Wielrenster Mijntje Geurts ging onder het mes: 'Ik moet en zal sterker terugkomen'

Mijntje Geurts (22) fietste als kind mee in de dikke bandenrace van Luyksgestel en werkte zich op tot de Nederlandse wielerploeg Visma. Deze winter maakte ze de overstap naar het Franse Cofidis. Maar meteen in februari moest ze onder het mes voor haar bijholtes. ‘Ik wilde meteen gaan vechten om mezelf te bewijzen.’

In de rubriek My fit journey delen we verhalen van vrouwen die een bijzondere of inspirerende weg afleggen om gezond en fit te worden. Hieronder lees je het verhaal van wielrenster Mijntje Geurts.

De dikke bandenrace

Mijntje Geurts' allereerste herinnering aan de fiets gaat niet over wielrennen, maar over de dikke bandenrace in Luyksgestel. ‘Als basisschoolleerlingen mochten wij daar elk jaar aan meedoen, en aansluitend was er de wielerronde. Ook hadden we altijd die maandag waarop de wielerronde was, en dinsdag vrij omdat de kermis tegelijk was. Dus dat was toch altijd twee dagen lang feest.’

Later fietste ze naar de middelbare school, en juist op die route ontdekte ze iets in zichzelf. ‘Eigenlijk was er geen besef. De rest fietste altijd gewoon rustig naar huis en ik begon er steeds meer wedstrijd van te maken om eerder thuis te zijn, zodat ik mijn huiswerk meteen kon gaan maken en daarna de rest van de avond vrij was. Ik denk vooral dat ik meteen heel erg gedreven en competitief werd tegen mezelf, om elke keer opnieuw ervoor te gaan en steeds een nieuwe strijd voor mezelf te bedenken.’

Op zoek naar ploeggenootjes

Op haar veertiende werd Mijntje lid bij Snelle Wiel, kort daarna stapte ze over naar Schijndel om met andere meiden te kunnen trainen. Die stap zette ze grotendeels zelf. ‘Ik was bij Snelle Wiel, waar ik ben begonnen, het enige meisje, en ik merkte al snel dat er bij de wedstrijden veel grote clubteams waren met veel meiden. Dus wilde ik graag zelf daarheen, zodat ik onder ploeggenootjes kon zijn en meer grotere wedstrijden bij de jeugd kon rijden.’ Het was haar ploegleider bij Schijndel die haar overtuigde om daar te komen rijden. ‘Een wijze les die ik van hem meteen heb geleerd, is dat ik meer zelfvertrouwen moest hebben.’

Wat ze opgaf

De keuze voor het wielrennen betekende ook iets opgeven. ‘Het grootste is wel de pubertijd en de jeugdtijd erna. Niet mee op stap gaan of mee naar feestjes gaan. Altijd ervoor kiezen om na school meteen naar huis te gaan in plaats van nog even wat mee te drinken of iets dergelijks. Want ik wilde zo snel mogelijk thuis zijn, zodat ik meteen van de school­fiets op de wielrenfiets kon stappen en mijn uren kon gaan trainen. Of om eerst huiswerk te maken en daarna nog te kunnen gaan trainen.’

Op het moment zelf miste ze het niet, zegt ze. ‘Maar als ik nu terugkijk, vooral in vergelijking met mijn zusje, denk ik weleens: ik heb dat stukje jeugd wel gemist. Het had ook gewoon leuk kunnen zijn om af en toe eens bij te zijn. Maar op dat moment was ik al zo in de drive dat ik mijn uitlaatklep helemaal in het fietsen had gevonden, en ik daar voor de volle honderd procent voor ging. Nu ik mijn vrienden weer naar feestjes zie gaan, denk ik weleens: jammer dat ik dat moet missen. Maar dat zijn ook gewoon de consequenties van de topsport af en toe.’

Over topsport gesproken, lees hier ook het indrukwekkende verhaal van F1-Academy coureur Esmee Koster.

