden en nooit meer iets horen?

Elke break-up doet pijn, maar wat zegt de wetenschap?

Wat is ghosting eigenlijk?

Laten we even bij het begin beginnen. Gedumpt worden kennen we allemaal. Het is pijnlijk, soms genadeloos eerlijk, soms verpakt in een cliché. Maar hoe het ook gebeurt, er is tenminste íéts van uitleg of afsluiting. Je weet waar je aan toe bent, ook al doet het pijn.

Ghosting betekent dat iemand plotseling en zonder uitleg alle contact verbreekt: geen appjes, geen belletjes, geen reactie meer op welke manier dan ook. Voor de achterblijver voelt dat vaak alsof de ander van de aardbodem verdwenen is. Het gebeurt niet alleen in de liefde, maar ook in vriendschappen of zelfs op de werkvloer. Mensen die ghosten doen dat meestal omdat ze een confrontatie willen vermijden of simpelweg niet weten hoe ze het gesprek moeten aangaan. Voor degene die geghost wordt, voelt het vaak alsof er iets open blijft: geen reden, geen afsluiting, alleen vragen.

Onderzoek over dumpen en ghosten

Een kersvers onderzoek dook in de vraag: wat hakt er harder in? Gedumpt worden of geghost worden? De onderzoekers nodigden deelnemers uit voor een zogenaamd studieproject over 'online interacties'. Klinkt onschuldig, toch? De deelnemers werden gekoppeld en moesten zes dagen lang dagelijks een kwartiertje chatten over een bepaald onderwerp. Elke dag vulden ze een vragenlijst in, plus een langere vooraf en achteraf. Maar… de helft van de gesprekspartners waren eigenlijk undercover onderzoekers. Op dag vier lieten die ineens een bom vallen: sommigen ghostten hun partner compleet, anderen maakten duidelijk dat ze niet verder wilden praten. En de controlegroep? Die bleef gewoon gezellig kletsen.

Veelzeggende resultaten

Het resultaat? Tja, wat denk je? Uiteraard voelden de mensen die geghost werden én de gedumpte deelnemers zich meer afgewezen dan de gelukkige controlegroep. Logisch! Ze gaven aan dat de 'band' die ze dachten te hebben, ineens keihard kelderde. Ook voelden ze zich schuldig, al was dat gevoel bij de dumped ones sterker dan bij de mensen die ineens volledig genegeerd werden. Het grote verschil zat ’m in de verwarring. Zowel de ghostees als de dumpees waren in de war, maar bij de eerste groep bleef die verwarring veel langer hangen. Ze bleven piekeren: “Waarom? Wat heb ik fout gedaan? Heb ik iets gemist?”

Kortom: ghosting voelt langduriger en intenser, omdat je geen duidelijkheid of afsluiting krijgt. Zoals de onderzoekers het mooi in hun onderzoek zeggen: “Onzekerheid en vaagheid verlengen de negatieve gevolgen.”

Wat hebben we hieraan?

Oké, dit onderzoek speelde zich af in een vrij kunstmatige setting. Zes dagen online kletsen is natuurlijk niet te vergelijken met weken of maanden daten in real life. Maar de uitkomst voelt voor velen waarschijnlijk herkenbaar: zonder uitleg gedumpt worden door middel van stilte kan eindeloos blijven knagen.

En eerlijk? Liever een harde waarheid dan eindeloos afvragen waarom iemand opeens van de aardbodem verdwenen lijkt.

Volg je Women's Health al op Facebook en Instagram?

Dit artikel is een syndication van Women's Health Australia.