Winnifred (31) zwemt van Engeland naar Frankrijk: hersenschuddingen motivatie
Na een paar jaar thuis te hebben gezeten waagt ze zich nu aan deze zwemtocht van maar liefst 17 uur. Voor zichzelf, maar ook voor betere zorg bij hersenschuddingen.
Wouter Hoogeveen
Na een lange periode trainen neemt de 31-jarige Winnifred binnenkort een sprong in het diepe. Zij zal op 19 augustus de oversteek van Engeland naar Frankrijk maken. Niet per boot, ze gaat deze 37 kilometer volledig zelf zwemmen. Waarom? Ze wil aan zichzelf laten zien dat ze zo’n prestatie na twee hersenschuddingen neer kan zetten. En dat niet alleen: ze wil met haar zwemtocht ook bijdragen aan betere gezondheidszorg bij hersenletsel. Women’s Health sprak haar over haar spannende zwemavontuur, maar ook over de pittige tijd die ze achter de rug heeft.
Op eigen kracht
19 augustus is het zover. Dan zal Winnifred van Engeland naar Frankrijk, onderdeel van de Ocean’s Seven en vergelijkbaar met de Mount Everest, zwemmen. Zonder wetsuit, zonder pauzes, alleen zij, haar badpak en het golvende water. In een rechte lijn is dit 37 kilometer, maar in de praktijk zal dit volgens Winnifred toch wat meer zijn. ‘Door de getijden zwem je eerder in een soort S-vorm, waardoor het uiteindelijk maar liefst 50 kilometer kan worden’, legt ze uit. Deze tocht wordt geregeld vanuit de Marathon Swimming Federation. Daarbij gelden een aantal regels, waaronder het niet mogen dragen van een wetsuit. ‘Ook mag ik de boot niet vasthouden, ik moet het echt op eigen kracht doen.’
17 uur lang, aan één stuk door de borstcrawl. Alhoewel je geen pauzes kunt nemen, moet je natuurlijk wel eten. ‘Mijn vriend gooit af en toe een bidon vloeibare voeding over de reling heen. Door de getijden is het belangrijk om dit zo snel mogelijk - het liefst binnen tien seconden - op te eten. Anders drijf je namelijk af.’
Flinke klap
Zo fit en sterk als Winnifred zich nu voelt, zo zwaar had ze het een aantal jaar geleden. Toen zat ze door haar twee hersenschuddingen vooral veel thuis. ‘Drie jaar geleden trainde ik voor mijn eerste halve Ironman en viel ik met mijn hoofd op het ijs. Dit resulteerde in een hersenschudding. Drie maanden later werd ik vervolgens ook nog aangereden door een auto’, legt ze uit. ‘Na die tweede klap kon ik eigenlijk niks meer. Zelfs de vaatwasser uitruimen was te vermoeiend, ik was de namen van mijn vrienden kwijt en was bovendien extreem snel overprikkeld. Mijn sociale leven kromp ineen en ik kon niet werken. Ik kwam echt in een heel ander leven terecht.’
Op naar herstel
‘Fysiek gezien had ik ontzettend veel hoofdpijn en veel cognitieve klachten’, vervolgt Winnifred. ‘Maar wat met name zwaar was, was het mentale deel. Ik herkende mijn lichaam niet meer en werd heel onzeker over wat ik wel en niet aankon. Ik zat veel thuis, maakte niks mee en wist ook niet wat me te wachten stond. Hierdoor voelde ik me, ondanks de enorme steun van vrienden en familie, erg eenzaam.’
‘Uiteindelijk ben ik, gelukkig, weer hersteld’, gaat ze verder. Dat heeft haar wel tijd en moeite gekost. ‘Ik heb veel verschillende dingen gedaan, waaronder cognitieve trainingen. Over het algemeen wordt in de oude tak van geneeskunde gedacht dat wanneer je na een jaar na je hersenschudding nog steeds klachten hebt, je deze maar moet accepteren. We weten nu dat je hersenen ook jaren later nog kunt trainen.’