Van Visma naar Cofidis

Vroeger was Mijntjes droom om professioneel wielrenster te worden, en die droom is uitgekomen: ze reed voor Visma, de sterkste ploeg ter wereld. Toch besloot ze te vertrekken. ‘Ik ben in de zomervakantie van 2025 gaan nadenken wat ik zelf wilde. Ik wilde graag een omgeving waarin ik mezelf verder kon ontwikkelen en een andere rol binnen het team kon pakken.’ Ze had de keuze om te blijven, maar koos ervoor om verder te kijken. Haar omgeving stond volledig achter haar. ‘Niemand in mijn omgeving zei: doe dat niet. Iedereen zei: volg je hart en doe waar je jezelf prettig bij voelt. Dat voelt wel heel fijn, dat zij altijd achter de beslissing zullen staan, wat er ook gebeurt of hoe het ook uitpakt.’

Na gesprekken met meerdere teams koos ze voor het Franse Cofidis. ‘Ik heb Cofidis gekozen omdat dat het beste aansloot bij mijn ambities. Zowel om grotere en kleinere wedstrijden te rijden, als met de mogelijkheid tot verschillende rollen in de wedstrijden.’

Wennen aan Frankrijk

Bij haar nieuwe ploeg is Mijntje de Nederlandse tussen de Fransen, en dat vraagt om aanpassen. ‘Het is vooral familiair, de Fransen zien elkaar allemaal snel als goede vrienden. Vooral moest ik even wennen aan dat wij als Nederlanders nogal direct zijn, en Fransen zijn veel minder direct, eerder indirect. Ook is mijn naam zeker niet makkelijk voor ze, dus binnen twee weken had ik al een bijnaam gekregen binnen het team.’ Over feedback binnen het team kan ze nog weinig zeggen, omdat ze nog niet veel wedstrijden heeft gereden.

Al is het in letterlijke zin wat verder van huis, écht ver weg van Nederland voelt het niet. ‘Dat maakt in het wielrennen niet zoveel uit, er zijn namelijk veel meer buitenlandse ploegen dan Nederlandse ploegen, waardoor veel Nederlandse wielrenners in het buitenland voor een team rijden. Je hebt alleen voor het EK of WK iets met de bondscoach en de selecties te maken.’ Dat ze bij Cofidis op haar plek zit, voelde ze al snel. ‘Eigenlijk al na het eerste gesprek met de ploeg. Ze waren meteen enthousiast en hadden interesse in me. Het sprak mij heel erg aan hoe ze met bepaalde dingen omgaan en hoe alles aan elkaar hangt binnen het team. Die vertrouwde band die ik uit het eerste gesprek haalde, sloeg wel aan.’

Onder het mes

Nog geen maand bij haar nieuwe ploeg moest Mijntje in februari geopereerd worden aan haar bijholtes. ‘Het ging maar niet over, dus uiteindelijk kreeg ik antibiotica. Dat hielp helaas ook niet, waardoor ik hoofdpijn bleef houden. Al met al een hele frustrerende periode, omdat je nieuw bent en graag vooruit wilt. Je wilt stappen zetten en goed aan het seizoen beginnen, maar door de situatie zet je soms op een dag één stap vooruit en daarna weer twee achteruit.’ De timing deed extra pijn. ‘Ik moest meteen het tweede trainingskamp met het team missen, waar je juist een band met iedereen wilt opbouwen omdat je nieuw bent. Maar ik moest in die tijd terug naar huis om daarna geopereerd te worden.’

Ook de UAE Tour, waar ze eigenlijk naartoe had gemoeten, ging aan haar voorbij. ‘Je ligt zelf op de bank te herstellen van de operatie. Maar had ik meteen in mijn hoofd: ik zal en moet sterker terugkomen, en dat was wel vanaf moment één mijn drive. Ik wilde meteen gaan vechten om mezelf te bewijzen.’

Een lichaam dat niet meewerkt

‘Het zwaarste was dat mijn lichaam me tegenhield, terwijl ik alles wilde geven. In het wielrennen hangt alles af van hoe je je voelt en wat je lichaam aankan. Door de problemen met mijn sinussen en de operatie kon ik niet trainen zoals ik wilde, en moest ik accepteren dat herstel belangrijker was dan presteren. Dat is zeker niet altijd makkelijk als je heel graag vooruit wilt. Dat is het lastigste van alles: soms het stukje acceptatie. En ook vooral dat je geduld moet hebben, terwijl je dat als topsporter niet hebt, want je wilt vooral door en door.’

