Zo kijkt deelnemer Roos terug op haar avontuur bij Expeditie Robinson
Jasper Suyk
Helaas hield het Expeditie Robinson-avontuur ook voor actrice en dichter Roos Dickmann vorige week op. Zij werd, tegen haar eigen verwachtingen in, weggestemd door haar teamgenoten en verliet het programma met een teleurgesteld en verdrietig gevoel. Hoe voelt zij zich nu over dit avontuur en haar deelname? Het is tijd voor een nieuw Expeditie-vragenvuur!
Expeditie-vragenvuur: zo ervaarde Roos dit avontuur
Waarom wilde je meedoen aan dit programma?
‘Expeditie Robinson is, al zolang ik mij kan herinneren, m’n allergrootste droom; een marvelfilm waar ik altijd al in heb willen spelen. Vorig jaar was ik al eens voor het eerst op gesprek geweest, maar toen haalde ik helaas de eindstreep niet. Daarom besloot ik hen dit jaar zelf te benaderen. Ik wilde graag weten hoe veerkrachtig ik was, zowel fysiek als mentaal. Meedoen aan het Expeditie-avontuur leek me daar de uitgelezen kans voor.’
Hoe heb je je fysiek op dit avontuur voorbereid?
‘Op dagelijkse basis doe ik al vaak en veel aan krachttraining, dus dat heb ik voornamelijk voortgezet. Daar heb ik een klein beetje cardio aan toegevoegd. Dit was bewust een klein beetje, omdat ik veel te bang was voor mogelijke blessures die ik op het laatste moment nog zou oplopen. Ik was toentertijd nog in de laatste herstelfase van een ingescheurde enkelband. Die blessure had ik maanden ervoor opgelopen toen ik van m’n fiets was gevallen. Omdat ik heel graag wilde meedoen en mijn droom verder ging dan het fysieke risico, heb ik daar verder niets over gezegd.’
Heb je voorafgaand aan Expeditie Robinson juist veel vrienden en familie gezien, of was je meer op jezelf?
‘Je mag je avontuur maar aan een zeer beperkt aantal mensen aankondigen, dus ik heb me vooral teruggetrokken. Bovendien moet je ontzettend veel regelen voor vertrek, dus er is eigenlijk geen tijd om - naast al die voorbereidingen - ook nog het sociale dier uit te hangen.’
Wat nam je allemaal mee in je koffer?
‘Naar het eiland mocht ik amper iets meenemen, maar na het verlaten van het programma had ik uiteraard toegang tot mijn koffer. Omdat ik aan het begin op Schiphol al mijn telefoon moest inleveren, heb ik een stapel boeken meegenomen. Ook ben ik erg op m’n hygiëne gesteld en had verwacht dat ik na m’n exit veel behoefte zou hebben aan brand- en brandschoon worden. Ik heb daarom van tevoren de hele Lush-zaak leeggekocht.’
Hoe voelde het om daar zonder enige luxe te moeten overleven?
‘Ik genoot. Ja, echt, ook tegen m’n eigen verwachting in. Kamperen zie ik als een regelrecht idee van Satan, maar terug naar de basis daar? Ik vond het fantastisch! Dat zand lag best oké, de honger (al waren het maar welgeteld drie dagen) maakte me helder en slapen onder de sterrenhemel vond ik weergaloos.’
Hoe fysiek uitdagend vond je de proeven?
‘Poh, die had ik onderschat. Wat je vanaf de bank thuis niet ziet, is die achterlijke bloedhitte. De eerste individuele proef deden we midden op de dag, met gevoelstemperatuur 50 graden. Ga er maar aan staan. Toen de eerste groepsproef werd uitgelegd, de proef in het water in de kooi, voelde ik de angst toenemen. Ik dacht: we gaan geheid verzuipen. Toch gaat er, zodra je eraan begint, een knop om. Je krijgt je zo’n gigantische adrenalineboost waardoor je je over die angsten heen zet.’
Wat deden de proeven mentaal met je?
‘Niet zoveel, want tijd om lang bij een en ander stil te staan is er niet. Het enige wat ik dacht was; blijf communiceren en blijf doorgaan.’
Hoe ging het samenwerken met de andere kandidaten?
‘Tijdens de eerste proef eigenlijk heel goed, al verloren we die. Ik denk nog steeds dat dat stomme pech was, want tot het laatste onderdeel gingen we als een speer en hielpen we elkaar daar waar nodig. Er was bijvoorbeeld een mooi moment tussen Yesim en Nordin, waarin Yesim niet durfde te springen en Nordin haar zijn hand gaf. Tijdens de tweede proef hadden we overigens wel beter kunnen samenwerken. Toen zijn we elkaar voorbijgelopen in de haast en de wil om te winnen.’
Hoe voelde het toen je naar huis moest? Wat deed dit met je?
‘Haha… Au. Is dat niet te zien?’
Merk je dat je door dit avontuur veranderd bent? Welke verandering heb je doorgemaakt?
‘Zodra ik terug was in Nederland, maakte ik afspraken met mezelf. Ik wilde vaker die telefoon wegleggen, want wat beviel dat goed tijdens het programma. Daarnaast nam ik voor om rust te behouden en niet altijd mee te gaan in de ratrace. Om eerlijk te zijn hield ik dat twee weken vol en viel ik toch weer terug in oude patronen. Waar ik me wel wél nog steeds aan vasthoud, is het behoud van m’n sportritme, veel lezen en vaker in m’n eentje buiten de deur activiteiten ondernemen.'
Wat vond je het meest lastig aan Expeditie Robinson?
‘Het spel. Thuis vanaf de bank lijkt het spel op nummer één te komen, overleven op nummer twee. Al gauw merkte ik op het eiland dat die volgorde voor mij niet klopte; bouwde je samen aan je onderkomen, dacht je te kunnen ontspannen; vond iemand in een keer weer zo’n sfeer-verpestende brief met een meedogenloze boodschap. Dan blijkt het spel toch minder leuk dan je van tevoren had gedacht.’
Had je, nu je erop terugkijkt, dingen anders aangepakt?
‘Er valt veel te zeggen over m’n emotionele reactie op de eilandraad: had ik dat anders moeten doen of anders moeten reageren? Ik snap dat er wat kritiek is gekomen op hoe ik op beeld overkwam. Toch weet ik ook wat de kijker niet heeft gezien, maar wat wel veel invloed heeft gehad op de grote teleurstelling die ik voelde. Had ik ervoor gekozen om tóch onaangekondigd één van m’n vriendinnen weg te stemmen, dan was daar ook kritiek op gekomen. Al met al sta ik achter de keuzes die ik destijds heb gemaakt. Ik had het voor geen goud willen missen.’