Stapje voor stapje
‘Ik ben op zoek gegaan naar andere behandelingen en kwam ik uit op Cognitive FX. Deze behandeling werd helaas niet vergoed. Aangezien ik mijn baan kwijt was, kon ik dit niet betalen. Maar met behulp van mensen die deze behandeling wél hebben ondergaan en een fysiotherapeut, heb ik een eigen trainingsprogramma samengesteld. Ik ben toen een week lang gaan trainen, en na de derde dag had ik - na al die tijd - even geen hoofdpijn.’ Dit gaf haar het vertrouwen dat haar lijf het wel kon, maar dat ze alleen de juiste manier moest vinden.
Voor haar emotionele herstel onderging Winnifred EMDR-therapie. ‘Dat alleen thuis zitten, niet-wetende of je beter wordt, had zoveel impact. Ik werd daardoor bang om over mijn eigen grenzen te gaan. Net als mijn zwemconditie, heb ik ook mijn mentale conditie stapje voor stapje opgebouwd.’
Chloorlucht en TL-lampen
Op 31 december 2023, toen Winnifred nog volop aan het herstellen was van haar hersenschuddingen, werd ze gebeld door zwemtrainer Richard Broer. ‘Hij zei dat hij de volgende dag de boten zou boeken voor de Engeland-Frankrijk zwemtochten van 2025. Als ik een goed getij wilde hebben, moest ik heel snel laten weten of ik mee wilde doen.’ Het idee van deze kanaaloversteek zat al heel lang in haar hoofd, dus ze besloot het te doen, ondanks haar hoofdpijnklachten. ‘Ik kon nog geen 25 meter zwemmen, dus het was wel een grote sprong in het diepe. Maar ik dacht: ik ga dit gewoon doen en zie wel of het lukt.’
Toen was het natuurlijk trainen geblazen. Haar terugkeer naar het zwemmen was nog best een uitdaging. ‘Ik was door de hersenschuddingen nog best vaak duizelig, dus moest ik met oordoppen zwemmen. Ook werd ik snel overprikkeld door de chloorlucht, TL-lampen en het galmende geluid in het zwembad.’ Dit heeft ze in meerdere stukjes opgeknipt. ‘Ik begon met buiten zwemmen en ging af en toe gewoon kort even in het zwembad zitten om te wennen aan die lucht, lampen en het geluid. Ik had dan niet eens badkleding aan en ging na vijf of tien minuten weer naar huis.
En nu: van Engeland naar Frankrijk
De tijd die volgde bestond uit vele trainingen onder leiding van haar trainer Richard Broer, waarbij ze steeds een beetje meer deed. ‘Ik bouwde het op en breidde wekelijks met tien procent uit.’ Nu is het bijna zover: over twee weken zwemt Winnifred van Engeland naar Frankrijk. Wat motiveert haar vooral om dat te doen? ‘Enerzijds doe ik het voor mezelf; ik heb dit al heel lang in mijn hoofd en het is heel bijzonder dat ik het dan ook echt kan realiseren. Ik weet maar al te goed dat het leven ineens stil kan staan en dat je niet de kans krijgt om je dromen te verwezenlijken. De hersenschuddingen hebben mij echt gemotiveerd om dingen niet steeds uit te stellen. Mijn boodschap aan iedereen is dan ook: ga gewoon.’
Daarnaast wil ze met deze prestatie ook aandacht geven aan de gezondheidszorg rondom hersenletsel. ‘Ik weet hoe moeilijk het is om van een hersenschudding te herstellen, terwijl de juiste kennis er gewoon is. Het is lastig om te zien dat behandelingen vaak niet worden vergoed. In Nederland krijgen zo’n 89.000 mensen een hersenschudding, waarvan 30 procent langer dan een half jaar klachten houdt. Al deze mensen zouden baat hebben bij een effectieve behandeling, maar die is niet zo toegankelijk als het zou kunnen zijn. Daar zet ik me graag voor in.’
Zo steun je haar zwemtocht
Op 19 augustus zal Winnifred de oversteek maken. Hoe meer mensen haar ondersteunen, hoe meer sponsoring ze op kan halen bij de Hersenstichting. Wil je bijdragen aan betere zorg bij hersenschuddingen en haar zwemtocht volgen? Via haar website en haar Instagramaccount (@Winnieswaves) kun je haar supporten!