Steun vond ze dichtbij huis. ‘Mijn ouders en mijn zus zijn er altijd voor mij, maar ook zeker andere mensen die me dichtbij staan en op wie ik altijd kan vertrouwen en terugvallen. Zoals mijn vrienden, mijn oude trainer en de rest van mijn familie. Ik ben heel blij dat zij er altijd voor mij zijn, in de goede en slechte tijden.’ Eén zin hield haar op de been. ‘Ik houd mezelf altijd vast aan de uitspraak sterker terugkomen aan tegenslag. Die zin heb ik al vaak in mijn carrière tegen mezelf gezegd, en daar blijf ik ook in geloven.’ Wat ze meeneemt uit deze periode, had ze zonder de operatie nooit geleerd. ‘Dat je niet altijd controle hebt over wat er gebeurt. Je kan nog steeds alles zo goed doen en oog hebben voor detail, maar soms lopen dingen heel anders dan je ze voor ogen hebt. En dat je herstel niet kan forceren, maar dat je moet blijven geloven in het proces. Ook al is dat zeker niet makkelijk als je in zo’n situatie terechtkomt.’

Talent als verantwoordelijkheid

Haar ploegleider noemde haar bij haar komst ‘explosief en atypisch’, en al jaren wordt ze een talent genoemd. ‘Ik vind het een compliment, maar af en toe ook zeker een verantwoordelijkheid. Talent hebben is heel mooi, maar uiteindelijk moet je het toch op de weg laten zien dat het in je zit. Ik probeer me daarom niet te veel bezig te houden met dat label dat mensen op me plakken, maar vooral met elke dag beter en beter te worden, zodat ik mijn beste versie van mezelf kan laten zien. Dan volgen de resultaten vanzelf uiteindelijk.’

De meeste druk komt niet van buitenaf, ontdekte ze. ‘Ik denk toch wel van mijzelf. Ik wil altijd elke dag honderd procent geven, en het liefste honderdtien procent, maar dat bestaat natuurlijk niet. Ik ben altijd heel erg gedreven en wil goed doen, in welke maten en zinnen ook, niet alleen voor mijzelf maar ook voor anderen. Gelukkig zijn mijn naasten er wel om te zorgen dat ik niet over die grens ga, en om me soms terug te roepen als ik weer doorratel en maar doorga.’

Stap voor stap terug

Aan het meisje dat ze was op haar vijftiende zou Mijntje nu vooral dit meegeven: ‘Blijf dromen en geloof in jezelf, ook als de weg iets anders loopt dan je voor ogen hebt. Er zullen hobbels genomen moeten worden, maar daar word je uiteindelijk sterker van en neem je veel ervaringen van mee.’ En aan een vrouw die op dit moment even nergens meer in gelooft, zegt ze: ‘Geef niet op. Ook al zie je het nu misschien niet, er komen weer betere tijden aan. Vertrouw erop dat een moeilijke periode niet voor altijd duurt. Blijf in jezelf geloven, ook als dat op sommige dagen moeilijk is. Er is altijd licht aan het einde van de tunnel.’

Haar doel voor de komende tijd is voorlopig simpel. ‘Na alles wat er de afgelopen tijd is gebeurd, is mijn grootste doel om gezond te worden en weer onbelemmerd te kunnen doen wat ik het liefste doe: wielrennen.’

Dit artikel is tot stand gekomen met VELUX, de officiële partner van grote internationale wielerevenementen, waaronder de Tour de France en Parijs-Roubaix.

Volg je Women's Health al op Facebook, Instagram en TikTok? Je kunt je ook inschrijven voor onze nieuwsbrief.

Onder de Cover is de podcast van Women's Health. Nieuwe afleveringen verschijnen op Spotify, Apple en via Podimo. Tip: zet je notificaties aan, en vergeet niet te abonneren!

Volg je Women's Health al op Google Discover?

Mis nooit meer een artikel over mentaal en fysiek in beweging blijven, voeding of vrouwengezondheid in Google Discover. Volg Women's Health via deze link en klik op 'Volgen op Google'.